Al maanden prijkte Iron Maiden als headliner op de affiche voor de slotdag van Live is Live in Antwerpen. Maandagavond stroomden 40.000 dolenthousiaste fans naar het festivalterrein om deze absolute metallegenden live aan het werk te zien.
De eerste toeschouwers werden verwelkomd door het dj-duo Goe Vur In Den Otto, dat de festivalweide opwarmde met de hardste metalhits, afgewisseld met een knipoog naar ABBA. Daarna was het de beurt aan DORO. De ‘Queen of Metal’ bewees haar status met een krachtige mix van Warlock-klassiekers en solowerk, waaronder ‘I Rule The World’ en het onvermijdelijke ‘All We Are’.
Vervolgens beklom Testament het podium, geflankeerd door een reusachtig opblaasbaar skelet achter de drumkit. Met de openingstrack ‘Henchmen’, direct opgevolgd door ‘Infanticide A.I.’ en ‘Shadow People’, liet de band zien dat ze na al die jaren nog niets aan brute kracht hadden ingeboet. Deze show vormde de officiële aftrap van hun Europese tournee. De grootste verrassing van de middag was ‘So Many Lies’, een nummer dat volgens frontman Chuck Billy nooit eerder op een festival was gespeeld.
Om 19:15 uur nam de Nederlandse symfonische metalband Epica het roer over. Vanaf het openingsnummer ‘Cross the Divide’ zong Simone Simons loepzuiver, gedragen door een energiek en loeistrak spelende band. Uiteraard passeerde ook de publieksfavoriet ‘Cry for the Moon’ de revue, waarna de wervelende show bombastisch werd afgesloten met ‘Consign to Oblivion’.
Tegen de avond bereikte de spanning op het terrein het kookpunt. Terwijl 40.000 kelen de naam van de hoofdact scandeerden, begon de intro ‘The Idyll of March’. Onder luid gejuich bestormden de mannen van Iron Maiden het podium om direct af te trappen met ‘Murders in the Rue Morgue’. Frontman Bruce Dickinson toonde zich direct een onuitputtelijke brok energie. Met zijn eerste uithaal in ‘Wrathchild’ maakte hij meteen duidelijk dat zijn stembanden nog in absolute topvorm verkeerden.
Tijdens ‘Killers’ eiste Eddie, de metershoge mascotte van de band, de hoofdrol op. Gewapend met een bijl commandeerde hij het podium en daagde hij de bandleden uit, alvorens hij weer achter de coulissen verdween. Na een korte interactie met het publiek volgde de allereerste, iconische “Scream for me, Antwerp!”
Toen de klassieker ‘Phantom of the Opera’ werd ingezet, viel de schemering in. Hierdoor kwamen de indrukwekkende visuals pas echt tot hun recht en steeg de performance naar een nog hoger niveau. Het publiek ging volledig uit zijn dak bij ‘The Number of the Beast’. De dynamiek tussen de gitaristen was fantastisch; Steve Harris en Janick Gers domineerden de ene flank van het podium, terwijl Dave Murray en Adrian Smith aan de andere kant schitterden. Samen met Bruce legden Janick en Steve veruit de meeste kilometers af op het podium.
De visuele effecten transformeerden ‘Rime of the Ancient Mariner’ tot een groots theatraal spektakel, gevolgd door het theatrale visuele ‘Seventh Son of a Seventh Son’. Daarna volgden de meezingers ‘Run to the Hills’ en ‘The Trooper’. Bruce Dickinson ging in een kooi staan die men op het podium had gezet voor ‘Hallowed Be Thy Name’. Het leverde een adembenemend stukje theater op dat zo de basis voor een musical had kunnen zijn. De reguliere set eindigde met het lijflied ‘Iron Maiden’, waarna de band onder luid applaus het podium verliet.
De toegift startte traditioneel met de historische speech van Sir Winston Churchill, direct gevolgd door een explosief ‘Aces High’. Voor ‘Fear of the Dark’ verscheen Dickinson in een lange zwarte jas met een zwarte hoed en een lantaarn in zijn hand, hetgeen een horror-effect gaf. “Fear of the Dark, Antwerp”, zong Bruce in het intro. In het inmiddels dichte duister zong hij het publiek toe tegen de achtergrond van een onheilspellende maan. Met de klassieker ‘Wasted Years’ kwam er definitief een einde aan deze avond.
Iron Maiden bewees maandag in Antwerpen exact waarom zij hun plek in de Rock & Roll Hall of Fame dubbel en dwars hebben verdiend. Het werd een avond vol tijdloze klassiekers, gebracht met een vuur dat nog lang niet gedoofd is. De 40.000 aanwezige fans kregen hiermee een spectaculair slotstuk van deze editie van Live is Live. Keep Up the Irons!
Foto’s (c) Marcel van Oevelen
