Over een legendarische band als The Who hoef je bij een nieuwe live-uitgave eigenlijk nog maar weinig uit te leggen. De Britse groep behoort zonder twijfel tot het rijtje bands dat in de jaren zeventig zijn eigen geluid tot muzikale perfectie wist te smeden. Met een charismatische frontman, een eigenzinnige gitarist, een uiterst solide bassist en een drummer wiens explosieve stijl vaak wordt vergeleken met die van Animal uit The Muppets, heeft The Who een onuitwisbare indruk achtergelaten in de rockgeschiedenis.
Anno 2023 zijn alleen Roger Daltrey en Pete Townshend nog over van de klassieke bezetting. Hun laatste reguliere studioalbum verscheen in 2019 en was pas het tweede album sinds “It’s Hard” uit 1982, na “Endless Wire” uit 2006. Na het overlijden van bassist John Entwistle in 2002 werd zijn rol aanvankelijk overgenomen door Pino Palladino, zowel in de studio als op het podium. Sinds 2017 ligt die taak in handen van sessiemuzikant Jon Button, die ook op dit “Live at Eden Project” weer uitstekend werk levert.
Het Eden Project is een bijzondere concertlocatie in Cornwall, waar iedere zomer openluchtoptredens plaatsvinden midden in een botanische tuin die is aangelegd in een voormalige kleigroeve. De locatie staat bekend om haar unieke sfeer én uitstekende akoestiek. Dat laatste blijkt direct een van de grootste pluspunten van deze live-registratie. Het opnamegeluid is werkelijk voortreffelijk: helder, ruimtelijk en krachtig, terwijl zowel de instrumenten als de zang uitstekend van elkaar te onderscheiden blijven.
Tijdens dit concert krijgt The Who ondersteuning van het The Heart of England Philharmonic Orchestra, wat het optreden extra dynamiek en grandeur geeft. Vooral de massieve arrangementen uit “Tommy” en “Quadrophenia” profiteren van die orkestrale ondersteuning. Ook afsluiter “Baba O’Riley” krijgt hierdoor nog meer impact. Het orkest krijgt voldoende ruimte om zijn bijdrage volledig tot zijn recht te laten komen, zonder dat de muziek van The Who aan kracht inboet.
Met “Overture” wordt het startsein gegeven voor een concert dat de luisteraar meeneemt langs de rijke muzikale geschiedenis van de band. Ruim twee uur later eindigt die reis bij een indrukwekkende uitvoering van “Baba O’Riley”. In het middengedeelte laat de groep horen nog altijd uitstekend op eigen kracht te kunnen vertrouwen, met sterke versies van “Substitute”, “I Can’t Explain” en het tijdsbeeld bepalende “My Generation”.
Ondanks het feit dat de bandleden in 2023 de tachtig al naderden, spat de energie nog altijd van het podium af. Townshend speelt met een bijna ongekende gedrevenheid, terwijl Daltrey vocaal indrukwekkend overeind blijft en zelfs de grote uithalen nog aandurft. Drummer Zak Starkey — zoon van Ringo Starr — timmert het geheel stevig aan elkaar en bewijst opnieuw waarom hij jarenlang zo’n belangrijke kracht achter de liveband was.
Wat de luisteraar uiteindelijk krijgt, is een gedragen en gedreven optreden van een groep levende legendes. Zelfs voor luisteraars die zich nog afvragen “Who the hell” deze mannen eigenlijk zijn, vormt dit album een uitstekende les in muzikaal vakmanschap. The Who weet immers als geen ander hoe een overtuigend livealbum moet klinken, iets wat de band in het verleden al vaker heeft bewezen met meerdere liveklassiekers.
Bands als The Who, Led Zeppelin, Black Sabbath en Deep Purple vertegenwoordigen een unieke periode in de muziekgeschiedenis die langzaam dreigt te verdwijnen. Het maakt “Live at Eden Project” niet alleen tot een indrukwekkende concertregistratie, maar ook tot een respectvolle viering van een band die de rockmuziek blijvend heeft veranderd. (8/10) (earMUSIC)