Woensdag 4 november stond Tokio Hotel voor hun Arena tour in de AFAS Live! De band is nu al 25 jaar actief en heeft in die jaren een grote fanbase opgebouwd. Er stonden dus al vroeg mensen in de rij om het perfecte plekje te kunnen scoren voor het optreden.
Vol spanning stond het publiek te wachten. Voor het podium hing een lang doek om de spanning lekker op te bouwen. Naar Duits egewoonte, begon de band zelfs iets voor de eigenlijke aanvangstijd. Met een luide knal viel het doek naar beneden en stonden Tom, Georg en Gustav op het podium met de beginnoten van ‘Shout 2 the Universe’. Bill was niet te zien maar wel te horen. Gelukkig hoefde het publiek niet lang te wachten, want als een ware diva kwam hij via een platform boven de stagelights naar beneden in een soort Saturnus outfit. Luid gejoel vanuit het publiek, en er werden volop tranen gelaten door fans die hun idolen eindelijk live konden zien. Horen was nog wat lastig. Soms verdwenen de vocals een beetje in de band. Gelukkig werd dit naarmate het concert vorderde wel beter.
Het werd gevolgd door ‘Ready Set Go’; De band was de oude nummers nog niet vergeten, dus het werd een concert met voor ieder wat wils. Een goede balans tussen nieuwe en oude nummers, hoewel het wel leunde naar vooral de nieuwere muziek. Het publiek moest wel nog even bijkomen van alle emoties en pas nadat ‘Little White Lies’ gespeeld werd, begonnen mensen mee te zingen en dansen.
Het publiek kreeg een kleine storytime van Bill over hoe onwijs hij van Amsterdam hield en dat hij hier naartoe verhuist. Ze hadden een leuke boottocht gedaan en ‘yummy balls’ gegeten. Ofwel, de bitterballen vielen in de smaak. Dit verhaaltje leidde naar een gevoel van thuis, waarna ze ‘Home’ speelden, met een kleine plug naar hun serie op Netflix.
Er is geen Tokio Hotel concert zonder bemoedigende woorden over queerness en jezelf kunnen zijn. Dit maakte Bill dan ook stellig duidelijk na ‘Love Who Loves You Back’. Hier mocht men ook genieten van een nieuwe outfit. Een sportief glitterpakje! Ook grapte Bill nog dat hij er misschien wel uitziet alsof hij nog 25 is, hij moest af en toe even bijkomen. Zijn makeup-artiest kwam hem een touch up geven en hij kreeg een prachtig wijnglas met wat champagne aangereikt, want al het dansen was toch wel een workout.
Na alle actie tot dat moment aan toe, was het even tijd voor wat rustigere nummers. Eerst ‘Wanderlust’, ‘Geisterfahrer’, ‘Call Me By Your Name’, en ‘Totgeliebt’ met Tom en Georg op het platform, daarna ‘Spring Nicht’, waarbij Bill op een pilaar aan de zijkant van het podium zat. Deze eindigde ze met een klein stukje ‘Iris’ van de Goo Goo Dolls tussendoor, afgesloten met nog een laatste keer het refrein. Ook hier werd weer menig traantje gelaten.
Het was uiteindelijk een complete show; De band had alles uit de kast getrokken, van pyro, confetti, rook, vuurwerk tot aan plateaus. Er ging van alles op en neer en ook het scherm wordt vol ingezet met muziekvideo’s. De hele avond was een groot spektakel, zoals je kon verwachten van een band met een frontman als Bill Kaulitz. Een leuk detail was wel dat Bill zijn microfoon matchede aan zijn outfits. In totaal waren er zelfs 4 kledingwissels, van super extravagant naar een, voor de avond, relatief simpel broekpak met een skelet detail. Wel allemaal met glitters natuurlijk.
Als allerlaatste speelde de band de megahit ‘Durch den Monsun’, de echte klassier waar men natuurlijk niet omheen kon. Met een storm-scene op het podium en later nog een slideshow van foto’s van toen de band net begon, voelde het bijna als een soort ode aan de net beginnende Tokio Hotel.