Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Phil Vincent – Passive Aggressive
De Amerikaanse multi-instrumentalist Phil Vincent is een druk baasje. ‘Passive Aggressive’ is zijn tweede soloplaat van het jaar en zijn derde albumrelease als we ‘Propaganda Elite’ van Tragik waar hij ook in speelt meerekenen. Op dit album krijgt hij hulp van drummer Max Piccolo en gitarist Vince O’Regan die eveneens in Tragik speelt. Gitarist Shaun McGovern speelt de gitaarsolo op het nummer ‘Memory Of Yesterday’. Best verrassend aangezien McGovern geen bekende naam is in de hardrock-scene maar meer zit in de hoek van de indierock en alternatieve poprock waar hij wel een bekende naam is. Op ‘Passive Aggressive’ staan 11 mooie melodieuze hardrocknummers die goed in elkaar steken en solide worden uitgevoerd. Vooral het gitaarwerk is om de vingers bij af te likken. ‘After The Thrill Is Gone’ is een cover van de Eagles. Koop je de CD krijg je er nog eens twee extra nummers bij. ‘All By Myself’ van Eric Carmen en ‘Turn Up The Music’ van Sammy Hagar. Reden te meer om de fysieke CD-editie aan te schaffen. (Ad Keepers) (7/10) (Rock Company Records)
No Saint & Rik Meijer – Off The Record
Beide heren leerden elkaar vorig jaar via een bluegrassband kennen. Die band kwam niet van de grond, maar tussen Sipke Visser (a.k.a. No Saint) en Rik Meijer bleek wel een gezamenlijke interesse te bestaan op het gebied van authentieke muziek. En dit voornamelijk op het gebied van blues, rock, folk en country, iets wat de verzamelnaam Americana en/of rootsmuziek heeft gekregen. Meijer heeft een achtergrond in de wat stevige blues en bluesrock en heeft gespeeld met o.m. Shakey Sam, Erwin Java, Herman Brood, Jan Akkerman en Harry Muskee. No Saint komt wat meer uit de hoek van country en americana. De heren hebben samen wat nummers geschreven en zijn met een paar muzikale vrienden de studio ingedoken. Ondersteuning werd geleverd door Bas Kleine (harmonica), Ruben Mulder (toetsen), de achtergrondzang van Carin Seegerd-Efdé, Ella-May Efdé en Wilfred van Vught. En een van de nummers, ‘Hard To Say Goodbye’ is een duet met Natasha van Hijum, die bovendien aan dit nummer heeft meegeschreven. Op de in eigen beheer uitgebrachte cd ‘Off The Record’ staan tien nummers, die zich allemaal bewegen in het ruime gebied dat Americana heet. Deze richting is meteen duidelijk in het eerste nummer ‘Fix Me A Pen’, dat enkele weken geleden al als single cq. smaakmaker is uitgebracht. De fraaie akoestische gitaar van No Saint, die samen met de felle slide van Meijer opgaat. Het is het begin van een muzikale reis door de blues, country, folk en gospel. Hoogtepunten zijn voor mij het gospelachtige ‘The Fire Inside’, ‘Feel Like Me’ dat wordt begeleid door erg mooie fingerpicking en het rockende ‘Gonna Make That Woman My Wife’. Een erg mooie cd, waarin No Saint en Rik Meijer bewijzen dat het schrijven en spelen van authentieke muziek nog steeds het mooist en meest puur blijft. Grote klasse. (Eric Campfens) (8/10) (Eigen productie)
Rachel Chinouriri – I Think I Spoke Too Soon
Rachel Chinouriri heeft het op ‘I Think I Spoke Too Soon’ over een avond uit waarin ze alle versies van zichzelf tegelijk op de dansvloer zet. Het idee is slim en het geluid is glanzend, maar de vraag is hoeveel diepgang er onder die glitter zit. Opener ‘One Song Away From Crying’ laat zien waar het om draait: feestgedruis met een knoop in de maag. Haar debuut ‘What A Devastating Turn Of Events’ zette de lat hoog met pure woordkunst, en dat maakt zichtbaar dat sommige nummers hier vooral sfeer leveren. Toch weet de Britse zangeres de spanning tussen uiterlijk vertoon en groeiende twijfel vaak goed vast te houden. De synthpop en indierock klinken aangenaam, soms iets te gepolijst, waardoor rauwe randjes verdwijnen. Een enkele melodie had meer houvast mogen bieden. Al met al is dit een volwassen tweede plaat die de belofte van haar debuut deels inlost. Het is een plaat die pas echt overtuigt wanneer de glitter even uitgaat en de kater hoorbaar wordt. Wat overblijft is een album dat boeit, maar waarvan je soms wilt dat ze minder voorzichtig was. William Brown (8/10) (Atlas Artists / Parlophone Records)
Wolves in the Throne Room – Estuary
Het Amerikaanse Wolves in the Throne Room imponeert op ‘Estuary’ met een indrukwekkend staaltje sfeervolle en duistere black metal. De band weet op meesterlijke wijze een beklemmende atmosfeer neer te zetten die de luisteraar vanaf het eerste moment meesleept. Op de indrukwekkende single ‘Estuary’ versmelten ijzige gitaarmuren naadloos met hypnotiserende ambient-interludes en bezwerende zangpartijen. Het majestueuze ‘Black Mountain’ trekt deze lijn overtuigend door met langgerekte, meeslepende spanningsbogen die nergens geforceerd aanvoelen. De productie klinkt opvallend helder, waardoor alle subtiele lagen in de instrumentatie uitstekend tot hun recht komen. De onderliggende duisternis blijft gedurende de gehele speelduur voelbaar, wat de plaat een zeldzame coherentie geeft. Het is bewonderenswaardig hoe het collectief de balans bewaart tussen rauwe agressie en doordachte muzikaliteit. ‘Estuary’ is daarmee een uiterst volwassen werkstuk geworden dat een diepe indruk achterlaat. (Tobias Braun) (8/10) (Century Media Records)
Rick Wakeman – Return To The Red Planet
De indruk die ik van ‘The Red Planet’ heb, zet ik aan de kant. Met open mind luister ik naar het grotendeels instrumentale ‘Return To The Red Planet’. De vrij zachte stem van Mollie Marriott past bij de muziek van ‘The Jezero Crater’. Het is een prima keuze om de ‘standaard’ SF-geluiden niet te gebruiken. Maar de tracks geven je niet het gevoel dat je in een bijzondere omgeving bent. Zang en muziek zijn niet heel dynamisch, bovendien is het geluid minder vol/levendig dan verwacht. Daarom verslapt mijn aandacht steeds. Het klein gespeelde deel in ‘St Paul’s Bay’ trekt wel mijn aandacht. Hoewel ook deze zesde track geen topper is, zijn er interessante delen en mooie details. In ‘Martian Dust Devils’ wordt het zachte geluid van een stofhoos gesymboliseerd door muziek. Delen van zang en muziek hebben de sfeer van variété van decennia geleden. In de loop van de laatste track word ik voor het eerst geraakt. Het album bevat (zoals verwacht) veel hoge tonen van de toetsen. In verschillende tracks is de koorzang mooi ingezet als instrument. Toch ben ik niet heel enthousiast. (Esther Kessel-Tamerus) (6/10) (Madfish Music)
