Beans zet de volumeknop op ‘Less Louder’ met opzet terug, en dat is precies wat de titel belooft. Het vierde album van de band uit Geelong en Melbourne is het rustige zusje van ‘Boots N Cats’ uit 2024, gemaakt voor de zondagmiddag op de veranda met een koud drankje binnen handbereik. Achter Beans zit Matt Blach, die ook de drums bespeelt bij The Murlocs. De band debuteerde in 2018 met ‘Babble’ en bouwde via ‘All Together Now’ een reputatie op als garagepsychedelische groep die graag rammelt en zweeft. Op ‘Boots N Cats’ speelde Blach alle instrumenten zelf en draaide alles om drums en ritme. Die plaat en ‘Less Louder’ ontstonden in dezelfde periode, tijdens de vreemde, lange lockdownjaren in zijn eigen huis, waar hij opnam om bezig en gezond van geest te blijven. Het tweede deel bleef een paar jaar liggen en verschijnt nu op Fuzz Club, gemixt door Jesse Williams en gemasterd door John Lee. Anders dan de voorganger staat hier de hele band weer naast hem.
Het geluid is zachter en intiemer. Piano en Rhodes krijgen meer ruimte, de productie is akoestischer en de vervorming en de wilde psychedelische uitspattingen zijn teruggeschroefd. In plaats daarvan komen harmonieën, luchtige melodieën en een wazig gejengel dat teruggrijpt op psychedelische pop, surf en doo wop. Blach noemt de plaat zelf een zondagmiddagplaat en spreekt over een nieuwe intimiteit. Dat is een aardig uitgangspunt: muziek om bij weg te dromen in plaats van bij te springen.
Eerste single ‘Resister’ liet al horen waar de band heen wilde, en ‘My Room’ volgde als tweede voorproef. Dat laatste nummer draait om je gedachten de baas blijven zonder ze te overanalyseren, met een sigaret en een kop thee als rustpunt. Dat is herkenbaar voor iedereen die weleens op de rand van zijn bed heeft gezeten en niet wist waar te beginnen. De teksten gaan volgens Blach over liefde, eenzaamheid, herinneringen en wegkruipen of slapen. Titels als ‘Calm’, ‘Corny Love’ en afsluiter ‘Bed Man Walking’ passen daar netjes bij. De plaat telt tien nummers en duurt zesendertig minuten, dus niemand hoeft zich lang te vervelen.
Toch schuilt daar ook een risico. Wie Beans kent van losgeslagen gitaarpartijen kan zich bekocht voelen, en een plaat die vrijwel steeds op dezelfde lage snelheid draait, kan de aandacht laten verslappen. Zonder de scherpe kantjes hangt alles af van de kwaliteit van de melodieën en de harmonieën, en dat is een dunne draad om op te lopen. Het gebrek aan een uitbundige uitschieter kan ook betekenen dat de plaat pas na meerdere luisterbeurten echt gaat werken.
Aan de andere kant verdient de keuze respect. In een tijd waarin alles luider, sneller en groter moet, kiest Beans voor zachtheid en een beetje lucht. ‘Less Louder’ zal geen stadions vullen, maar dat is ook niet de bedoeling van een plaat die uit een garagestudio in lockdown komt. Zet hem op een rustige zondag aan, laat de telefoon liggen en gun jezelf een uurtje niets. (7/10) (Fuzz Club)