Gisteravond transformeerde De Doelen in Rotterdam in een ware Reggae tempel. The Wailers streken neer met hun 5’0 Years of Positive Vibrations Tour’. Hoewel het iconische album ‘Rastaman Vibration’ van Bob Marley & The Wailers uit 1976 stamt, hebben de nummers nog niets aan kracht verloren. Vijf decennia later is de boodschap actueler dan ooit: Love, Peace and Unity.
De avond trapte krachtig af met het voorprogramma Uncle Frank. Achter deze naam schuilen Frank Benbini en Naim Cortazzi, de drummer en gitarist die je kunt kennen van de Fun Lovin’ Criminals. Met een eigenzinnige vertolking van ‘Johnny 2Bad’ en een verrassende cover van Prince’ ‘When Doves Cry’—een ode aan Franks grote idool—wisten ze de zaal perfect op te warmen. Het speelplezier spatten van het podium.
Toen was het tijd voor de hoofdact. Onder luid applaus betraden The Wailers het podium. Zodra de eerste tonen van de opener ‘Lively Up Yourself’ door de zaal rolden, sprong het publiek massaal overeind. Velen zochten direct de zijkanten op om de ruimte te benutten om te dansen. Van de originele bezetting is inmiddels niemand meer over, maar de muzikale erfenis is in perfecte handen bij bandleider Aston Barrett Jr. Als zoon van de legendarische, overleden bassist Aston “Familyman” Barrett viert hij de sound van zijn vader. Wie de bioscoophit ‘Bob Marley: One Love’ heeft gezien, herkent hem meteen: Aston Jr. kroop in de film in de huid van zijn vader.
Na de opening ‘Lively Up Yourself’ volgde er direct interactie met de zaal: “Goedenavond Rotjeknor!” klinkt het door de microfoon. De zanger van The Wailers, Mitchell Brunings, is opgegroeid in Nederland en schakelde moeiteloos tussen Engels en Nederlands. Dat juist hij de frontman is, is geen verrassing; hij speelde eerder al de hoofdrol in de officiële ‘Marley Musical’ in Baltimore.
Na de klassiekers ‘Is This Love’ en ‘Rastaman Vibration’ zat de reggaevibe er onmiskenbaar in. De sfeer van saamhorigheid was compleet. Gitarist Wendel Ferraro stapte vervolgens naar voren en kondigde met een dik Jamaicaans accent de hit ‘Waiting in Vain’ aan, die hij zelf zong. Na ‘Night Shift’ nam Mitchell de microfoon weer over voor een krachtig ‘Rat Race’. Natuurlijk mocht het emotionele hoogtepunt ‘No Woman, No Cry’ niet ontbreken, waarbij stelletjes in de zaal elkaar stevig vasthielden.
Nadat Mitchell het gedachtegoed van Marley nog eens kort bezielde, vroeg hij de zaal om versterking. Het antwoord was een massaal meegezongen ‘Three Little Birds’. De hele zaal dansten en zong mee, waarna het nummer feilloos overvloeide in het verbindende ‘One Love’.
Toen de band het podium verliet, bleef toetsenist Owen Reid achter. Hij bespeelde het publiek meesterlijk. Op zijn aanwijzingen scandeerde de hele zaal “We want Peace, Love and Unity”, waarna de bandleden onder luid gejuich terugkeerden voor de toegift. “Iedereen is gelijk,” riep Mitchell, waarna het strijdvaardige ‘Get Up, Stand Up’ door De Doelen beukte.
Vervolgens vroeg de zanger om de lampjes van de mobieltjes aan te zetten. Terwijl dit gebeurde, vertelde Mitchell hoe bijzonder deze avond voor hem was: eindelijk kon hij optreden voor zijn eigen familie, die vanavond in de zaal zat. Wat volgde was een intiem en gevoelig ‘Redemption Song’. Halverwege ‘ Redemption Song’ had de band nog een grote verrassing in petto: oud-The Voice-winnares Julia van der Toorn (tegenwoordig optredend als Julia Zahra) betrad het podium en zong het nummer prachtig mee met Mitchell.
Na een groots applaus zetten zangeressen Shanna-Lee en Andrea ‘Buffalo Soldier’ in, maar Mitchell brak het nummer abrupt af. “Rotterdam, laat je horen!” zweepte hij de zaal op. Hij eiste dat het publiek de eerste zinnen luidkeels inzetten, waarna de band de muzikale begeleiding weer overnam. Als absolute uitsmijter volgde ‘Could You Be Loved’. Shanna-Lee en Andrea namen al dansend afscheid, gevolgd door Julia die nog een laatste keer het podium opkwam. Samen met een dolenthousiast De Doelen zwaaiden The Wailers Rotterdam uit.
De krachtige muziek en de universele oproep tot eenheid die in 1976 wereldwijd doorbraken, bleken deze avond in Rotterdam springlevend. Missie geslaagd: Unity!
Foto’s: Marcel van Oevelen / Maxazine