Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
MISSIO – Love & Heartbreak
MISSIO gooit op ‘Love & Heartbreak’ de deur open naar het duistere popgeluid waarmee het Texaanse duo ooit doorbrak met ‘Loner’, maar dan met een filmischer randje. Matthew Brue en David Butler mixen alt-rock, elektronica en een vleugje hip-hop tot een plaat die zowel schuurt als meeslepend blijft klinken, geproduceerd door vaste kompaan Dwight Baker. Het onderwerp is simpel maar universeel: veertien nummers over de roes en de klap van de liefde, van de openingstrack ‘Dreams’ tot het orkestraal aangeklede slotstuk ‘The Moment’. Singles als ‘Bleed’ en ‘Dopamine Kisses’ laten horen waar de kracht van deze band zit, in het spanningsveld tussen kwetsbare teksten en een productie die net zo hard aankomt als de emoties waar het over gaat. MISSIO durft de duisternis op te zoeken zonder in zelfmedelijden te vervallen, en dat maakt ‘Love & Heartbreak’ een plaat die je recht in de maag raakt zonder dat het ooit geforceerd voelt. Fans van het eerdere werk van de band krijgen precies waar ze op hopen, terwijl nieuwkomers een prima instapmoment vinden. Een plaat met pit, gemaakt door een duo dat weet wat het wil zeggen en hoe het dat moet laten klinken. (Anton Dupont) (8/10) (Nettwerk)
Early Times – Border Crossings
New York-gitarist en componist Early Times is vooral bekend als radiopresentator bij SiriusXM, maar bouwt daarnaast gestaag aan een carrière als jazzmuzikant. Met ‘Border Crossings’ presenteert hij een instrumentaal album waarop hardbop, souljazz en Latin jazz samenkomen. Daarbij krijgt hij ondersteuning van een indrukwekkende bezetting met Steve Gadd, Zaccai Curtis, Luques Curtis en Craig Handy.
De kwaliteit van de musici staat buiten kijf. Het samenspel is hecht, de solo’s zijn smaakvol en de ritmesectie houdt de muziek voortdurend in beweging. Vooral Gadd en de gebroeders Curtis drukken een herkenbare stempel op het album. Toch schuilt daarin ook een kleine kanttekening: het zijn regelmatig juist de begeleiders die de meeste indruk maken, waardoor Times als bandleider en gitarist niet altijd even nadrukkelijk naar voren treedt. Zijn composities zijn degelijk opgebouwd, maar verrassen zelden of zoeken echt de grenzen van het genre op. De productie is daarentegen van hoog niveau. De open, warme klank en de natuurlijke balans tussen de instrumenten roepen herinneringen op aan de klassieke Blue Note-opnamen van Rudy Van Gelder, waarin muzikaliteit belangrijker was dan studiotrucs.
‘Border Crossings’ is geen vernieuwende jazzplaat, maar wel een verzorgd en met overtuiging uitgevoerd album dat vooral excelleert door de klasse van het ensemble en de ontspannen muzikale chemie. (Bart van de Sande) (7/10) (Dealer’s Choice Records)
Low Cut Connie – Livin in the USA
‘Livin in the USA’ van Low Cut Connie is een rauwe, politiek geladen rockplaat die zich nadrukkelijk positioneert in de Amerikaanse traditie van barroom rock en blues. De productie is direct en ongepolijst, waardoor de energie van de band centraal staat. In nummers als ‘Working Man’s Truth’ en ‘Broken Flag Blues’ wordt maatschappelijke kritiek verpakt in simpele maar effectieve songstructuren. De stem van Adam Weiner klinkt urgent en soms bijna overslaand, wat past bij de rauwe toon van het album. Niet elk nummer heeft dezelfde impact, en sommige stukken leunen sterk op herhaling van dezelfde bluesprogressies. Toch zorgt de consistente thematische lijn ervoor dat het geheel als protestplaat overeind blijft. Het album voelt eerder als een performance dan als een studio-exercitie, wat zowel zijn kracht als beperking vormt. (Daniel Harris) (7/10) (Contender Records)
Ken Carson – xperiment
Rapper Ken Carson levert met ‘xperiment’ zijn vijfde studioalbum af, een plaat van tweeëntwintig nummers waarin hij zijn kenmerkende rage rap-geluid verder aanscherpt. Samen met producers uit de Opium-stal bouwt hij een klankwereld vol dreunende bas, vervormde synths en abrupte beatwisselingen, gemaakt om hard te knallen op een feestje of in een volle zaal. Lyrisch blijft Carson dicht bij zichzelf: geld, luxe, vrouwen, drugs en de druk van roem passeren de revue, zonder dat hij zich verliest in diepgravende introspectie, en dat lijkt ook niet de bedoeling. Nummers als ‘Ghost’ en ‘Possession’ vallen positief op, terwijl tracks als ‘Shopping’ minder overtuigen en het geheel af en toe in herhaling laat vallen. Gastbijdragen van onder anderen Playboi Carti en Lil Uzi Vert geven de plaat wisselend gewicht, met Uzi als duidelijke uitschieter. Voor wie al fan is van Carsons stijl levert ‘xperiment’ precies wat verwacht wordt, compleet met de productiekwaliteit die de rapper altijd weet te garanderen. Buitenstaanders zullen minder snel overtuigd raken, want de plaat mist verrassingen die het geheel echt zouden optillen boven eerdere releases zoals ‘More Chaos’. (William Brown) (6/10) (Opium/Interscope)
MOMO. – Tum Tum Tum
Met zijn achtste album Tum Tum Tum bevestigt MOMO. opnieuw zijn unieke positie binnen de hedendaagse Braziliaanse muziek. Marcelo Frota put rijkelijk uit Tropicália, afrobeat, jazz, folkrock en psychedelica, maar smeedt die invloeden samen tot een warm, organisch geheel dat vooral loom, zwoel en zomers aanvoelt. De productie klinkt open en natuurlijk, waarbij subtiele percussie, warme baslijnen, soepele gitaarpartijen en kleurrijke blazers de perfecte bedding vormen voor zijn ingetogen zang. De grootste meerwaarde komt van de gastmuzikanten. Vooral de aanwezigheid van de Braziliaanse bossa nova-grootheid Marcos Valle geeft het album extra cachet. Zijn bijdrage verbindt moeiteloos verleden en heden van de Braziliaanse traditie waarop MOMO. voortbouwt. Nina Miranda zorgt met haar dromerige vocalen voor een fraaie zomerse sfeer. Opener Egum Eô zet direct de ontspannen toon en laat horen hoe sterk de chemie binnen de band is. Juist die ontspannen benadering is tegelijkertijd het enige kleine kritiekpunt. Door de consistente sfeer missen enkele nummers net dat onderscheidende moment om zich blijvend in het geheugen vast te zetten. Toch overheerst de klasse: Tum Tum Tum is een sfeervol, gelaagd en muzikaal album dat groeit bij iedere luisterbeurt en laat horen dat ervaring en oprechte bezieling nog altijd de beste ingrediënten zijn voor tijdloze muziek. (Bart van de Sande) (7/10) (Agogo Records)
