In Zuid-Korea geldt SUMIN, geboren Park Soo-min, al jaren als een van de belangrijkste stemmen binnen de alternatieve R&B-scene. Ze brak door met ‘The Gonlan Song’ van haar samenwerkingsalbum ‘Miniseries’ met producer Slom, een plaat die haar en Slom een Korean Music Award opleverde voor beste R&B-song. Naast haar eigen werk schreef en produceerde ze voor onder meer BTS, Red Velvet en BoA, en bouwde ze zo een reputatie op als artiest die net zo goed achter de knoppen als voor de microfoon thuis is. Met ‘dinnermode’ presenteert ze nu een nieuw soloproject, losstaand van haar samenwerking met Slom, waarin ze op zoek gaat naar een intiemere, huiselijkere klank.
Die intimiteit is meteen voelbaar. Waar ‘Miniseries 2’ nog leunde op strakke productie en een breder samenspel met Slom, is ‘dinnermode’ een plaat die dichter bij de kern van SUMIN als zangeres blijft. De opener bouwt langzaam op, met een baslijn die eerder fluistert dan stampt, en SUMIN’s stem die als een warme deken over de productie ligt. Het is muziek die evenveel om de ruimte tussen de noten draait als om de noten zelf, geworteld in soul en jazzy akkoordenschema’s zonder ooit nostalgisch te worden.
Een van de opvallendste momenten is een nummer waarin ze haar stem in meerdere lagen over elkaar legt, bijna als een gesprek met zichzelf, ondersteund door minimalistische percussie die net genoeg beweging geeft om het geheel niet te laten verzanden in vrijblijvendheid. Elders kiest ze voor een warmere, meer uptempo aanpak, met invloeden die aan Shibuya-kei doen denken, een genre waar ze in eerdere werk al vaker naar verwees. De afwisseling tussen die ingetogen en meer ritmische kant houdt de plaat overeind, ook al is de algehele sfeer overwegend rustig en naar binnen gekeerd.
Tekstueel blijft SUMIN dicht bij zichzelf, met woorden die zich meer laten voelen dan analyseren, passend bij een artiest die vaker vertrouwt op sfeer dan op een uitgesponnen verhaal. Dat maakt ‘dinnermode’ een plaat die zich niet direct prijsgeeft, maar bij herhaald luisteren steeds meer laagjes onthult. Er zit weinig overbodigs op deze plaat, elk element lijkt zorgvuldig gewogen, van de subtiele synthesizerlagen tot de plek waar haar stem net wel of net niet de voorgrond opzoekt.
‘dinnermode’ is geen plaat die zich opdringt, en dat is precies de charme ervan. SUMIN laat horen dat ze na jaren van samenwerkingen en achtergrondwerk voor anderen nog altijd een eigen, herkenbare artistieke taal heeft, een die draait om nuance in plaats van grootse gebaren. Het is een uitnodiging om te vertragen, om te luisteren zonder haast, en wie die uitnodiging aanneemt wordt beloond met een van de meest verfijnde soulplaten van het jaar. (8/10) (Standard Friends)