Electric Callboy is een band die het zichzelf al jaren makkelijk maakt door zich niets aan te trekken van genregrenzen. De Duitsers uit Castrop-Rauxel begonnen ooit als Eskimo Callboy in de post-hardcore hoek, maar groeiden na een naamswijziging en een nieuwe bezetting uit tot een van de raarste en tegelijk populairste exports van het Duitse metalcircuit. Met ‘Tekkno’ uit 2022 vonden ze de formule die hen wereldwijd op de kaart zette, een botsing van keiharde breakdowns en shamelessly vrolijke dance-hooks. Met ‘Tanzneid’, hun zevende studioalbum, bouwen ze verder op dat fundament, en de band zelf omschrijft de plaat als intenser en vermoeiender om te maken dan alles wat eraan voorafging.
Dat is meteen te horen. De titeltrack ‘Tanzneid’ opent zonder omhaal met een wand van synths en een refrein dat zo ontworpen lijkt om duizenden armen tegelijk de lucht in te krijgen. Subtiliteit is niet het doel, en dat hoeft ook niet. ‘Ratatata’, met een bijdrage van Babymetal, is een van de gekste combinaties die het genre dit jaar heeft opgeleverd, en juist daardoor werkt het. De Japanse groep en de Duitse chaosmachine passen eigenlijk totaal niet bij elkaar, en toch klopt het, alsof niemand de moeite heeft genomen om erover na te denken en dat precies de charme is. ‘Let The Good Times Roll’, met The Offspring, buigt dan weer richting punkrock, met een gitaarlijn die recht uit de jaren negentig lijkt te komen. Het is een nummer dat vooral leeft van de energie van de gastbijdrage, iets minder van eigen verdienste.
‘Elevator Operator’ en ‘Revery’ waren al eerder te horen en tonen de andere kant van de band, iets melodieuzer, met cleane zang die meer ruimte krijgt tussen de breakdowns door. ‘Still Waiting’, hun cover van Sum 41 met Frank Zummo op drums, is vermakelijk maar voegt weinig toe aan het origineel, en voelt vooral als een knipoog naar de eigen fanbase. Waar het album het sterkst is, is wanneer de band niet probeert te bewijzen dat ze ook zacht kunnen, maar simpelweg keihard tekeergaat, zoals op ‘Hypercharged’, geschreven in samenwerking met de makers van de game Brawl Stars. Het is precies het soort onzin dat bij deze band hoort, met een drop die niets aan de verbeelding overlaat.
Wie een verfijnde plaat verwacht, is bij Electric Callboy nog nooit op het juiste adres geweest, en dat is met ‘Tanzneid’ niet anders. De band schuift moeiteloos tussen metalcore, EDM en pop, met een schaamteloosheid die inmiddels hun handelsmerk is geworden. Het is muziek gemaakt voor de festivaltent, niet voor de koptelefoon thuis, en dat is precies waar de kracht zit. Er zit weinig diepgang in de teksten, en de veertien nummers volgen grotendeels hetzelfde recept van bombast en breakdowns, maar als raw entertainment werkt het van begin tot eind. ‘Tanzneid’ is geen plaat die de grenzen van het genre verlegt, maar wel een die bevestigt waarom Electric Callboy inmiddels een van de grootste live-acts van het moment is.(8/10) (Century Media Records)