Al 20 jaar brengt Marike Jager albums en EP’s uit met een eigenzinnig karakter waarvoor ze verschillende inspiratiebronnen heeft. Op haar vorige albums waren de invloeden van o.a. The Beatles, Fiona Apple of Feist niet ver weg. Maar voor haar nieuwe EP ‘The Girl Who Turned Into A Bed’ haalde ze een andere inspiratiebron aan. De liedjes op de EP gaan over de onbegrepen helden uit het boek ‘The Melancholy Death Of Oyster Boy & Other Stories’ van regisseur Tim Burton. Daarvoor gebruikte ze o.a. een door haarzelf gemaakte speeldoos om zichzelf mee te begeleiden. Iets wat passend was voor de presentatie die ze deze avond deed in Museum Speelklok in Utrecht.
Geheel solo trad ze op en begon ze de avond achter de piano met ‘Hide & Seek’ van haar debuutalbum ‘The Beauty Around’ uit 2006. Waarna het een verhalende avond bleek te worden dat paste in de vorm van haar nieuwste EP. Vlak voordat ze de titeltrack ervan zong, vertelde ze dat ze het nummer oorspronkelijk ‘Pussy Pillow’ wilde noemen. Maar dat werd door de streamingdiensten te expliciet geacht, dus noemde ze het letterlijk naar het gelijknamige gedicht ‘The Girl Who Turned Into A Bed’ van Tim Burton. Ze begeleidde daarbij zichzelf met een zelfgemaakte speeldoos met een melodierol. Waarvoor ze haar man en zoon de credits gaf voor het “sponzen” van de gaatjes daarvoor. Het nummer klonk identiek aan hoe het op de EP is te horen.
Toch betekende dat niet dat het geen spontane avond was. Want tussen de nummers door was ze vrij losjes. Zoals toen ze plotseling bij het nummer ‘San Deigo’ even haar tekst vergat doordat ze was afgeleid. Maar ook haar verhalen tussendoor waren luchtig. Ook al was “buitenbeentjes” het thema, omdat Tim Burton daar in zijn werk daar ook een liefde voor heeft. Desondanks paste ouder werk als ‘She Only Knows’ en ‘Lover’ daar prima tussen.
Toch maakten juist de liedjes van haar nieuwr EP het meest indruk, omdat ze zo klein werden gebracht. Zoals de cover van ‘Sally’s Song’ uit Burton’s film ‘The Nightmare Before Christmas’. Een uitzondering voor haar, omdat ze liever geen covers opnam, maar een nummer uit een Tim Burton film past natuurlijk wel in het thema van de inspiratiebron van haar nieuwe EP.
Het mystieke van zowel Burton’s werk als de liedjes van Marike Jager kwamen hierdoor ook perfect tot z’n recht in een museum. Ook toonde ze solo hoe veelzijdig ze was, en het toch klein wist te houden. Door de afwisseling van piano, gitaar, een speeldoosje en een Omnichord. Bij het laatste instrument grapte ze nog dat vele grote namen het instrument hadden gebruikt, zoals ‘David Bowie, David Byrne… en Marike Jager’.
Tijdens een heel kort vragenrondje aan het einde van het optreden vroeg iemand aan haar of Tim Burton zelf ervan op de hoogte was dat zij een EP heeft gemaakt die geïnspireerd was op zijn werk. Ze vroeg toen laconiek: “Ik hoor het graag als iemand zijn telefoonnummer heeft”. Het zou de cirkel mooi rond maken als Burton de EP zou horen, en misschien haar zou vragen om filmmuziek te schrijven.