Metal Blade Records mag zich gelukkig prijzen met een nieuwe plaat van Amon Amarth, de Zweedse melodic death metal formatie die al sinds 1992 de Noorse mythologie in muziek giet. Zanger Johan Hegg, gitaristen Olavi Mikkonen en Johan Söderberg, bassist Ted Lundström en drummer Jocke Wallgren vormen al jaren dezelfde bezetting, en die stabiliteit hoor je terug in de precisie waarmee dit dertiende studioalbum is neergezet. Voor ‘The Allfather Awakens’ trok de band naar producer Jacob Hansen in Denemarken, verspreid over twee opnamesessies die maanden uit elkaar lagen, waardoor de band tijdens het touren al kon blijven schrijven in plaats van pas na afloop.
Odin blijft de rode draad, al is dit geen conceptalbum. Het zijn vooral historisch geïnspireerde verhalen over opoffering en strijd, verpakt in tien nummers die zelden verrassen maar wel keihard raken. Opener ‘Gjallarhorn’ zet meteen de toon met een misthoorn die overgaat in galopperende dubbele bassdrums en het onmiskenbare gegrom van Hegg. Het refrein is groots en meeslepend, precies zoals je van deze band verwacht, en er zit genoeg venijn in de riffs om ook de doorgewinterde fan wakker te schudden.
Interessanter wordt het bij ‘Upphaf’, het eerste volledig akoestische nummer uit de geschiedenis van de band. Waar je normaal wordt platgewalst door gitaarmuren, klinkt hier alleen gezongen poëzie, vertaald uit de Völuspá, begeleid door ingetogen akoestische klanken. Het is een adempauze middenin het geweld, alsof de Vikingen even rond het kampvuur zitten voordat de strijd weer losbarst met ‘Die With a War Cry’. Die overgang werkt verrassend goed en toont dat de band na dertien platen nog altijd durft te schuiven met de eigen formule, zonder die overboord te gooien.
‘Kvasir’s Blood’ kruipt in een lager tempo en laat zien dat Hegg’s stem, ondanks decennia grommen, nog altijd zijn herkenbare rasperigheid heeft. ‘We Rule the Waves’ brengt de epische kant naar boven met meeslepende Vikinggitaren, terwijl titeltrack ‘The Allfather Awakes’ als een stevige dreun fungeert die precies op de juiste plek in de tracklist staat. Richting het einde zakken ‘Oden’s Hunt’ en ‘Ascending Like an Eagle’ iets terug in kwaliteit ten opzichte van de rest, maar zelfs die nummers zijn gebouwd voor het podium, waar het publiek toch massaal de vuisten omhoog zal gooien.
Wat opvalt is hoe gesloten en doordacht het geheel klinkt. De gitaarpartijen van Mikkonen en Söderberg zijn strakker geproduceerd dan op menig moderne metalplaat, en er blijft voldoende ruimte voor detail zodat het geen ondoordringbare mokerslagen worden. Met iets meer dan drieënveertig minuten speelduur weet de band de epische sfeer vast te houden zonder te verzanden in herhaling, iets wat na twaalf voorgaande albums allesbehalve vanzelfsprekend is.
Het reikt misschien niet helemaal naar de klassiekers uit het verleden, maar ‘The Allfather Awakens’ is zonder twijfel een van de sterkste platen die deze Zweedse veteranen de afgelopen jaren hebben afgeleverd, en een garantie voor een verwoestend goede liveshow. (9/10) (Metal Blade Records)