De band werd geïntroduceerd alsof de band een voetbalstadion binnenkwam, en dat gaf meteen aan wat de humor van de vrijdagavond in de ECI Cultuurfabriek zou worden. Opvallend was hoeveel jonge gezichten er tussen het overwegend Limburgse publiek stonden, een teken dat de dialectpop van Janse Bagge Bend ook een nieuwe generatie weet te bereiken.
De band, die sinds 1983 de Limburgse dialectpop kleurt en ooit met de single ‘Sollicitere’ doorbrak tot de achtste plek van de Nederlandse hitparade, trok meteen alle registers open. Zanger Henk Steijvers opende met een ska nummer, waarna ‘Raegejas’ als tweede nummer volgde. Al vroeg in de avond maakte Henk Steijvers van de gelegenheid gebruik om de merchandise stand aan te prijzen, met de droge mededeling dat de opbrengst niet naar goede doelen ging maar simpelweg door de band zelf werd opgezopen. Het luchtige, ongepolijste karakter van die grap bleek exemplarisch voor de rest van het optreden.
Na ‘Paradies’ volgde een van de terugkerende running gags van de avond, waarbij Henk Steijvers het publiek in twee groepen verdeelde en aanspoorde tot meezingen, wat uiteindelijk uitmondde in het refrein van ‘Sjaele Wikser’. Dat element keerde later terug in ‘De Mek’, de Limburgse bewerking van ‘Land of thousand dances’ van Wilson Pickett. Tussen de nummers door vertelde Henk Steijvers geregeld anekdotes, ingeleid met de vaste openingszin dat opa weer een verhaal ging vertellen. Tweede zanger Ton Meisen, die ook percussie en trombone speelde, fungeerde daarbij als aanjager op het podium en hield de energie in de zaal hoog.
Bij ‘Nuuj Helde’ bracht de band een eerbetoon aan historische helden als Martin Luther (King), Bonifatius en John (F.) Kennedy, waarna het feest meteen werd voortgezet met ‘Falderaaah’. ‘Dae Kas’, een nummer over gokverslaving, volgde kort daarna. Ook het actuele thema rond woke kreeg een plek in de show, verpakt in de band se eigen droge humor over herkenbare dagelijkse ergernissen. Het werd met dat nummer, maar ook op andere plekken in de set, wel duidelijk dat Steijvers niets van woke, gendergelijkheid en dergelijke moest hebben, en het publiek, dat gedurende de set meer bezig was met de week doorspreken dan naar de muziek te luisteren, ook.
Een instrumentaal nummer in de stijl van Hank Marvin ging bijna ongemerkt aan een deel van de zaal voorbij, dat op dat moment meer met elkaar in gesprek was dan met de muziek bezig. Daarna volgde ‘Sjoan Bein’, gevolgd door ‘Doe en dich en auch mit mich’, de Limburgse variant op ‘Brown Eyed Girl’, waarbij de voorliefde voor een trio werd bezongen. Met ‘Blief bie de Mam’, een reggae-bewerking van ‘Stand by Your Man’, liet de band zien ook buiten het vertrouwde dialectpop-genre uit de voeten te kunnen, met een prominente rol voor de bas van Hen Pustjens. In de blazerssectie viel daarnaast ook saxofonist Wim Crijns op; een stel oude getrouwen die gezien de teksten van de bend zich liever jeugdiger voordeden dan ze zijn.
Tijdens publiekslieveling ‘Proemevlaai’, de Limburgse versie van ‘Gloria’, mocht iedereen met een bandshirt het podium op. Even later, bij ‘Zwart’, een nummer over zwartwerkers, ging de zaalverlichting uit, waarna de band via ‘Huikske’ met stevig headbangen naar een uitbundig, bijna kerkelijk aandoend slot toewerkte. Een ingetogen moment volgde met ‘Country Roads’, als eerbetoon aan John Denver, voordat de Limburgse trots werd gevierd in ‘Geniet van het Leave’, compleet met een grote Limburgse vlag op het podium.
Na nog een feestnummer sloot de band het reguliere programma af met ‘Fiëste wie de biéste’ en ‘Sollicitere’. Voor de toegift keerde de band terug met ‘Lola’, waarin het refrein van ‘We Will Rock You’ verwerkt zat onder de titel ‘Dit woor Janse Bagge’. Daarmee kwam er een einde aan een avond waarin herkenning, dialecthumor en decennia oude hits elkaar in de ECI Cultuurfabriek moeiteloos afwisselden. Voor een niet Limburger niet volledig te begrijpen, voor een groot deel van het publiek slechts een achtergronddeuntje tijdens het wekelijkse bijpraatmoment, maar voor een liefhebber van feest het summum.