Wanneer een grote band als U2 met een nieuw album komt, dan is dat natuurlijk altijd groot nieuws. Maar de afgelopen 12 jaar was de ontvangst van hun output nogal wisselend. Dat lag deels aan hoe het uitbrengen werd aangepakt. Zoals toen in 2014 het album ‘Songs of Innocence’ onder Apple-gebruikers gratis werd verspreid, waar ze veel kritiek over kregen. Hierdoor werd wel overschaduwd dat het album zelf op zich wel een aantal aardige songs bevatte. Opvolger ‘Songs of Experience’ uit 2017 werd beter ontvangen, maar beklijven deed geen van de nummers. ‘Songs of Surrender’ uit 2023 was ronduit overbodig met remakes van oude nummers die niks toevoegden aan de versies die ze in de 40 jaar daarvoor al hadden uitgebracht. Verrassend genoeg kwamen ze begin dit jaar, waarin ze hun 50-jarige jubileum vieren, toch weer sterk terug met de twee EP’s ‘Days of Ash’ en ‘Easter Lily’. Het heilige vuur bleek er dus toch nog te zijn. Zo blijkt ook op hun nieuwe album ‘Carnaval de Luz’, hun eerste nieuwe album met nieuwe nummers sinds 2017.
Het eerste nummer ‘Go’ is gelijk een opvallende. Met de elektronische invloeden is het meteen het meest spannende nummer dat U2 in ruim 20 jaar heeft gemaakt, omdat het niet eens zo klinkt als U2. Hierin is sterk de invloed van het Amerikaanse elektro duo Suïcide te horen. Maar met ‘La Reina’ horen we weer U2, maar dan wel de U2 ten tijde van ‘Achtung Baby’ in 1991. Het klinkt als het broertje van ‘Zoo Station’ of ‘Even Better Than The Real Thing’. Dat is ook niet het enige nummer waarbij U2 teruggrijpt naar hun eigen verleden. ‘Street Of Dreams’ heeft die kenmerkende gitaarriff zoals we die van gitarist The Edge kennen. ‘The Mirror Maker’ is een ode aan de Spaanse zangeres Rosalía, maar klinkt als een geüpdatete versie van de rock ’n roll hit ‘Desire’ uit 1988. ‘Midnight Sunshine’ had niet misstaan op het succesalbum ‘All You Can’t Leave Behind’ uit 2000. Ook ‘Superficiality’, ‘The Greatest Show On Earth’ en ‘Can’t Stop Us Now’ zijn U2 op hun vertrouwde recept. Spannender zijn echter de old skool punkrocker ‘Silencio’ en ‘Glorify’, de samenwerking met de Nederlandse dj Martin Garrix. Opvallend is bij dat laatste nummer dat, waar andere samenwerkingen van artiesten op leeftijd met een jongere generatie vaak krampachtig klinkt, deze samenwerking allerminst krampachtig klinkt en toch eigentijds.
Maar het meest indrukwekkend, waarschijnlijk wel door de omstandigheden, is het afscheid van Dolly Parton dat U2 hier een podium geeft aan het einde. Het duet ‘Torn’ tussen Bono en Dolly met lichte countryfeel klinkt oprecht. Het doet een beetje denken aan hoe ze in 1993 op het album ‘Zoopora’ een gastrol aan Johnny Cash gaven in ‘The Wanderer’.
Afgezien van de spannende openingstrack ‘Go’ klinkt bijna alles op ‘Carnaval de Luz’ als het vertrouwde recept van U2, maar wel meer bevlogen dan op hun vorige twee albums (of drie, als je het remake album ‘Songs of Surrender’ meetelt). Niet alles is even sterk, zoals het niemendalletje ‘If The World Is At War We Better Not Be’. Maar met nummers als ‘Go’, ‘La Reina’, ‘Silencio’ en ‘Glorify’ laat U2 zich weer van z’n meest bevlogen kant horen. Met ‘Torn’ als een mooi eerbetoon aan de Queen of Country die ze een waardig afscheid gunden op hun album. (7,0/10) (Island)