De Slowaakse singer-songwriter en producer Steven Vagovics heeft de afgelopen jaren een omvangrijk onafhankelijk oeuvre opgebouwd waarin dream pop, alternatieve rock en klassieke singer-songwriterinvloeden samenkomen. Vanuit Bratislava werkt hij volledig zelfstandig aan muziek die duidelijk is geïnspireerd door artiesten als Radiohead, Coldplay en The Beatles, terwijl hij tegelijkertijd zoekt naar een eigen, herkenbare stem. Op ‘Can We Still Be Friends?’ richt Vagovics zich opnieuw op thema’s als herinnering, verloren relaties, zelfreflectie en het verstrijken van de tijd. Het album voelt niet alleen als een verzameling nummers, maar ook als een momentopname van zijn ontwikkeling als muzikant.
Wat meteen opvalt, is dat de tracklist bijna aanvoelt als een chronologisch overzicht van die ontwikkeling. De nummers lijken soms eerder op volgorde van ontstaan te staan dan op basis van muzikale samenhang. Daardoor voelt het begin van de plaat als een reeks vroege experimenten, terwijl composities en productiekeuzes gaandeweg steeds zelfverzekerder en verfijnder worden. Dit maakt ‘Can We Still Be Friends?’ interessant als document van artistieke groei, maar zorgt ook voor een minder consistente luisterervaring.
Die ontwikkeling wordt vooral duidelijk wanneer het titelnummer wordt vergeleken met later materiaal. ‘Can We Still Be Friends?’ bevat de kern van Vagovics’ beoogde geluid, maar voelt nog wat onzeker en opvallend kaal. De minimale productie laat weinig ruimte voor dynamische opbouw of emotionele gelaagdheid, waardoor het nummer minder impact heeft dan wat volgt. Het roept zelfs de vraag op of deze versie sterk genoeg was om het album te openen.
Gelukkig laat Vagovics verderop op de plaat zien hoeveel hij zich ontwikkelt. ‘Some Time Ago’ springt eruit als een van de hoogtepunten van het album. Hier komen melodie, arrangement en productie veel overtuigender samen. De dromerige sfeer wordt ondersteund door subtiele instrumentatie en een natuurlijk verlopend gevoel van opbouw. ‘Voices’ is even sterk en biedt een completer beeld van de artiest. Het combineert introspectieve teksten met een rijkere geluidslaag en behoort tot de meest overtuigende tracks van het album.
Waar de muzikale uitvoering wisselend is, blijkt Vagovics tekstueel consistenter. Hij weet precies wat hij wil uitdrukken en vermijdt vage of te abstracte formuleringen. De verhalen in de nummers zijn makkelijk te volgen en de emoties worden direct overgebracht zonder onnodige complexiteit. Dit is een kwaliteit die niet altijd aanwezig is in hedendaagse alternatieve pop. Nummers als ‘Some Time Ago’, ‘Voices’ en ‘Dead to Me’ profiteren van deze helderheid, waardoor de luisteraar gemakkelijk het perspectief van de songwriter kan volgen. Deze directheid voegt een gevoel van eerlijkheid toe dat enkele muzikale tekortkomingen van het album compenseert.
Naast deze sterke momenten laat ook de albumstructuur verschillende opvallende keuzes zien. ‘Seventeen’ had waarschijnlijk beter gewerkt als afsluitend nummer van het hoofdalbum. Het heeft een minimalistisch, eclectisch karakter en een duidelijke melancholische ondertoon, waardoor het meer voelt als een natuurlijke afsluiting dan als een middenstuk. Tegelijkertijd is ‘I Just Want to Celebrate This Day’ een verrassend helder en toegankelijk nummer dat beter als opener had kunnen werken, omdat het meteen een positievere toon had gezet en het album anders had ingekaderd vanaf het begin.
Het daadwerkelijke slotmoment komt met de reprise van ‘Can We Still Be Friends?’. Interessant genoeg klinkt deze versie sterker dan het origineel. De productie voelt zelfverzekerder en de uitvoering meer afgerond, waardoor het bijna als de definitieve versie functioneert. In die zin had het origineel volledig kunnen worden vervangen of op zijn minst verderop in de tracklist geplaatst kunnen worden om meer impact te hebben.
Op andere momenten blijft het album schommelen tussen sterkere en minder uitgewerkte ideeën. Nummers als ‘Kyoto’, ‘Pink Zombies’ en ‘Dead to Me’ zorgen voor variatie binnen de melancholische sfeer, terwijl ‘Do-Re-Mi’ een lichtere, speelsere onderbreking biedt die de stemming kort doorbreekt. Toch blijft het gevoel bestaan dat niet alle ideeën volledig zijn uitgewerkt tot hun definitieve vorm.
Uiteindelijk maakt deze onevenwichtigheid ‘Can We Still Be Friends?’ tot een zowel inconsistent als intrigerend album. Het presenteert duidelijk een artiest in beweging, die experimenteert en geleidelijk zijn identiteit vormt. De sterkste momenten, vooral in het midden en het slotgedeelte, wijzen op aanzienlijk potentieel. Tegelijkertijd zorgen de wisselende kwaliteit en de discutabele volgorde van de nummers ervoor dat het album zijn volledige impact niet bereikt. (7/10) (Independent Release)