Dat Editors een goede band met Nederland heeft is bekend. Onlangs deed de band Pinkpop voor de zevende keer aan, en op 18 februari volgend jaar zullen ze weer optreden in de Ziggo Dome. Vlak voordat er een nieuw album zal verschijnen van de Britse band, ‘Surface, Echoe & Sound’ op 30 oktober, bracht zanger Tom Smith nog even een solobezoekje aan ons land. Vorig jaar bracht hij zijn eerste soloalbum ‘There Is Nothing In The Dark That Isn’t In The Light’ uit. Een intiem singer-songwriter album waarmee hij eerder al in de Grote Zaal van TivoliVredenburg stond. Als toegift deed hij deze avond een nog intieme optreden in De Helling in Utrecht. Smith kondigde aan het begin aan dat dit optreden een ‘warming up’ was voor het optreden dat hij komend weekend zal geven op Rock Werchter, waarbij hij zich bij voorbaat alvast excuseerde voor mogelijke foutjes.
Dat was iets wat eigenlijk niet nodig bleek te zijn. De hele avond, waarbij hij verder alleen werd bijgestaan door extra gitarist en toetsenist Nick Willes, was er maar één schoonheidsfoutje. Uitgerekend het recente nieuwe Editors nummer ‘Call It In’ kreeg een valse start doordat Smith zijn capo op zijn gitaar verkeerd had afgesteld. Maar dat was het enige.
In twintig jaar tijd heeft die kenmerkende baritonstem van Tom Smith nog altijd niks aan kracht ingeboet. Dat bleek gelijk al toen hij begon met het Editors nummer ‘Sugar’. Het gehele optreden zou hij nummers van zijn solo album afwisselen met Editors nummers. Hij heeft dan inmiddels ook een groot oeuvre om uit te kunnen putten. Even blikte hij nog terug op het optreden dat hij in april in TivoliVredenburg gaf. Een optreden dat twee keer moest worden onderbroken door iemand in het publiek die onwel werd, en door een wesp die op één van zijn gitaren zat. Dat bleef woensdagavond uit.
Het maakte naast zijn kenmerkende stem ook indruk hoe de Editors nummers overeind bleven zonder de grootsheid of bombast waarin we de nummers kunnen. Dat bleek al toen hij aan het begin het normaal gesproken door synthesizers begeleidde ‘All The Kings’ terugbracht naar een akoestisch folkliedje. Of hoe een mooi klein liedje als ‘The Phone Book’ in deze intieme setting beter tot z’n recht kwam dan in een grote zaal of op een festival. Zelfs het bombastische ‘Papillon’ kwam klein mooi uit de verf, waarbij de tweede stem van Nick Willes perfect aanvulde.
Dat er na bijna twee uur, na de gedroomde afsluiter ‘No Sound But The Wind’, geen toegift meer kwam maakte eigenlijk niemand meer uit. Alle denkbare Editors nummers waren wel voorbij gekomen, en bleven ook in kleine setting sterk. In februari kan hij ze weer op volle kracht in volledige setting met band in de Ziggo Dome laten horen. Maar met deze ‘warming up’ gaf hij een uniek en bijna foutloos voorproefje daarop.