‘Coherence’ is het negende album van de Amerikaanse drumster Cindy Blackman Santana. Het is de opvolger van ‘Give The Drummer Some’ uit 2020. Een plaat die opviel door zijn veelzijdigheid met elementen uit pop, rock, oldskool funk en jazz. Blackman Santana is natuurlijk bekend door haar werk met Lenny Kravitz en de band van haar man Carlos Santana. Op ‘Coherence’ keert Cindy terug naar het elektrische geluid van de albums ‘Another Lifetime’ (2010) en ‘Spectrum Road’ (2012). Albums waarop ze haar grote inspiratiebron Tony Williams eert. Zijn invloed hoor je ook terug op ‘Coherence’. Want net als Williams etaleert Cindy vurig, bijna agressief slagwerk met een polyritmische stijl, waarmee ze moeiteloos schakelt tussen akoestische jazz en stevige rock.
Op ‘Coherence’ wordt de virtuoze slagwerkster begeleid door een voortreffelijke band, bestaande uit gitarist Aurelien Budynek, bassist Felix Pastorius (de zoon van de legendarische Jaco Pastorius), pianist Zaccai Curtis en saxofonist Emilio Modeste. Met dit gezelschap creëert ze een ode aan de klassieke jazzrock. Miles Davis, Weather Report en Mahavishnu Orchestra zijn enkele referenties die opdoemen bij het beluisteren van ‘Coherence’. Hoewel haar stem te horen is tijdens twee korte spirituele intermezzo’s die de titeltrack in- en uitluiden, zingt de percussioniste deze keer niet zoals op ‘Give The Drummer Some’. In de titeltrack is de hoofdrol weggelegd voor manlief Carlos, die op 79-jarige leeftijd nog altijd geïnspireerd zijn gitaar laat zingen, met veel wah-effect, terwijl Pastorius onderliggend brommende baslijnen aflevert.
Carlos’ unieke snarenspel wordt niet beperkt tot een enkel stuk. De vermaarde gitarist is maar liefst zes keer te horen op ‘Coherence’, zoals in het bluesy ‘Guitar Love’ met zijn maatje John McLaughlin. In 1973 brachten zij het spirituele album ‘Love Devotion Surrender’ uit. Carlos’ intensieve aanwezigheid is ook niet geheel toevallig, gezien zijn passie voor jazz en samenwerking met diverse jazzgrootheden. Toch leidt zijn kenmerkende geluid soms een beetje af. Je wordt dan stiekem het Santana-universum opgestuurd. En daarmee word je uit de zone gehaald die Cindy en haar band neerzetten. Door die verwarring wordt 80 minuten, verdeeld over 17 stukken, een flinke trip. En dan is ‘Coherence’ opeens niet zo samenhangend. De stukken met Carlos zijn absoluut goed, maar verdienen een apart album. Cindy’s fantastische musici geven genoeg kleur aan de muziek.
Die opmerking daargelaten, is ‘Coherence’ een fraaie plaat met best wat avontuurlijke composities die op momenten overtuigender klinken dan de overigens prima voorganger ‘Give The Drummer Some’. Tekenende voorbeelden zijn onder meer ‘Illumination’, ‘Blue Whale’, ‘Peace Please’ en ‘SyZyGy’. De muziek op ‘Coherence’ doet eer aan de jazzrock in zijn hoogtijdagen en Cindy Blackman Santana voelt zich overduidelijk als een vis in het water. Ook de geesten van Miles, Williams, Shorter en Zawinul zijn nooit ver weg op ‘Coherence’: je ziet ze instemmend ja knikken vanaf hun wolken. En dat is een fijne bijkomstigheid tijdens een toch al aangename luisterervaring. (8/10) (Mack Avenue Records)