In het gezelschap van twee jonge fans reizen we af naar Amsterdam, op naar Dirk Scheele. Bij het binnenkomen van de grote zaal van poptempel Paradiso moet je uitkijken om niet over kinderen en ouders te struikelen die overal op de grond verspreid zitten. We zoeken een plekje en je voelt de verwachting van de kinderen.
Om 14:00 uur precies klinkt een kinderstem die aan de ouders vraagt of de mobiele telefoons zijn uitgeschakeld en zegt dat het verboden is om foto- en filmopnames te maken. De cd’s zijn namelijk te koop bij het verkooppuntje net voordat je de zaal in gaat.
Op het podium staan een paar bomen en daarin hangen voorwerpen die Dirk Scheele tijdens de voorstelling zal gebruiken. Ook staan er een drietal gitaren. Als Scheele het podium op komt, veren de kinderen op. Grappig om te zien dat dan hetzelfde gebeurt als bij elk ‘volwassen’ concert: de kinderen proberen zo dicht mogelijk bij het podium te komen dus hier en daar wordt er wat geduwd en getrokken.
Scheele opent en pakt één van de gitaren om een aantal van zijn liedjes te zingen. De ‘Boterhammenboogie’ wordt luidkeels meegezongen, ook door de ouders, en meegedanst. Met ‘Trommelen’ en ‘Tanden poetsen’ doen de kinderen allemaal mee en ook alle bewegingen die bij de liedjes horen, worden meegedaan.
Als Scheele wat rustigere liedjes speelt, merk je hier en daar dat de kinderen onrustig worden en het wordt dan ook rumoeriger in de zaal. Als Scheele de 3 opblaasdolfijnen pakt die op het podium liggen en ze in het publiek gooit voor ‘Springen als een dolfijn’ zijn de kinderen meteen weer bij de les en laten de dolfijnen doorde hele zaal gaan.
Vervolgens moet Japie Apie gewekt worden en ‘Aapje’ volgt. Japie wil na het liedje graag naar huis maar durft niet alleen door het bos. Scheele brengt hem, nadat hij aan de kinderen gevraagd heeft of ze het erg vinden dat hij even “weg” is. Hij gaat achter de middelste boom op het podium zitten en ‘De boom staat stil’ begint. Onze jonge
metgezellen zijn helemaal verbaasd als ze zien dat de boom echt kan bewegen. Niet alleen de takken bewegen maar ook zijn ogen en mond. Leuk om te zien hoe de kinderen er zo in op gaan en niet in de gaten hebben dat Scheele dit zelf doet terwijl hij in de boom zit.
Dat Scheele meer kan dan alleen kinderliedjes meespelen laat hij onder andere horen als de kinderen moeten raden welke dierengeluiden hij maakt met zijn gitaar. Scheele refereert aan de verschillende bands die al in Paradiso gestaan hebben waar hij zelf fan van is. Hij laat een aantal voorbeelden horen, meer voor de ouders dan voor de kinderen.
Na een uur al klinkt ‘Het allerlaatste liedje’ en is de voorstelling, vrij abrupt, voorbij. Maar, de kinderen kunnen nog met Scheele op de foto en zijn handtekening krijgen. Uiteraard gaan wij er ook voor in de rij staan en het enige wat de jongste kan zeggen, is dat ze op de foto gaat met de èchte Dirk Scheele.
Het was een leuk uitje voor de kinderen. De liedjes kunnen ze allemaal meezingen, de dansjes kennen ze allemaal en ook de verhaaltjes tussendoor zitten helemaal in hun belevingswereld. Aan de ouders is ook gedacht want Scheele speelt tussendoor ook nog ‘Johnny be good’ en een stukje van ‘Smoke on the Water’. Een compliment voor Paradiso overigens voor de gratis ranja die te krijgen was tijdens de voorstelling!
Dirk Scheele ‘in concert’ was voor de kinderen zonder meer geslaagd, maar voor de meeste ouders waarschijnlijk te snel afgelopen en daardoor een tikje te commercieel.
