Na een lange reeks shows in Las Vegas is het dit keer de beurt aan Düsseldorf. De Backstreet Boys brengen hun ‘Into The Millennium’ show naar de Merkur Spiel Arena, met maar liefst tien concerten in de Duitse stad. De tour staat volledig in het teken van het jubileum van het album ‘Millennium’, dat in 1999 verscheen. De groep haalt daarvoor niet alleen de grote hits uit die periode terug, maar ook de choreografieën, outfits en herinneringen die bij die tijd hoorden.
Op weg naar de Merkur Spiel Arena kleurde Düsseldorf zaterdagavond steeds witter. Een zee van fans liep richting het stadion, vrijwel allemaal gekleed in het wit met hier en daar een ‘touch of baby blue’. Deze dresscode was namelijk vooraf door de Backstreet Boys meegegeven en daar was massaal gehoor aan gegeven. In de stroom richting het stadion liepen fans van alle leeftijden. Van tieners die de Backstreet Boys vooral uit de verhalen en muziek van hun ouders kenden tot vrouwen die de groep in de jaren negentig zelf als tiener hadden gevolgd. Hier en daar liep ook een verdwaalde partner mee. Sommigen duidelijk meegesleept, anderen stiekem gewoon aanwezig voor hun eigen guilty pleasure.
Eenmaal binnen viel vooral de omvang van de productie op. Achter het hoofdpodium hing een gigantisch scherm dat vrijwel de volledige breedte van de arena vulde. Vanaf het hoofdpodium liep een lange catwalk de zaal in, om te eindigen in een grote vijfhoek. Daar stond het tweede podium, dat eigenlijk nauwelijks als één vast podium te omschrijven was. Verschillende delen konden afzonderlijk omhoog komen, waardoor de Backstreet Boys tijdens de show meerdere keren vanuit de hoogte boven het publiek verschenen.
Opvallend was dat het hoofdpodium onder het grote scherm maar een beperkte rol speelde. Het grootste deel van de show vond juist plaats op het podium aan het einde van de catwalk. Daardoor stonden de vijf mannen een groot deel van de avond midden tussen het publiek. De catwalk werd daarbij volop gebruikt en de constructies zorgden ervoor dat er regelmatig letterlijk beweging in de hoogte zat.
De show begon met ‘Larger Than Life’. Vanuit het dak van de arena kwamen de vijf mannen naar beneden op een soort futuristische spaceboards, waarmee ze richting het podium vlogen. Een spectaculaire entree, waarna de eerste grote hit van de avond meteen was ingezet. Aansluitend volgden ‘It’s Gotta Be You’ en ‘As Long as You Love Me’. Aan het einde van dat nummer werden vijf stoelen op het podium gezet, waarna de mannen ieder een stoel gebruikten voor een gezamenlijke choreografie. Daarna namen ze uitgebreid de tijd om het Duitse publiek toe te spreken en Duitsland te bedanken voor de enorme ontvangst. Voor AJ McLean kreeg dat moment nog een persoonlijk tintje. Hij vertelde dat hij precies vijf jaar nuchter was. Een mooi moment dat zichtbaar veel betekent voor AJ en door de arena met een luid applaus werd ontvangen.
Tijdens ‘I Want You Back’ verschenen vijf metalen klimstellages op het middenpodium. De mannen klommen erin en zongen vanaf daar verder. Het gaf het nummer net dat extra showelement, zonder dat het de aandacht van de muziek wegnam. De bandlieden verlieten het podium voor een eerste omkleedmoment, tijdens deze korte pauze verschenen op de grote schermen beelden uit de 90’s van de band. Daarna kwamen de vijf mannen terug op het podium voor ‘Show Me the Meaning of Being Lonely’.
De sfeer in de zaal zat er goed in, niet alleen op het veld stonden de fans, maar ook op de zittribunes stond en danste het gros van de fans. Er werd volop meegezongen en geschreeuwd en toen in het refrein van ‘I’ll Be the One’ het geluid werd weggedraaid, namen de tienduizenden stemmen de zang over.
Tijdens een intermezzo werd teruggeblikt op de eerste Duitse tour van de Backstreet Boys. Ze vertelden dat slapen in de hotels toen niet altijd eenvoudig was. Fans verzamelden zich ’s nachts voor de hotels en bleven zingen: “Open the Window”. Voor de jongens betekende dat vooral dat de nachtrust regelmatig wat later begon dan gepland.
Er volgde een medley met nummers van het album ‘Millennium’ die nooit als single waren uitgebracht. Kevin Scott Richardson nam plaats achter de piano, waardoor dit deel van de show een stuk ingetogener werd. De grote productie maakte even plaats voor vijf mannen, een piano en de muziek.
Daarop volgde ‘Drowning’, waarna het tempo weer omhoog ging. Voor ‘All I Have to Give’ kwamen vijf hoeden over de catwalk richting de Backstreet Boys aanvliegen. Een hoed kun je natuurlijk gewoon even oppakken of aangereikt krijgen, maar als je Backstreet Boy bent laat je ze gewoon door een hele arena vliegen. Ieder van de vijf ving zijn hoed op en zette hem op, waarna het nummer begon. Aan het einde volgde opnieuw een choreografie, waarbij de hoeden uiteraard weer een rol kregen.
Na opnieuw een omkleedmoment kwam ‘Quit Playing Games (With My Heart)’. Vanaf dat moment volgde een aaneenschakeling van grote hits. De set ging daarna in hoog tempo verder met ‘Shape of My Heart’, ‘I Want It That Way’, ‘Get Down (You’re the One for Me)’, ‘We’ve Got It Goin’ On’ en ‘The Call’. Het was het gedeelte waarbij wachten op het volgende nummer geen optie meer was. Nog voordat het ene nummer goed en wel voorbij was, knalde de volgende bekende melodie alweer door de arena.
De combinatie van de nummers uit 1999, de oude choreografieën en de uitgebreide productie maakte de show tot een geslaagde tijdreis terug naar de jaren negentig. Natuurlijk zijn de vijf mannen inmiddels een paar decennia verder en dat was hier en daar zichtbaar, maar aan de energie, zang en beweging was weinig mis. De choreografieën werden nog altijd strak uitgevoerd en vocaal stond het vijftal nog altijd stevig overeind. Met de catwalk, het grote podium en de verschillende beweegbare delen van de installatie bleef er bovendien de hele avond genoeg te zien.
Voor het laatste nummer ging het dak van de Merkur Spiel Arena er letterlijk af, het beweegbare dak ging open en de Backstreet Boys zetten ‘Everybody (Backstreet’s Back)’ in en boven het podium barstte het vuurwerk los. De laatste noten verdwenen tussen het gejuich uit de arena.
Daarmee zat show twee van tien in Düsseldorf erop, maar het publiek had er duidelijk van genoten. Ruim vijfentwintig jaar na ‘Millennium’ bleken de nummers nog altijd moeiteloos meegezongen te worden. De Backstreet Boys hadden hun verleden flink afgestoft, maar na deze avond was vooral duidelijk dat het nog lang niet in de kast hoeft te worden opgeborgen.