Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Snorlax – Toxic Current
‘Toxic Current’ is het tweede album van het Australische eenmansproject Snorlax van multi-instrumentalist Brendan Auld. Het album telt twaalf korte nummers die desondanks niet fragmentarisch klinken maar echte composities zijn met een kop en een staart. Op het eerste album ‘The Necrotrophic Abyss’ zijn nog veel trage, galmende soundscapes te horen. Op ‘Toxic Current’ zijn deze grotendeels ingeruild voor blackened/deathmetal, grindcore en een vleugje hardcore die tot uiting komt in de groovende breakdowns. Zoals het een goed death/grindcore-album betaamt, tikt ‘Toxic Current’ net de 30 minuten aan. Er staan twee covers op het album. De eerste is ‘Puppet Fuck’ van de Australische grindcoreband Agents Of Abhorrence. De tweede cover is de afsluiter ‘Pigs’ van de eveneens uit Australië afkomstige hardcore/sludgeband The Fevered. Het thema van het album is de mentale kwelling van het bestaan die visueel mooi wordt weergegeven door middel van de fraaie hoes gemaakt door de kunstenaar Rotten Reign. Geschikt voor iedereen die van een stevige bak herrie houdt. (Ad Keepers) (7/10) (Avantgarde Music)
Der Nino aus Wien – Neubau alone
Der Nino aus Wien presenteert met ‘Neubau alone’ zijn dertiende album, en voor het eerst sinds lange tijd staat de Weense troubadour er helemaal alleen voor. Zonder zijn vaste band nam hij de nummers op in een kelderstudio in de wijk Neubau, met de nadruk op ruwe, ongepolijste geluidskwaliteit die het gevoel geeft naar een privé demotape te luisteren. Dat imperfecte karakter past goed bij de intimiteit van teksten waarin Nino Mandl schippert tussen kleine anekdotes en grotere levensfilosofie. In ‘Zerrissene Figuren’ blikt hij autobiografisch terug op zijn jeugdambitie om de nieuwe Bob Dylan te worden, een grap die door de jaren toch een kern van waarheid blijkt te bevatten. ‘Ein Tag im Süden’ brengt met een mediterrane knipoog verlichting voor het ‘wunde Wiener Herz’, terwijl ‘Lange schon genug’ een luchtige, opgewekte toon aanslaat. Zelfs zijn coverversie van ‘Unchained Melody’ krijgt binnen deze setting een geheel eigen kleur. Het album mist de polish van eerdere platen, maar wint daarmee juist aan directheid en persoonlijkheid. Een plaat die dicht bij de kern van de artiest blijft. (Tobias Braun) (8/10) (Medienmanufaktur Wien)
Danny Keane – Kinesis
Op ‘Kinesis’ draait alles om beweging en wat dat betreft had multi-instrumentalist Danny Keane geen betere titel kunnen kiezen. In de eerste vijf tracks laat de Brit ons werkelijk alle hoeken van de kamer zien. Daarbij beperkt Keane zich niet. Traditionele jazz, wereldmuziek, klassiek en elektronica: bij Keane vervagen de grenzen tussen die genres. Handelsmerk zijn de afwijkende maatsoorten en bijzondere ritmes. De openingstrack ‘Running’ is meteen al een visitekaartje: de basis van dat nummer is een dragende elektronische riff in 7/8. Laagje voor laagje bouwt Keane dit uit alvorens de blazers het thema spelen en de opmaat vormen voor de boeiende improvisaties, onder meer op een Fender Rhodes. De meeste instrumenten worden door Keane zelf bespeeld. Toch zijn er ook bijzondere samenwerkingen te vinden op ‘Kinesis’. Op ‘Cathartic Chaos’ (we kunnen dit stuk gerust het centerpiece noemen) soleert de Palestijnse Adnan Joubran op de oed, een luitachtig instrument dat veel in Oosterse muziek wordt gebruikt. Het levert een wonderlijke combinatie op met de pulserende klanken uit de Moog, maar het werkt wel. Iets dat niet gezegd kan worden van de zesde, afsluitende track op het album. Een ingetogen, klassiek pianotrio dat volstrekt dissonant is met de rest van ‘Kinesis’. Jammer, want ‘Kinesis’ is een puike opvolger van het debuut uit 2020. (Jeroen Mulder) (7/10) (MVKA)
Andrew Van Garratt – Point Nemo
Andrew Van Garratt is een Britse rock- en indiemuzikant/singer-songwriter. Hij is bekend geworden als leadzanger, gitarist en belangrijkste songwriter van de rockband No Hope In New Jersey. Na het uiteenvallen van deze band richt hij zich volledig op zijn solocarrière. ‘Point Nemo’ is inmiddels zijn 14e soloalbum en wordt uitgebracht in samenwerking met het Nederlandse onafhankelijke label Rock Company. Alles op het album wordt gedaan en ingespeeld door Andrew Van Garrett, behalve de drums die worden ingespeeld door Karl Thompson waarmee Van Garrett in het verleden ook al eens mee heeft gewerkt. Het album is vernoemd naar de meest afgelegen plek op aarde en balanceert thematisch tussen isolatie , menselijke connectie en persoonlijke introspectie. ‘Point Nemo’ bevat elf relatief korte, compacte nummers en een enorme variëteit aan muzikale stijlen. De bijgeleverde presskit gebruikt de metafoor : “Stel je voor dat The Beach Boys en Black Sabbath een repetitieruimte delen terwijl The Beatles en The Clash af en toe langskomen om ideeën toe te voegen”. Beste nummer vind ik ‘Eternal Condition’ dat een fijn Led Zeppelin-gitaarriffje bevat. (Ad Keepers) (7/10) (Rock Company)
Phoebe Bridgers – Lost Weekend
Phoebe Bridgers keert na 6 jaar terug met ‘Lost Weekend’, haar derde soloalbum sinds het veelbesproken ‘Punisher’ uit 2020. In de tussenliggende jaren won ze meerdere Grammy’s met haar supergroep Boygenius, verloor ze haar vader en vond ze een nieuwe relatie met komiek Bo Burnham. Die gebeurtenissen vormen de ruggengraat van het album, dat zestien nummers en meer dan vijftig minuten beslaat. Op ‘Haunted’ zingt ze open over emoties zonder geheimen, terwijl ‘Still Standing’ het verlies van haar vader indringend verwoordt. Ook ‘Never Going Back!’ bevat een voicemail van hem, wat de rouw tastbaar maakt. Tegenover dat verdriet staat de romantiek van ‘Bobby’, waarin ze met humor over haar relatie zingt. Nummers als ‘Kill Me’ en ‘Lost Weekend (Reprise)’ tonen dat de plaat niet alleen zwaarmoedig is, maar ook luchtige en zelfs komische momenten kent. Geproduceerd samen met Jack Antonoff en Alex G, klinkt het album rijker georkestreerd dan haar eerdere werk, zonder de kwetsbaarheid te verliezen die haar stijl kenmerkt. Met ‘Lost Weekend’ presenteert Bridgers een samenhangend en doorleefd album over liefde, verlies en verwerking. (Daniel Harris) (9/10) (Dead Oceans)
