Van een grote zaal in Pittsburgh, op tour met één van de meest succesvolle countryartiesten op het moment, naar de grote zaal van Paradiso in Amsterdam. Dit kon voor Douwe Bob maar één ding betekenen: de ‘Outcast Town’ clubtour werd vervolgd. De tour begon al in het voorjaar, met vooral kleinere zalen, en wordt afgerond in een reis door de grotere zalen van Nederland.
De show werd geopend door een oude bekende voor fervent Douwe Bob-concertgangers: Melle. Met zijn vooral melancholische en typische zondagochtendmuziek wist hij de sfeer er langzaamaan goed in te brengen. Als verrassing bracht hij collega Philine het podium op, met wie hij meerdere nummers uit heeft gebracht, om een paar nummers samen te zingen.
Al gauw was duidelijk dat deze show anders zou zijn dan de voorgaande ‘Outcast Town’-shows. De set begon zoals ‘gewoonlijk’ met ‘Outcast Town’, ‘Benny’, ‘Shine’ en ‘Nothing To Lose’. Vier heerlijke nummers waar de toon voor de rest van de avond goed mee gezet was. De toon werd alleen maar hoger toen duidelijk werd dat Douwe bezig is met een “écht countryalbum” waarna hij een paar nummers van de nieuwe plaat begon te spelen.
‘Spark In Us’ is een countrynummer zoals geen ander. De diepe stem van de Amsterdammer is een perfecte match voor het genre en de twee lijken elkaar nu echt gevonden te hebben. De ouders van Douwe waren ook aanwezig in de zaal, wat hem toch een beetje raakte. ‘Happy Hour’ was een nummer waar je de hele band heerlijk op los zag gaan, en bij ‘I’m Going In’ was vooral de emotie voelbaar in de zaal.
Er gaat geen show van Douwe voorbij zonder dat zijn verleden erbij wordt gehaald. Na het leren leven met alcoholisme is er, zoals hij zelf zegt, “soms een demon die zegt dat ik gewoon naar de bar moet gaan.” Over deze demon gaat het prachtige ‘Wanna Be Free’. Hoewel al gauw duidelijk werd dat onder het publiek dit geen bekend nummer was, leek de boodschap van voor tot achter en van links tot rechts echt merkbaar.
Het nummer werd afgesloten met een anderhalve minuut durende drumsolo van drummer Marcel Wolthof. De set werd vervolgd met ‘Where Did All The Cool Kids Go?’, van het gelijknamige zesde studioalbum. Hierna was het tijd voor Cupi-Douwe om tevoorschijn te komen. Van boven het balkon klonk een luide kreet die Douwe zijn aandacht direct trok. Dit bleek Marissa te zijn.
Marissa gaf aan dat het publiek bij haar in de buurt lang niet zo’n feestbeest was als zij en dat ze dat jammer vond. Hierdoor gaf Douwe haar een applaus en één iemand uit het publiek deed daar enthousiast in mee. Dit was Dave. Dave en Marissa werden aan elkaar gekoppeld, maar het bleek helaas geen wederzijdse match. Douwe heeft het in ieder geval weer geprobeerd en gaf aan vastberaden te zijn dat het een keer lukt.
Na de bekende radiohit ‘I Believe’ was het tijd voor een sentimentele speech. Douwe is in de afgelopen paar maanden enorm gegroeid in zijn clientèle en dat heeft alles te maken met het feit dat hij bij Zac Brown in het voorprogramma mocht spelen in Pittsburgh. De countrymuziek die Douwe al jaren groot probeert te maken begint “eindelijk het juiste publiek te vinden”, aldus Douwe. Hij kondigde hierna ook aan dat hij een platendeal heeft getekend bij een Amerikaanse platenzaak, waarna luid gejoel volgde.
Hierna klonken al gauw de noten van, hoe kan het ook anders, ‘Note To Self’, waarmee Douwe zichzelf echt op de kaart heeft gezet. Een interlude welke overging in ‘I Will Always Love You’ van Dolly Parton maakte deze sectie tot een mooi geheel. De “Dolly” die volgde waarna Douwe een kus naar boven blies raakte een hoop mensen.
In de zaal moest ruimte gemaakt worden voor een microfoon, zanger en gitarist Stijn van Dalen, voorprogramma Melle en Douwe Bob hemzelf. Het gaf de drie de ruimte om een mooie nieuwe track, ‘Boys Will Be Boys’, te spelen. Dat was niet het enige, dit stuk werd afgesloten met een perfecte versie van ‘I Do’, origineel gezongen door Douwe Bob en Jacqueline Govaerts, op het album ‘The Shape I’m In’ uit 2018.
Er kon vervolgens uitvoerig gerockt worden tijdens ‘Marrakech’, een nummer waar vooral de band goed kon laten zien waarom de leden een toevoeging zijn op het podium. Bassist Jack Guns pakte ieder mogelijk moment om helemaal los te gaan, waar toetsenist Merijn den Boer meer zijn expertise liet zien door enorm ingewikkelde combinaties te spelen. Na een muzikaal intermezzo waar je ‘u’ tegen zegt gingen de lichten uit en kon de toegift beginnen.
Geheel ongebruikelijk volgde na ‘Multicoloured Angels’ en ‘Slow Down’, de twee nummers waar Douwe in eerste instantie zijn bekendheid aan te danken heeft, een country einde, namelijk met ‘Mexican Sun’ en ‘Ice Cold Beer’.
Niet alleen in interviews en bij talkshows, maar ook op de podia, is te merken wat voor groei een artiest als Douwe Bob nog steeds mee kan maken. Ook deze avond, zeker tijdens de ‘nieuwere’ gedeeltes, was te zien hoe erg niet alleen hij, maar de hele zaal intens aan het genieten waren. De zaal leek onder de indruk van het muzikale scala waarop de zanger zich bevindt en het leek alsof het nieuwe tijdperk, waar country dus echt centraal staat, enorm in de smaak valt.
Foto’s: Ilona van der Hoek / Maxazine