Het leek erop dat Paul Simon na 2018 afscheid had genomen met een uitgebreide tournee. Toch kwam er in 2023 het spirituele album ‘Seven Psalms’. Tot ieders verbazing volgde er ook een tournee. Omdat Paul Simon het album integraal uitvoert en het als een geheel wil overbrengen, staat hij bij deze tournee niet in de Ziggo Dome (waar hij in 2018 afscheid nam), maar in de intiemere AFAS Live.
Bij aanvang kondigde Simon als een gastheer aan dat de avond in twee delen was opgedeeld. Beginnend met een integrale uitvoering van ‘Seven Psalms’. Niet bepaald een album voor een groot publiek. Maar zowaar lukte het Simon, bijgestaan door een 10-koppige band en zijn vrouw Edie Brickell, om de zaal volledig stil te krijgen. Wat ook kwam doordat er vriendelijk van tevoren was verzocht om geen foto’s of video’s te maken. Het ‘Seven Psalms’-gedeelte was geen makkelijke kost, maar het paste wel goed bij zijn huidige oudere stem.
Want zijn huidige stem bleek op bepaalde momenten juist het vehikel bij aanvang van het tweede gedeelte van de avond. Waarvoor hij uit de rest van zijn carrière zowel hits als albumtracks voorbij liet komen. Beginnend met ‘Graceland’. Hoe enthousiast dat nummer ook wel werd ontvangen door de herkenbaarheid; het was wel even wennen dat hij hierin zijn stem naar een lagere toonsoort moest aanpassen. Hier en daar wankelde het vervolgens tussen fragiel en juist wel passend. Zo was het bij de Simon & Garfunkel-klassieker ‘Homeward Bound’, dat een lichte countryaanpak kreeg, toch even op eieren lopen dat hij de hoge noten van 60 jaar geleden niet meer kan bereiken.
Echter viel het verder in de set mee en pakte de combinatie van de nummers met een lagere toonsoort wel goed uit. Tussen een aantal nummers door introduceerde hij hoe de daaropvolgende nummers waren ontstaan. Door het sobere podium met slechts één beeldscherm bovenaan, en Simon zittens op een stoel, kreeg het bijna een intieme huiskamersfeer. Alsof opa op zijn praatstoel zat. Hij leek ook ontspannen. Solonummers als ‘Under The African Skies’ (waar de originele tweede zangpartij van Linda Rondstadt ook hier werd gedaan door Edie Brickell), ‘The Late Great Johnny Ace’ (een eerbetoon aan Johnny Ace, John F. Kennedy en John Lennon waarvan ook foto’s werden getoond op het scherm boven het podium) en ‘René And Georgette Magritte With Their Dog After The War’ kwamen wel goed uit de verf met zijn huidige stem.
Maar het ging pas echt leven tegen het einde met de hits ‘Me and Julio Down By The Schoolyard’ (waarbij Brickell het kenmerkende fluitje op zich nam), het jazzy ‘Something So Right’ en ‘50 Ways To Leave Your Lover’, waarbij dat kenmerkende drumintro door originele drummer Stevens Gadd werd gespeeld. Ook de toegift met de onvermijdelijke Simon & Garfunkel-klassiekers ‘The Boxer’ en in zijn eenvoud indrukwekkende soloversie van ‘The Sound of Silence’ kwam beter uit de verf dan ‘Homeward Bound’ eerder op de avond.
In feite was dit een toegift die we van Paul Simon nog kregen. Een toegift waarbij hij niet specifiek voor de makkelijke weg koos, en soms wankelde. Toch maakte zijn verhalen tussendoor, en de intieme huiskamer achtige sfeer het toch tot een bijzondere avond van een legende uit een tijdperk waarvan de spoeling steeds dunner wordt. Alleen daarom was het toch een avond om te koesteren.