Er zijn bands die na veertig jaar nog steeds het podium opklimmen alsof ze iets te bewijzen hebben. Asia hoort daar bij, of probeert er in elk geval bij te horen. Het gezelschap dat in 1982 met zijn debuut de wereld veroverde, komt na twaalf jaar stilte terug met ‘Indigo’, het eerste studioalbum sinds ‘Gravitas’ uit 2014. Dat is geen kleinigheid, want de bezetting is flink omgegooid sinds het overlijden van zanger en bassist John Wetton. Toetsenist Geoff Downes houdt de boel bij elkaar, met Virgil Donati op drums, John Mitchell op gitaar en Harry Whitley op bas en zang.
Het schrijfproces begon al in 2015 en de opnames vonden in 2025 plaats. Downes wilde een deel van Wettons laatste nummers niet laten liggen. Daardoor staan ‘Tattoo Indigo (Parts 2 & 3)’ en ‘Chesapeake Bay’ op de plaat, en dat geeft het geheel een zwaarder gewicht dan alleen nostalgie. Steve Howe, de gitarist van de eerste bezetting, speelt akoestisch mee op ‘Chesapeake Bay’. Mike Portnoy trommelt op een bonusversie van ‘Tattoo Indigo (Part 3)’.
Wie de bandnaam kent, weet wat er komt. Brede synthesizers, melodische koorzang en gitaarlijnen die kunnen zweven en toch scherp blijven. Singel ‘The Traveller (Into the Light)’ trapt af met een optimistische blik naar voren. Whitley zingt krachtig en klinkt opvallend als Wetton, wat vertrouwd en een beetje spookachtig is. Toch zou het nummer ook van de lopende band bij Frontiers kunnen komen, al tillen de goede melodieën en het strakke spel het boven standaard AOR uit.
Het hart van de plaat is de driedelige ‘Tattoo Indigo’. Part 1 is instrumentaal en laat iedere muzikant even schitteren, met kleurrijk toetsenwerk van Downes dat aan het debuut doet denken. In Part 3 wordt het donkerder en zwaarder, en heel even lijkt de plaat een andere kant op te gaan. Dat had mogen doorzetten. ‘Echo of You’ is een van de momenten waarop Asia laat horen wat er nog kan, een nummer dat zich in het hoofd vastbijt zonder goedkoop te klinken.
Vijftien nummers is wel veel. Met een bonustrack zijn het er zestien, en niet alles blijft even scherp. Tussendoor sluipt er routine in, liedjes die netjes gespeeld zijn maar weinig achterlaten. Het blijft soms een keurig vormgegeven oefening in terugblikken, en de balans tussen pop en prog valt niet overal goed. Wie hoopt op vuur en gevaar, zit hier verkeerd.
Toch is ‘Indigo’ geen slechte plaat. Het klinkt vol, warm en vakkundig, en de band weigert eenvoudig te verdwijnen. Er zit meer ziel in dan in veel gladde comebacks. Voor liefhebbers van het genre is het een plezierige terugkeer, voor de rest een degelijk stuk ambacht met een paar uitschieters. Zet ‘Tattoo Indigo’ hard en laat de rest maar rustig voorbijdrijven. (7/10) (Frontiers Music)