Anthony Gonzalez begint zijn tiende album als M83 met een blik terug, maar zonder in nostalgie te blijven hangen. ‘I Wrote You A Letter’ is een plaat over directheid en intimiteit, gemaakt door iemand die na vijfentwintig jaar terug wil naar het gevoel van de eerste opnames op zijn slaapkamer.
Gonzalez begon M83 rond de eeuwwisseling in Frankrijk, aanvankelijk samen met Nicolas Fromageau. Het titelloze debuut verscheen in 2001 en was grotendeels instrumentaal, met filmfragmenten en droomachtige gitaarmuren. Daarna groeide het project uit tot een naam die ver buiten de elektronische scene bekend is, vooral door ‘Midnight City’ van ‘Hurry Up, We’re Dreaming’ uit 2011, dat inmiddels honderden miljoenen keren is gestreamd. Na ‘Fantasy’ uit 2023, dat door critici over het algemeen positief werd ontvangen, schreef hij in de tussentijd filmmuziek, waaronder de soundtrack ‘A Necessary Escape’ voor de film ‘Dakar Chronicles’ en de score van ‘Resurrection’. Dat maakt begrijpelijk dat hij zijn nieuwe album op zijn eigen label Other Suns uitbrengt en zichtbaar de tijd heeft genomen.
De plaat is opgenomen in Los Angeles en Parijs met Joe Berry, Benoit de Villeneuve en Clément Libes, en is gebaseerd op demo’s die Gonzalez in de zomer van 2024 begon. Volgens de begeleidende toelichting wilde hij de onmiddellijkheid van zijn vroegste werk terugvinden, met al zijn onvolkomenheden en zonder verwachtingen. Het album telt slechts negen nummers, wat voor een artiest die zo graag uitpakt opvallend beknopt is.
De eerste single ‘Blister Sunrise’ opent de plaat en laat direct horen dat hij minder voorspelbaar wil zijn. Het nummer barst los alsof het midden in een stuk begint, houdt na ongeveer een minuut abrupt halt en keert dan terug met een nog voller geluid. Het is een aankondiging dat de vertrouwde muren van gitaren hier niet als vanzelfsprekend worden opgetrokken. Volgens de omschrijving beweegt het album zich daarna naar donkere elektronica, ambient passages en fragmentarische popvormen, waarin melodieën eerder ontdekt dan gebouwd lijken. Titels als ‘Siren / Behold… Beasts’, ‘Losing Ground’ en ‘Traces of Love’ laten zien dat ook de teksten en sfeer wat somberder en persoonlijker kunnen uitvallen dan op de bombastische hoogtepunten uit zijn verleden.
Kritisch blijft het de vraag of een plaat die bewust ruw en onaf wil klinken, de wijde melodieën kan bieden waar veel luisteraars M83 om waarderen. Wie ‘Midnight City’ verwacht, kan teleurgesteld zijn, en de keuze voor negen korte tot middellange stukken maakt het risico op een plaat die vooral als sfeer werkt niet klein. Toch past die aanpak bij het uitgangspunt. Een brief vraagt om tijd, draagt zowel afwezigheid als aanwezigheid in zich en gaat ervan uit dat iemand bereid is te luisteren.
Gonzalez heeft die bereidheid al jaren gekweekt bij zijn publiek en het lijkt erop dat hij daar opnieuw op rekent. Met dit album kiest hij voor persoonlijk en wat minder voorspelbaar terrein, en dat maakt de plaat interessant voor zowel de oude fans als de nieuwsgierige nieuwkomers. Het is geen terugkeer naar oude successen, maar een poging om opnieuw te beginnen met wat er van dat verleden is overgebleven. (7/10) (Other Suns)