Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Aborym – Metachaos
De Italiaanse formatie Aborym werd in 1992 opgericht door multi-instrumentalist en frontman Malfeitor Fabban. Aborym kent vele bezettingswisselingen met bekende namen als Attilla Csihar en Faust. Ook de stijl evalueert constant. Na uitstapjes richting industrial rock en elektronische experimenten op de albums ‘Shifting.Negative’ en ‘Hostile’ besluit Fabban terug te keren naar de snoeiharde mix van industrial blackmetal, grindcore en extreme cyber-metal zoals die te horen is op de eerste vier albums van de band. Om deze sound te reproduceren maakt Malfeitor Fabban gebruik van drummer Atum en gitarist Munholy. Ook heeft Fabban een blik gastmuzikanten opengetrokken, zo zijn Patrick Mameli(Pestilence), Tommy Talamanca(Sadist) en Chris Cannella(Malevolent Creation) op het gehele album te horen. Ze duiken op verschillende plekken op om solo’s, extra gitaarwerk of vocale accenten toe te voegen. Verder spelen ook gitarist Noralf Venås(Helheim), Tapio Wilska(ex-zanger van Finntroll) en Brisen, een muzikant die deel uitmaakt van de underground blackmetal-band Dungeon, mee op ‘Metachaos’. Voor mensen die de eerste vier albums van Aborym, en dan bedoel ik met name ‘With No Human Intervention’ (2003), goed vinden, is ‘Metachaos’ een mooie aanvulling op de platencollectie. Ook liefhebbers van Mysticum, Anaal Nakrath, Thorns en Dødheimsgard(DHG) raad ik aan om dit album aan een luisterbeurt te onderwerpen. (Ad Keepers) (7/10) (Avantgarde Music)
Rachel Spencer – The Next Right Thing
Een proefschrift voor haar studie. Dat is de aanleiding voor dit debuutalbum van de Amerikaanse trompettist en componist Rachel Spencer. Voor haar Doctor of Musical Arts verdiepte ze zich in trompettist Blue Mitchell, een legende in de hard-bop. Zijn stijl, zijn invloed is niet te missen in de zeven composities die Spencer heeft opgenomen voor ‘The Next Right Thing’. Vooral ‘Steamrollin’ kun je zien als een eerbetoon aan Mitchell. Spencer laat haar trompet duelleren met een altsaxofoon en een trombone, waardoor het stuk letterlijk over je heen rolt. Van dit soort tracks hadden er meer op het album mogen staan. Spencer neemt echter regelmatig gas terug. ‘Liminal Spaces’ en ‘Essential Company’ mogen wat betreft composities topstukken zijn, we missen toch overtuiging. Dat komt omdat het spel van Spencer technisch perfect is. Misschien zelfs te perfect. De Amerikaanse blijft kleuren binnen de lijntjes, ook in de solo’s. En dan gaat dit album als een nachtkaars uit. Het goede nieuws evenwel is dat het hier een debuut betreft. Een veelbelovend en vakkundig debuut. Misschien minder studeren en gewoon-spelen? (Jeroen Mulder) (6/10) ) (Rachel Spencer)
Bloodstain – Bloodstain
Het Zweedse Bloodstain verrast me aangenaam met hun gelijknamige debuutalbum. Bloodstain wordt eind 2023 opgericht in Stockholm. Ze doen mee aan de lokale muziekwedstrijd Lidingö Rock waar ze direct de tweede plaats en de prijs voor beste gitarist in de wacht slepen. In maart 2024 brengt Bloodstain in eigen beheer hun debuut-EP ‘I Am Death’ uit. Deze EP bezorgt Bloodstain een plaatsje in The Rising Four Tour. Tijdens hun show in de bekende club Debaser in Stockholm trekt Bloodstain de aandacht van Alex Hellid, gitarist van Entombed. Hellid tekent Bloodstain voor zijn platenlabel Threeman Recordings. Na het uitbrengen van ‘I Am Death’ verlaat zanger/gitarist Linus Lindin de band. Tobias Lindström wordt aangetrokken als nieuwe gitarist en gitarist Oskar Lindroos neemt naast de gitaar ook de zang voor zijn rekening. Het is moeilijk om een label op de muziek van Bloodstain te plakken. Het is een mix van traditionele heavymetal, thrash en klassieke hardrock. Voor ondergetekende is dit niet storend, maar ik kan me voorstellen dat het voor sommige lezers te divers is. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden, maar de uitvoering en geloofwaardigheid zijn top. (Ad Keepers) (8/10) (Threeman Recordings)
Triggerfinger – Tarmac
Tussen ‘Colossus’ en deze nieuwste album van Triggerfinger zit ruim negen jaar. In de tussentijd heeft de band ook afscheid moeten nemen van bassist Paul Van Bruystegem, die in 2025 overleed. ‘Lange Polle’ verliet de band in 2023 om zich te richten op zijn eigen project Mr. Paul & The Lowriders, dat helaas maar één album heeft kunnen voortbrengen. Terug naar ‘Tarmac’, dat – getuige de energie van de nummers – een welgekozen naam is. Net als asfalt lijkt dit album qua sound opgebouwd uit steen, grind en zand, waarbij een kleverige substantie als bindmiddel dient. ‘Tarmac’ klinkt nog steeds zoals je van Triggerfinger mag verwachten: compact, ruw en to the point. Toch mist het album, ondanks de relatief korte speelduur, wat open ruimte, waardoor de nummers meer zouden kunnen ademen. Het geluid klinkt soms dichtgesmeerd, wat wellicht te maken heeft met de experimenteerdrift en het gebruik van drumcomputers, loops en andere elektronische snufjes. Het organische spel van drummer Mario Goossens komt daardoor wat meer op de achtergrond te staan, evenals de inbreng die Meneer Paul altijd met zich meebrengt. Tegelijkertijd siert het dit duo dat het zijn geluid opnieuw wil uitvinden. Dat levert zonder twijfel een hervonden drive en energie op. Of dit iedereen weet te overtuigen, blijft de vraag. Live zullen ze echter ongetwijfeld nog steeds de pannen van het dak spelen. (Bart van de Sande) (7/10) (Sony)
Tom Morello – Everyone Gets Everything They Want
Tom Morello noemt ‘Everyone Gets Everything They Want’ zijn eerste echte soloalbum in rock, en dat voel je meteen als de plaat losbarst. De voormalige Rage Against the Machine gitarist gaat recht op zijn doel af, met knallende riffs en teksten die zich rechtstreeks richten tegen onrecht, racisme en politieke leugens. Opener ‘Beth From Electronics’ bouwt gestaag op naar de titeltrack, waarin Morello’s gitaarwerk en een half gesproken, half geschreeuwde tekst samensmelten tot een stevige opener. Op ‘Adjourn It’ schuift Serj Tankian aan, terwijl zijn zoon Roman Morello meespeelt op gitaar, en samen zetten ze een dreunend statement neer tegen vreemdelingenhaat. Iers rapduo Kneecap levert een gastoptreden af op ‘Unconquered’, en Beartooth komt voorbij op de stevige ‘Everything Burns’. Rustiger momenten zoals ‘They Can’t Kill Us All’ en de pianoballad ‘I Am Not Yours To Command’ tonen dat Morello ook zonder volle bak impact kan maken. Het geheel voelt soms wat rommelig door de vele stijlen en gasten, maar de energie en overtuiging vliegen van de speakers af. Voor fans van protestrock is dit precies waar ze op zaten te wachten. (Daniel Harris) (7/10) (Mom + Pop Music)
