In het voorprogramma staat de elektronische rockband This Is She uit Los Angeles. Een naar mijn mening bijzondere keuze enerzijds omdat de muziek totaal niet op gothic en/of metal lijkt, anderzijds omdat ik de muziek echt slecht vind: de muziek lijkt net niet te kloppen en er zit geen eenheid in de verschillende liedjes. Verder gaan met de zoektocht naar eenheid of stoppen, that’s the question.
Dit jaar 15 jaar bestaat de Italiaans duistere Gothic-/metalband Lacuna Coil, en tijdens de Dark Legacy Tour wordt dit 15-jarige bestaan uitbundig gevierd met een 2-uur durende show. Sinds een paar maanden is hun laatste album ‘Dark Adrenaline’ uit, dus dubbel feest. Vanavond dus een mix van nieuwe en oude liedjes. Voor mij in de oude zaal staan een aantal meiden met korsetten, die ze nog even wat steviger aansjorren voordat we beginnen. Lacuna Coil trapt af met I Don’t Believe in Tomorrow, waarna zij onder andere Kill the Light, Self Deception en Senzafine zingt, in het Italiaans, de moedertaal van alle bandleden. Cristina kondigt Give Me Some More aan: ‘Let nothing keep you away from your dream, just go for it! We followed our dream, and we’re here now on stage!’ Andrea vertelt dat dit het laatste nummer is, en voordat hij ook maar verder kan gaan, schreeuwt iemand in het publiek dat dit toch echt niet kan. Andrea grapt dat hij nog niet klaar was met zijn verhaal, en dat de band zich eerst gaat omkleden om dan terug te komen voor een akoestische set. En ze houden woord!
Het podium wordt omgebouwd naar een intiemere setting, al is de oude zaal van Melkweg op zichzelf al een wat intiemere zaal. Cristina en Andrea nemen plaats op de barkrukken, haar gitaristen Cristiano Migliore en Marco Biazzi op een klapstoel, beide met de ogen dicht genietend op hun gitaar tokkelend. De stemmen van Andrea Ferro en Cristina Scabbia kunnen duistere en rauwe zang produceren, wat (natuurlijk) bij gothic/metal hoort, maar tijdens de akoestische set in het midden van de show laten ze horen dat ze meer dan dat kunnen: ingetogen zingen zij Falling, Closer, Within Me, End of Time en Shallow Life. Falling en Within Me zijn van zichzelf al rustig, en lenen zich hier uitstekend voor, Closer maakt dat Andrea gas moet terug nemen met zijn stem, maar dat gaat hem goed af. End of Time zou volgens Cristina een lied kunnen zijn wat je draait als je in de auto zit en je hebt niet echt een doel om heen te gaan.
Na de akoestische set verdwijnt de band weer voor een paar minuten om, het is vanavond immers Halloween (al zou je dat aan de mensen in de zaal niet denken), geschminkt en al weer voor ons te verschijnen, Cristina in een verpleegsterspakje, de mannen besmeurd met (nep)bloed, en Marco zelfs (nep)bloed spugend. Op naar het laatste deel van de avond, waarin niet alleen de zaal helemaal los gaat en danst en springt, maar ook Cristina en Andrea meedoen. Maar wat wil je ook anders wanneer je onder andere Our Truth, Upsidedown, Trip the Darkness, Swamped en Survive voorgeschoteld krijgt? Zij sluiten deze mooie avond af met My Spirit, van hun laatste album ‘Dark Adrenaline’, melodieus en waardig!
