Dat kinderlijke wat Vanessa Paradis altijd in haar stem had, is nu echt wel verdwenen. Madam is inmiddels in de vijftig, dus is het logisch dat haar geluid anders was dan waar ze ooit bekend mee was geworden. Aangenaam klinkt Paradis nog wel, hetzij iets wat lager, maar nog steeds zwoel van toon. Best lang was de Franse zangeres, ook actief als model en actrice, met een nieuw album uit het oog van de muziekliefhebber verdwenen, maar met het vorig jaar verschenen ‘Le retour des beaux jours’ is daar verandering in gekomen.
Het album had de 53-jarige ex van Johnny Depp meteen op tournee gestuurd. Eentje die Paradis naar alle hoeken van Europa stuurde. In een uitverkochte Melkweg in Amsterdam liet ze woensdagavond zien wat ze in huis had. Met het grootste plezier waande ze zich een weg door haar rijke oeuvre van hits, waarvan de meeste in ons land niet eens bekend waren. Gelukkig was het Franse volk goed vertegenwoordigd in de Melkweg, dus werden ‘de hits’ vooral recht voor het podium luidkeels meegezongen. De aanwezigheid van de Fransen gaf aan dat een handvol expats in ieder geval niet had gekozen voor een avondje Netflix.
Natuurlijk verontschuldigde Paradis zich al na een paar nummers dat ze geen Nederlands sprak, om er meteen aan toe te voegen dat die ‘zes’ Engelsen in de zaal hun hand moesten opsteken en moesten schreeuwen wanneer ze het even niet begrepen. Dat bleek echter niet nodig, want Paradis hield tijdens het optreden genoeg ruimte vrij om via Engelse zinnen, met die typerende Franse tongval, haar publiek toe te spreken.
De arrangementen van de soulvolle popliedjes met hier en daar een vleugje Motown, zoals in ‘Rendez-Vous’, die het huidige album sierden, waren doorgetrokken in bekende Paradis-klassiekers, zoals het door Lenny Kravitz geschreven ‘Be My Baby’, ‘Tandem’ en ‘Joe Le Taxi’. Door die aanpassingen had een liedje als ‘Il y a’ ineens een sexy vibe en verbleekte voor even de status die het akoestische liedje van oorsprong had.
De selectie songs van het huidige album was een aangename aanvulling op de discografie van Paradis en kreeg door de live-uitvoeringen uiteraard een nieuwe dimensie. ‘Les initiales des anges’, ‘Rendez-vous’, ‘Les épines du cœur’ en paradepaardje ‘Bouquet final’ verdienden bij thuiskomst dan ook nog extra de aandacht.
Opvallend was dat er in de 7-koppige band van Paradis twee dames zaten die de blaasinstrumenten voor hun rekening namen. Iets waar toch vaak mannelijke muzikanten mee aan de haal gingen. Het zorgde voor een frisse aanblik en er werd, bewust of niet, meteen even slim een statement neergezet: “We zijn allemaal gelijk.” Zowat alles in de bijna twee uur durende show werd in gang gehouden door opzwepende en dansbare stukken die Paradis als artiest zo geliefd maakten. Het plezier van het weer op tournee zijn spatte er vanaf en ze voelde zich dan ook gezegend met, zoals ze het zelf zei: “the extraordinary band who I love to death”.
De rust in het optreden werd even aangehaald wanneer Paradis de ballad ‘Dis-lui toi que je t’aime’ zong en tijdens de toegift, wanneer ze, zichzelf begeleidend op gitaar, het Engelstalige ‘Make You Mine’ van haar huidige album speelde. Voor grote en lange vocale uithalen hoefde je nooit bij Paradis te zijn. Haar lange loopbaan in de muziek, Paradis was al actief sinds 1987, had haar zelfverzekerd genoeg gemaakt om de beste versie van zichzelf op het podium te laten zien. Daarnaast had ze met acht studioalbums op haar naam altijd genoeg om uit te kiezen. Daar waren geen campagnes voor Chanel of rollen in films en theaterproducties voor nodig. Ook al was Paradis een multi-inzetbaar talent voor de wereld van entertainment, muziek maken bleef voor haar altijd die eerste “amour”. Dat was in de Melkweg in ieder geval meer dan duidelijk geworden.