De twee broertjes Etzensperger (wat een prachtige naam!), althans, ik denk dat het broertjes zijn. Broers misschien, maar zeker familie. Als je je dan ook nog eens realiseert dat ze de vier bandleden allemaal uit Zwitserland komen, kun je vrij zeker concluderen dat ze elkaar al kenden voordat ze Battalion oprichtten in 2006. En daar hebben ze goed aan gedaan. Want ook al is de muziek van Batallion niets nieuws onder de zon, het is wel een erg vette band. Old school, bijna. Old school van vier kereltjes waarvan de oudste 23 is, en de jongste 20. Een hele goede band.
Voor wie van eerlijke metal houdt, zonder fratsen, maar technisch helemaal in orde (snel, strak, ruig), is Battalion met Underdogs een plaat die niet mag ontbreken. Serieus. Hupsakee, een 8/10.
Die kereltjes van 20+ weten inderdaad waar ze mee bezig zijn! Zo getuigt ook de keuze van hun t-shirts op de promo-flyer (Testament, Iron Maiden en Metallica). Geweldig! De bands waar we toch allemaal mee groot geworden zijn. Ze zijn er nog steeds. En als ik Battalion zo hoor, en de eerste platen van Metallica vergelijk met de platen die Metallica nu maakt, gaat mijn grote voorkeur uit naar Battalion. Battalion vs. Metallica: 1-0.
Ook hoor ik hier en daar invloeden van MX Machine terug. Wie kent ze nog? De metal waar ik naar luisterde toen de mannen van Battalion nog in de boks kakten. Maar dat terzijde.
Allemaal naar Zwitserland en kopen die plaat. Underdogs, van Battalion. Of bestellen via het web, natuurlijk. En als klap op de vuurpijl krijgen ze er van mij nog een halve punt bij. (8,5/10) Bravo. |
|
|
Uit de stal van Hells Headbangers heb ik zojuist in mijn iTunes library de volgende plaat geïmporteerd: Devils Poison, van Vomitor.
Lang geleden dat ik een dergelijk smerig gitaargeluid heb gehoord op een plaat. Demonisch smerig. Dat geldt trouwens voor de hele plaat Devils Poison. Ronduit smerig, satanisch en gemeen. Geweldig! Ik moet nog een paar nummers, maar zit nu al op 10/10, er moeten vreemde dingen gebeuren wil dat nog naar beneden gaan.
Devils Poison klinkt mij letterlijk als vergif in de oren. Het gitaargeluid is vies, de stem fluistert onverstaanbare verwensingen en er gebeuren vreemde dingen op de achtergrond (achterstevoren afgespeelde duivelsboodschappen, wellicht?). Bah, wat een gore plaat.
Alles past bij elkaar en het is een genot om hier naar te mogen luisteren. Er bekruipen mij allerlei onaangename ideeën en plannen voor buitgewone uitspattingen. Ik ga deze plaat kopen. Ik ga hem zeker kopen. Prachtig. In het genre een van de beteren. Genre? Doodenverderfsatanmetaalviezerdanvies. (10/10) |
|
Toen de film Der Untergang uitkwam in het Engels, met aldus de titel Downfall, vond ik die titel veel minder krachtig dan Der Untergang. Terwijl het ongeveer toch precies hetzelfde betekent. Der Untergang vs. Downfall. Dan doe mij Der Untergang maar. Want Duits, dat heeft toch wel wat.
De Duitse band (Hamburg) The Retaliation Process doet alles in het Engels. Vandaar dat hun plaat Downfall, Downfall heet en niet Der Untergang. En zo is dat.
De muziek, die naadloos aansluit bij de fraaie cover, laat weinig te wensen over. Keihard, poepstrak, en zeer vet. Ik heb, als u meer cd-recensies van mijn hand al heeft gelezen dan weet u dat, weinig op met labels plakken. Moest ik het doen voor The Retaliaton Process (TRP, zoals ze zichzelf op de achterzijde van de cd noemen - jammer, TRP klinkt als APC, een laf pilletje voor de tegen de hoofdpijn), dan plakte ik daar Death Metal op. Of nee, toch niet helemaal. Ik moet wel een beetje denken aan Pantera, als ik zo eens de eerste vijf nummers heb gehoord. Of Biohazard (band).
|
|
|
Het Britse Lower Than Atlantis brengt eind deze maand hun cd FAR Q uit. En dat is ze geraden, ook. Wat een leuke plaat is dit, zeg! Naast een fraaie MySpace-pagina, is ook het artwork van de cd goed verzorgd. In stijlvol zwart-wit en een weldoordachte bandfoto met een t-shirt van The Police prominent in beeld. Maar vooral de ‘wolf’ is subtiel (in de UK brengt Wolf At Your Door de plaat uit).
Op i-Tunes te beluisteren (en daar te koop, natuurlijk). Ik zou het doen, ware het niet dat ik mij in de bevoordeelde positie bevind dat ik de cd heb mogen krijgen. En daar ben ik blij mee! Wat een heerlijke plaat - maar dat had ik al gezegd, geloof ik.
|
|

A Capella Metal. Dat was nieuw voor me. Nieuw en erg vlug daarna ook oud. Al zijn de geschoolde stemmen goed op elkaar ingespeeld en klinken de nummers technisch uitstekend (meer dan!), is de plaat Tribe of Force van Van Canto (hun derde sinds 2006) een verzameling tracks die na het eerste nummer afzwakt en de luisteraar een beetje verslagen achterlaat. Wat is er zojuist gebeurd? Was dat metal wat er uit mijn speakers schalde?, of was het á-capella gebrul (hier en daar zelfs symphonisch). En wat is dat? Master of Puppets op nummer 10. Master of Puppets door Van Canto. Het is wat. Een cover van Metallica (waar is hun Ride The Lightning tijd toch gebleven?) waarvan ik vlees- noch visschotel van kan maken. Er wordt gegrunt, melodisch en met hoge falsetstem gezongen, gedrumt en na zes minuten snerpt een belabberd klinkende gitaar een solo in mijn linkeroor.
|
|
|
|
|
|
|
|
Pagina 1 van 8 |