The Black Crowes deden tijdens hun Southern Hospitality Tour ook Nederland aan. Voor de enige twee Nederlandse shows streek de Amerikaanse rockband neer in 013 in Tilburg, met A Thousand Horses als voorprogramma. Dat bleek een schot in de roos.
Vanaf de eerste noten van ‘Dead Man Walkin’ maakte A Thousand Horses duidelijk niet naar 013 te zijn gekomen om slechts de tijd tot de hoofdact te overbruggen. De band speelde met zichtbaar plezier, straalde overtuiging uit en zette een energieke Southern rockshow neer. Frontman Michael Hobby beschikt over een karakteristiek, licht rauw stemgeluid dat uitstekend paste bij het repertoire. Bovendien toonde de band zich toegankelijk: Hobby nodigde het publiek na afloop uit voor een praatje, handtekeningen of een foto bij de merchandisestand. Een sympathiek gebaar, al waren ook de T-shirts van het voorprogramma met € 40,- inmiddels stevig geprijsd.
Met nummers als ‘Passenger’ en de Amerikaanse countryhit ‘Smoke’ liet A Thousand Horses horen waarom de band in eigen land al jaren een gevestigde naam is. In Nederland wacht het grote publiek nog, maar dit optreden liet zien dat de band ook hier meer dan voldoende potentie heeft. Liefhebbers van Southern rock en countryrock doen er goed aan A Thousand Horses in de gaten te houden.
Waar het voorprogramma excelleerde met een helder en open geluid, liet de geluidskwaliteit tijdens het optreden van The Black Crowes nog wat te wensen over. De mix klonk opvallend schel en vervormd, waardoor de muziek op sommige momenten, zelfs met oordoppen, onaangenaam scherp binnenkwam. Het was de enige smet op een verder overtuigende avond.
Aan de energie op het podium lag het in ieder geval niet. Chris en Rich Robinson openen furieus met ‘Remedy’ en hadden de zaal vanaf de eerste minuut in hun greep. Ondersteund door een sterk spelende begeleidingsband en backingvocalisten klonk de band nog altijd verrassend vitaal. “Na iets ouds komt iets nieuws,” kondigde Chris Robinson aan, waarna ‘It’s Like That’, afkomstig van het recente album ‘A Pound of Feathers’, liet horen dat The Black Crowes ook anno nu nog relevant willen zijn.
Toch waren het vooral de klassiekers die het publiek zichtbaar in beweging brachten. ‘Jealous Again’, ‘Hotel Illness’ en ‘My Morning Song’ herinneren eraan waarom albums als ‘Shake Your Money Maker’ en ‘The Southern Harmony and Musical Companion’ inmiddels een vaste plaats in de rockgeschiedenis hebben verworven. Het merendeel van de bezoekers bestond uit fans die de band al decennialang volgen en zichtbaar genoten van deze terugblik op ruim drie decennia Southern rock.
The Black Crowes kozen bovendien niet voor een voorspelbare greatest-hits-set. De setlist wisselde van avond tot avond, waardoor ieder concert een eigen karakter kreeg. Dat houdt niet alleen de band scherp, maar maakt ook iedere show uniek voor het publiek.
Na ruim anderhalf uur kwam de avond ten einde met ‘Three Button Hand Me Down’, de klassieker die vooral bekend werd doo de Faces. Een passende afsluiter van een concert dat, ondanks de wat teleurstellende geluidsmix, vooral herinnerd zal worden om de tomeloze energie en het onverminderde speelplezier van de band.
Na 36 jaar bewezen The Black Crowes nog altijd dat authentieke rock-‘n-roll geen houdbaarheidsdatum kent. En zoals het oude gezegde luidt: een vliegende kraai vindt altijd wat. Ook deze avond viel er voor het publiek weer genoeg te genieten.
Na 36 jaar bewezen The Black Crowes nog altijd dat authentieke rock-‘n-roll geen houdbaarheidsdatum kent. En zoals het oude gezegde luidt: een vliegende kraai vindt altijd wat. Ook deze avond viel er voor het publiek weer genoeg te genieten.
Foto’s (c) Eus Driessen