Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Embrace Of Souls – Battle of the Dead
‘Battle of the Dead’ is het nieuwe conceptalbum van de Italiaanse symfonische power metalband. De opening is bijna filmisch en veelbelovend. Aang en muziek goed zijn, toch vervaagt de filmische allure al snel. De Engelse (klassiek geschoolde) zang is niet helemaal te verstaan. De historische aspecten komen in het mooie tekstboekje beter naar voren dan in zang en muziek. Want het tempo is met vlagen opzwepend, hierdoor komen de gezongen woorden minder binnen. Bovendien zijn de contrasten tussen hoog/laag, luid en ingetogen te klein, waardoor de tracks minder indruk maken. De vocale grenzen worden opgezocht in ‘Who can save us’. In ‘Betrayal’ hoor je emotie in de “schreeuw”. De verdeling in hoeveelheid tussen metal en symfonie is prima. Daarnaast zijn er leuke details, onder andere van de toetsen. Er is aangenaam veel goed bas -en gitaarspel. Zeker in de snel gespeelde delen hadden de drums voller mogen klinken. De kille klank is een enkele keer zelfs wat overheersend. Sommige delen/wendingen zijn vrij voorspelbaar, deze worden afgewisseld met gave delen. Dus ondanks mijn kritiekpunten is het een ruime voldoende. (Esther Kessel-Tamerus) (7/10) (Rockshots Records)
Motionless in White – Decades
Met ‘Decades’ levert Motionless in White een strak geproduceerde metalcoreplaat af die balanceert tussen melodie en agressie. De band klinkt gecontroleerd en technisch scherp, met veel aandacht voor detail in de arrangementen. Tracks als ‘The Ringing Bell’ en ‘End Whispers’ combineren zware riffs met refreinen die duidelijk voor grote zalen zijn geschreven. Toch ontbreekt er soms spontaniteit, waardoor het geheel iets berekend aanvoelt. De productie van Drew Fulk houdt alles strak in het gareel, maar laat weinig ruimte voor ruwheid. Het resultaat is solide, maar niet hun meest avontuurlijke werk. (Anton Dupont) (7/10) (Roadrunner Records)
Bart Flos – Clarity Of Vision
Bart Flos is een uit Helmond afkomstige pianist, die zijn sporen op het gebied van jazz ruim heeft verdiend. Tijdens zijn klassieke piano-opleiding ontstond eerst interesse in boogiewoogie en dixieland. Gaandeweg is dit via bebop en andere variaties uitgegroeid tot een breed spectrum van jazzstijlen. Deze stijlen etaleert hij door middel van diverse etappes van zijn ‘Next Step’-projecten. Als onderdeel van Next Step Stage 7 is onlangs het driedubbelalbum ‘Clarity Of Vision’ verschenen. Op de drie cd’s staan in totaal 24 nummers, deels covers en deels eigen werk. Werd zijn vorige driedubbelalbum ‘Roots & Reflections (Stage 6)’ nog gedeeltelijk met zijn jazztrio opgenomen, deze keer is Bart helemaal in zijn eentje aan het werk. Het album is in drie stukken verdeeld, genoemd ‘Sense Of Purpose’, ‘Sense Of Direction’ en ‘Sense Of Urgency’. Het was zijn wens om dit album op te nemen op de concertvleugel van zijn dromen en dat is de Fazioli F308, die met een lengte van drie meter de grootste concertvleugel ter wereld is. Bart Flos neemt de luisteraar mee op een reis door de wereld van jazz met bekende jazzklassiekers als ‘Besame Mucho’, ‘Someday My Prince Will Come’, ‘My Funny Valentine’ en ‘A Night In Tunesia’, die elk van hen een eigen uitvoering krijgen. Dat is zeker het geval met ‘Autumn Leaves’, waar drie verschillende versies van te vinden zijn. Iedere cd sluit met een van de versies af. Ook de eigen composities zijn niet te versmaden, zoals ‘Do You Remember’ en het bluesy ‘New Blues News’. Een bijzondere vermelding verdienen naar mijn mening nog ‘Straight No Chaser’ van Thelonious Monk, ‘Caravan’ van Duke Ellington en de blues ‘Billie’s Bounce’ van Charlie Parker. Liefhebbers van pianojazz en jazz in het algemeen zouden dit album moeten beluisteren. Van begin tot eind is dit een gevarieerde reis door de wereld van de jazz. Prachtig gespeeld. Aanrader. (Eric Campfens) (8/10) (Bart Flos Music)
Loathe – A Stranger To You
Loathe zet met ‘A Stranger To You’ opnieuw een stap in hun hybride benadering van metal en post-rock. Het album schakelt tussen zware uitbarstingen en atmosferische passages die bijna filmisch aanvoelen. De spanning tussen stilte en chaos is hier het sterkste element. Vooral de langere composities bouwen zorgvuldig lagen op zonder hun intensiteit te verliezen. Soms neigt het geheel naar overambitie, maar de band houdt voldoende controle om dat te compenseren. Het is een plaat die vraagt om herhaald luisteren om volledig te landen. (William Brown) (8/10) (SharpTone Records)
Kasabian – Act III
Kasabian zet met ‘Act III’ zijn lijn van stadionrock met elektronische inslag voort. De singles ‘Hippie Sunshine’ en ‘Great Pretender’ geven al vroeg de toon aan: groots, ritmisch en nadrukkelijk gemaakt voor publiek. Het album leeft van zijn energie, maar mist soms dynamische variatie in de composities. De productie is helder en direct, waardoor de nummers snel impact hebben, maar minder blijven hangen op de lange termijn. Toch zijn er momenten waarop de band zijn oude scherpte terugvindt, vooral in meer psychedelische passages. Het is een plaat die functioneert op momentum, minder op gelaagdheid. (Daniel Harris) (6/10) (Sony)
