Vijf jaar tussen albums is lang, maar voor Modest Mouse geldt dat stilte zelden betekent dat er niets broeide. Isaac Brock begon aan het materiaal voor ‘An Eraser and a Maze’ meteen na ‘The Golden Casket’ uit 2021, overwoog het aanvankelijk uit te brengen onder zijn alter ego Ugly Casanova, en besloot uiteindelijk dat het te groot was voor die schaal. Of te chaotisch. Of allebei. Met Modest Mouse is het verschil tussen die twee dingen altijd klein geweest.
De band uit Washington State heeft met albums als ‘The Moon & Antarctica’ en ‘Good News for People Who Love Bad News’ een canon opgebouwd die haar tegelijk vrijheid en last geeft. Elke nieuwe plaat wordt afgemeten aan een lat die de band zelf heeft neergezet. ‘An Eraser and a Maze’ klinkt alsof Brock zich daar ditmaal weinig van heeft aangetrokken, en dat is zowel de kracht als de beperking van het album.
Lead single ‘Look How Far…’ is een bewust anti-triomfantelijk statement, met Brock die zingt dat ze absoluut niet ver zijn gekomen. Dat past bij de zelfspot en existentiële onrust die zijn werk altijd heeft gekenmerkt, maar hier klinkt het ook een tikje moe. De tweede single ‘Picking Dragons’ Pockets’ heeft meer urgentie, gebouwd op de onregelmatige structuren waarvoor Modest Mouse al dertig jaar geliefd is. Drummer Janet Weiss, voormalig lid van Sleater-Kinney, is te horen op de plaat en geeft sommige nummers een stevigheid die ze nodig hebben.
Brock verklaarde dat hij voor dit album zijn filter uitzette en alles gewoon liet gebeuren. Dat is op sommige momenten de beste beslissing die hij had kunnen nemen. Op andere momenten had een straffere hand de plaat kunnen verbeteren. ‘An Eraser and a Maze’ is een album van hoge pieken en trage dalen, en wie met geduld en verwachte grilligheid luistert, vindt er genoeg om tevreden mee te zijn. Wie hoopt op de band die ‘Float On’ schreef, zoekt beter elders. (7/10) (Glacial Pace / Virgin Music Group)