Tien jaar geleden debuteerde Margaret Glaspy met ‘Emotions and Math’, een plaat die haar meteen neerzette als een songwriter met een scherpe pen en een gitaargeluid dat dichter bij oude bluesmuzikanten leek te staan dan bij iets hedendaags. Sindsdien heeft de in New York gevestigde Glaspy, geboren en getogen in Californië, een carrière opgebouwd vol koerswendingen, van de gladdere productie op ‘Devotion’ tot de terugkeer naar een rauwer gitaargeluid op ‘Echo the Diamond’. Met ‘I Am Both’, haar vierde volwaardige album, keert ze terug na een korte cover-EP, ditmaal met producer Joe Henry aan haar zijde, bekend van zijn werk met Aimee Mann en Joan Baez.
Die samenwerking blijkt vruchtbaar. Glaspy nam de plaat op in slechts drie dagen bij Reservoir Studios in New York, met een kleine bezetting rond haar heen, en die soberheid is voelbaar in elk nummer. Opener ‘Michigan’ zet meteen de toon met een scherpe blik op een mislukte relatie, waarin Glaspy zichzelf pakt en vertrekt, om vervolgens te worden geconfronteerd door de ex die haar is gevolgd. Het is precies het soort observerende, licht bijtende songwriting waar ze om bekendstaat, gebracht met een stem die moeiteloos wisselt tussen kwetsbaarheid en een rauwe, bijna grommende kracht.
‘I Thought She Was a Song’ is een van de meest interessante nummers op de plaat, met een half gesproken, half gezongen aanpak die de tekst extra gewicht geeft. ‘That Rose’ laat een andere kant zien, een smekende, gedreven vertolking waarin Glaspy haar partner vraagt haar vast te houden zoals hij die roos vasthoudt. Het contrast tussen ingehouden verlangen en volle overgave, precies datgene wat de titel van het album belichaamt, loopt als een rode draad door de plaat.
Niet elk nummer grijpt even hard aan. Waar de sterkste momenten op ‘I Am Both’ juist schitteren door hun directheid, zijn er ook passages die wat rustiger over je heen glijden zonder een blijvende indruk achter te laten. Dat is geen groot probleem op een plaat die vooral leeft van herhaald luisteren, maar het zorgt er wel voor dat het album zich niet meteen bij eerste beluistering prijsgeeft. Wie de tijd neemt, wordt beloond met een rijkdom aan details, van de sobere piano tot de subtiele mondharmonica die als een dylaneske schaduw over sommige nummers hangt.
‘I Am Both’ is een plaat die precies doet wat de titel belooft, het toont een artiest die tegenstrijdigheden omarmt in plaats van ze weg te poetsen. Na een decennium aan koerswisselingen bewijst Glaspy dat haar kracht juist zit in die veelzijdigheid, in het feit dat ze zich niet laat vangen in een enkele categorie. Het is geen plaat die zich opdringt, maar een die zich langzaam een weg naar binnen werkt, en precies daarom beklijft. (8/10)(ATO Records)