Tyla bouwt met ‘A*Pop’ verder op de internationale doorbraak die haar in korte tijd van een opkomende Zuid-Afrikaanse stem naar een wereldwijd popfenomeen heeft gebracht. Waar haar eerdere werk vooral draaide om de frisse combinatie van amapiano en R&B met een relatief spontane energie, klinkt dit tweede studioalbum bewuster geconstrueerd en duidelijk gericht op een groter poppubliek. Het resultaat is een plaat die strak geproduceerd is, maar soms ook de rauwheid mist die haar eerste successen juist zo overtuigend maakte.
Vanaf de openingstrack ‘Pressure Lines’ wordt duidelijk dat het album inzet op gecontroleerde dynamiek. De productie is helder en glanzend, met log drums die subtiel aanwezig blijven terwijl synthlagen de boventoon voeren. Tyla zingt met een ontspannen precisie, maar houdt emotioneel vaak iets afstandelijks vast, alsof de nadruk meer ligt op vorm dan op urgentie. In ‘Push 2 Start (Rewired)’ komt dat spanningsveld terug, met een herwerkte versie van haar eerdere stijl die nadrukkelijk richting internationale popradio beweegt zonder de amapiano-invloeden volledig los te laten.
In het midden van het album zoekt Tyla meer variatie op. ‘Midnight In Jozi’ is een van de meer sfeervolle momenten, met een donkerdere ondertoon en een minimalistische beat die ruimte laat voor haar stem. Het nummer werkt vooral door de eenvoud, al blijft het net iets te gecontroleerd om echt onder de huid te kruipen. ‘Glass Hearts’ daarentegen is duidelijk geschreven met hitpotentie in gedachten. Het refrein is sterk en makkelijk mee te zingen, maar de productie voelt zo gepolijst dat het nummer weinig verrassingen overlaat.
Het album laat een duidelijke spanning horen tussen identiteit en ambitie. In tracks als ‘Sway Culture’ en ‘Velvet Summer’ wordt geprobeerd om amapiano-ritmes te combineren met westerse popstructuren, maar niet altijd met een vanzelfsprekende balans. Soms voelt het alsof de productie de emotie vooruit snelt, waardoor de nummers technisch indrukwekkend zijn maar emotioneel minder blijven hangen. Toch blijft Tyla zelf een stabiele factor. Haar stem heeft een lichte, vloeiende kwaliteit die zelfs in de drukste arrangementen overeind blijft.
Naar het einde toe biedt ‘Afterglow’ een rustpunt dat het album beter laat ademen. Hier komt haar vocale kracht meer centraal te staan en valt de productie iets terug, wat het nummer een warmer en menselijker karakter geeft. Het is een van de momenten waarop duidelijk wordt hoe effectief haar muziek kan zijn wanneer minder meer wordt toegepast.
‘A*Pop’ is daarmee een ambitieus maar ongelijk album. Het laat horen dat Tyla haar positie wil verstevigen op het wereldtoneel, maar ook dat die ambitie soms ten koste gaat van spontaniteit en emotionele directheid. De plaat is consistent in kwaliteit van productie, maar wisselend in impact, en laat vooral de vraag open hoe haar geluid zich verder zal ontwikkelen tussen commerciële druk en eigen artistieke signatuur. (6/10) (Epic Records)