Jake Bugg heeft zijn weg gevonden. Na bijna vijftien jaar in de muziekbusiness, een debuut dat in 2012 de Britse hitlijsten bestormde en een carrière die hem van tienerwonder tot festivalvaste waarde maakte, staat hij op zijn tweetweeëndertigste voor het eerst zonder grote platenmaatschappij in de rug. ‘Alamo’, zijn zevende studioalbum, verschijnt bij Thirty Tigers, het label uit Nashville, en dat is geen toeval. Dit is een plaat die klinkt alsof hij thuis is aangekomen.
Bugg komt uit Nottingham en werd bekend met een mix van folk, blues en rock die tegelijk ruw en vertrouwd aanvoelde. Daarna volgden jaren van zoeken, met poppoppen, gladdere producties en een album als ‘Saturday Night, Sunday Morning’ dat bij sommige fans minder goed viel. Met ‘A Modern Day Distraction’ uit 2024 keerde hij al terug naar zijn gitaar en zijn rauwe kant. Op ‘Alamo’ zet hij die lijn door en gaat hij nog een stap verder, naar de wortels van de roots, blues en folk waar het ooit mee begon.
De elf nummers zijn geproduceerd door Jimmy Hogarth en Steve McKewan en laten de ruimte aan wat Bugg het beste kan: een gitaar, een stem en een verhaal. Opener ‘When the Night’ zet meteen de toon met een weemoedig gevoel van isolatie, een man die zijn eigen gedachten wil ontvluchten. Het is geen feestmuziek, maar het raakt. ‘Never Can Tell’, de eerste single, kondigde al aan dat deze plaat meer wil zijn dan een nostalgische terugblik. En in ‘Day By Day’ draait alles om fijn akoestisch fingerpicking en een mijmering over doorzetten in onzekere tijden. Iedereen die weleens een zware dag heeft gehad, herkent zich daarin.
Bugg zelf zegt dat hij zo eerlijk en kwetsbaar mogelijk wilde zijn, anders zou de plaat niet werken. Dat hoor je. De teksten gaan over eenzaamheid, relaties, herinneringen en twijfel, zonder grote gebaren. Het publiek in Amerika, waar hij zich opnieuw wil laten zien, zal dat waarderen, want in Nashville weten ze wat een eerlijk lied waard is.
Natuurlijk zit er ook een keerzijde aan. Wie op zoek is naar de hooggestemde energie van zijn eerste jaren, krijgt hier een ingetogener Bugg te horen. Een album dat zo sterk leunt op sfeer en introspectie loopt het risico dat de nummers elkaar op den duur te veel lijken. En de roots zijn vertrouwd terrein, dus echt nieuw is het niet.
Maar daar gaat het ook niet om. ‘Alamo’ is een plaat van een man die ouder en wijzer is geworden en dat niet probeert te verbergen. Het is een stevig, oprecht en goed gemaakt singer-songwriteralbum waar je op een late avond naar kunt luisteren met een glas in de hand. Geen show, geen trucs, gewoon een gitaar en een eerlijk verhaal. Dat is precies wat deze jongen uit Nottingham het beste doet. (7/10) (Thirty Tigers)