Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Belushi Speed Ball – Toxik Waste Was Everywhere In The ‘80s
‘Toxik Waste Was Everywhere In The ‘80s’ is het vierde album van deze Amerikaanse crossover/thrashmetal-band. Belushi Speed Ball neemt zichzelf niet al te serieus en onderscheidt zich succesvol van andere genregenoten door absurde merch te verkopen en zijn chaotische shows met dito teksten en muziek. De muziek is veel van hetzelfde. Snelle nummers met Vinny Castellano die op ieder nummer de longen uit zijn lijf schreeuwt. Het beste en meest originele nummer is ‘Belushi Speed Ball’, waarop Iron Maiden geparodieerd wordt, wat je goed kunt horen aan de gitaarriffs die onmiskenbaar als Iron Maiden klinken, maar dan op dubbele snelheid gespeeld. Wederom een goed album van deze Amerikaanse crossover/theash-komieken. (Ad Keepers) (7/10) (Eigen productie)
Glorious Wolf – Elements Of Hope
Elements Of Hope’ is het derde album van het studioproject Glorious Wolf (opgericht door componist/gitarist Ruud Dielen). Het concept is de levensloop naar volwassenheid in een chaotische wereld met klimaatveranderingen, AI, oorlogen e.d. De hoop op een betere toekomst blijft. De leadzang komt van Frank van der Borg en Jyoti Verhoeff. De titeltrack (openingstrack) bestaat uit 5 delen en start met ‘EoH – Part 1: Instrumental’. Hierin zijn onder andere experimentele, “futuristische” geluidseffecten en mooi gitaarspel te horen. Je hoort de overgang naar ieder deel. Zowel instrumentaal als vocaal verschillen deze delen. Regelmatig is er een bijzondere combinatie van muziek/soundscapes. Er zijn diverse verrassingen, details en (elektronische) geluiden waar ik van geniet. In ‘If I Only’ hoor je de emotie/passie. De contrasten tussen de verschillende emoties zoals “hoop” en “chaos” had ik (door de persinfo) groter verwacht. Dit komt deels doordat het contrast in volume soms aan te kleine kant is. Het verhaal komt hierdoor minder tot leven. Toch is het genieten van de goede composities, gespeeld door goede muzikanten. Je hoort invloeden van vorige albums, maar Glorious Wolf heeft zijn stijl met ‘Elements Of Hope’ absoluut verrijkt. (Esther Kessel-Tamerus) (7/10) (OOB Records)
Ibeyi – Offering
‘Offering’ laat Ibeyi hun geluid opnieuw centreren rond ritme, stem en spirituele gelaagdheid, maar met een duidelijk gevoel van artistieke herpositionering. Het album is opgebouwd als een reeks korte, geconcentreerde composities waarin percussie, elektronische texturen en meerstemmige zang voortdurend in elkaar grijpen. In nummers als ‘Aset’ en ‘Good Life’ wordt duidelijk hoe de zussen Lisa-Kaindé en Naomi Diaz hun muzikale taal uitbreiden zonder hun herkenbare kern te verliezen. De productie is rijk maar gecontroleerd, waardoor elk detail ruimte krijgt zonder de mix te overbelasten. Wat opvalt is de balans tussen introspectie en ritmische energie, waarbij het album zowel meditatief als fysiek aanvoelt. Volgens recente beschrijvingen draait het werk rond thema’s als identiteit, autonomie en culturele verbinding, wat terug te horen is in de gelaagde vocale structuren en het gebruik van meertalige teksten. In het middenstuk wordt de dynamiek iets gelijkmatiger, maar de coherentie blijft sterk doordat het album duidelijk als één cyclus is ontworpen. ‘Offering’ voelt daardoor minder als een verzameling songs en meer als een doorlopende rituele ervaring waarin vorm en inhoud nauw verweven blijven. De afsluiting laat een ingetogen maar vastberaden indruk achter, passend bij de hernieuwde zelfstandigheid van het duo. (Elodie Renard) (8/10) (No Format / AWAL)
Beth Orton – The Ground Above
‘The Ground Above’ laat Beth Orton bewegen in een zorgvuldig geconstrueerde mix van folk, elektronica en jazzinvloeden, waarbij zelfreflectie en textuur centraal staan. Het album is opgebouwd rond een reeks relatief lange composities waarin ruimte en stilte een even belangrijke rol spelen als melodie. In nummers als ‘Cigarette Curls’ en ‘Otherside’ ontstaat een langzaam ontvouwende dynamiek waarin stem en arrangement voortdurend in balans blijven. De productie is warm en organisch, met bijdragen van onder anderen Tom Skinner en Adrian Utley die subtiele maar betekenisvolle accenten toevoegen . Het album is bewust tweedelig opgebouwd, met een meer gefragmenteerd begin en een opener, meer vloeiende tweede helft. In het middenstuk kan de terughoudende dynamiek leiden tot een zekere gelijkmatigheid, maar dat wordt gecompenseerd door de detaillering in de instrumentatie. ‘The Ground Above’ is geen direct uitgesproken statement, maar een werk dat juist groeit door herhaalde beluistering en aandacht voor nuance. (Cian Murphy) (7/10) (Partisan Records)
Tarja – Frisson Noir
‘Frisson Noir’ markeert een donker en ambitieus hoofdstuk in het werk van Tarja. De Finse zangeres kiest opnieuw voor een symfonische metalbasis, maar het album legt meer nadruk op theatrale spanning dan op directe kracht. In nummers als ‘At Sea’ en ‘I Don’t Care’ wordt duidelijk hoe de productie laag na laag is opgebouwd, met orkestrale structuren die eerder filmisch aanvoelen dan traditioneel metalgericht. De stem van Tarja blijft het centrale element, maar wordt dit keer vaker omringd door koren en zware arrangementen die de emotionele lading vergroten. Vooral in het middenstuk van het album ontstaat een wisselwerking tussen stilte en explosie die de luisteraar voortdurend in spanning houdt. Sommige composities trekken die spanning iets te ver door, waardoor de vaart af en toe verloren gaat. Toch blijft de coherentie overeind doordat het album als één doorlopend narratief is opgezet. ‘Frisson Noir’ vraagt aandacht en geduld, maar beloont dat met een zorgvuldig opgebouwde sfeer die niet op directe impact vertrouwt, maar op geleidelijke intensiteit. (Tobias Braun) (7/10) (earMUSIC)
