De Ierse formatie The Script kende de afgelopen jaren een bewogen periode. Na het plotselinge overlijden van gitarist en medeoprichter Mark Sheehan bracht het overgebleven duo in 2024 het verwerkingsalbum ‘Satellites’ uit. De daaropvolgende wereldtournee stond grotendeels in het teken van eerbetoon en herinnering aan hun verloren vriend. Na het afronden van die intensieve reeks optredens meldt de band uit Dublin zich nu alweer opvallend snel met een achtste studioplaat. Het nieuwe album ‘The User’s Guide To Being Human’ werd opgenomen in Topanga Canyon nabij Los Angeles. Zanger Danny O’Donoghue zocht voor het schrijfproces opnieuw de samenwerking op met vaste hitmakers Andrew Frampton en Steve Kipner. Dat levert een verzameling liedjes op die nauw aansluit bij het bekende geluid van de groep, al kiest het resultaat opvallend vaak voor de makkelijkste weg.
Op de opener en tevens eerste single ‘Man in the Arena’ probeert de band meteen een groots stadiongevoel op te roepen. Het nummer drijft op een strakke ritmesectie en een opzwepende drumbeat die uitmondt in een refrein dat gemaakt lijkt voor volle zalen. Inhoudelijk is de track een ode aan menselijke doorzetting, geïnspireerd op een bekende toespraak van Theodore Roosevelt. Hoewel de zang van O’Donoghue gedreven klinkt, schuurt de productie nergens. Alles is zo gladgepoetst om op de radio te passen dat het nummer helaas veel spanning en eigenheid verliest.
Vervolgens laat ‘The Crowd Was Singing Wonderwall’ zien dat The Script nog altijd over een gevoel voor pakkende melodieën beschikt. De tekst blikt melancholisch terug op meezingmomenten en jeugdherinneringen. Het refrein blijft snel in het hoofd hangen, maar de muzikale omlijsting leunt zo zwaar op bekende popclichés dat de luisterervaring al snel voorspelbaar wordt. Meer emotionele rust biedt het nummer ‘Scars Align’, waarin akoestische gitaar en subtiele strijkers de boventoon voeren. Hier krijgt de stem van O’Donoghue meer ruimte om kwetsbaarheid te tonen, wat een welkome rustpauze vormt tussen de meer geproduceerde stadiontracks.
De titeltrack ‘The User’s Guide To Being Human’ probeert het universele zoeken naar menselijke verbinding te vangen. Het lied bouwt gestaag op van een intieme introductie naar een meeslepende finale. Toch valt over de gehele lengte van het album op dat veel nummers volgens hetzelfde strakke sjabloon zijn opgebouwd. Een rustig couplet, een opbouw met elektronische accenten en een groots refrein. Nummers als ‘After We’re Gone’ en ‘I’m 100 Different People’ klinken vaktechnisch verzorgd, maar laten erg weinig ruimte over voor muzikale avonturen of rauwe emotie.
Met ‘The User’s Guide To Being Human’ levert The Script een professioneel gemaakte popplaat af die zonder twijfel veel luisteraars zal aanspreken. De band toont veerkracht en behoudt hun herkenbare energie. Wie hoopt op een vernieuwende muzikale koers zal echter teleurgesteld worden, want de Ieren kiezen hoofdzakelijk voor een beproefde en veilige formule. Het is een verzameling nummers geworden die live prima zal functioneren, maar op de plaat de nodige scherpte mist. (7/10) (BMG)