Een auto die langzaamaan opstartte, het licht dat langzaamaan dimde en de fans die langzaamaan harder begonnen te gillen; zo werd de halte van de ‘Everyone’s A Star’ tour van 5 Seconds of Summer afgetrapt in de Ziggo Dome.
De bandleden Ashton, Calum, Michael en Luke bestormden op een mysterieuze wijze het podium en stonden erbij alsof ze precies wisten waar ze voor kwamen: de fans een ongelooflijke avond bezorgen.
De Australische band zong niet alleen een paar mooie nummers, ze maakten er een heuse show van. Middels vooraf opgenomen video’s wisten ze een verhaal te vertellen, waarin het publiek meegenomen werd in het verhaal van 5SOS. Dit begon bij hoofdstuk 1: The Peak.
Met de eerste drie nummers werd het energiegehalte voor de hele avond gezet, en deze lag hoog. Door te starten met ‘NOT OK’, ‘No. 1 Obsession’ en ‘Teeth’ was het als publiek onmogelijk om te blijven zitten, waardoor de hele Ziggo Dome, tot achteraan de tweede ring, opstond en begon te dansen.
Het tweede hoofdstuk, ‘The Fall’, een hoofdstuk waar menig fan op zat te wachten, kwam aan. De iconische crossover tussen ‘Easier’ en ‘More’ heeft gevochten voor haar plekje op de vaste setlist, na er een tijdje vanaf te zijn geweest, maar ze heeft de strijd gewonnen.
Wat 5SOS een sterke band maakt live, is hun vermogen om het idee te geven dat je bij hun thuis in de woonkamer zit. Voor hun geen betere manier om dit te creëren dan een heuse ‘PowerPoint Break’.
Hier werden niet alleen een paar nummers gezongen, zoals het oude ‘She’s Kinda Hot’, maar werd ook een PowerPoint gepresenteerd door de mannen. De conclusie? Er moest meer gesprongen en gedanst worden, en doelloos langs de grachten fietsen werd drummer Ashton eerder die dag niet in dank afgenomen.
De band, of eigenlijk sinds kort ‘boyband’, was na lang wachten genomineerd voor de ‘Best Boyband of the Year’-award. Na lang ontkend te hebben, erkent de band de nieuwe term om hun succes aan te duiden en dit wisten ze op een speelse manier over te brengen op het publiek.
De filmpjes tussendoor waren een erg speelse manier om de band de kans te geven gauw om te kleden of naar een andere positie te verplaatsen. Sommige inside jokes zullen voor de minder actieve fans wel lastig te begrijpen zijn geweest.
Na het (uiteraard) winnen van de award konden ze maar met één nummer vervolgen: ‘Boyband’, van het nieuwste album ‘Everyone’s A Star!’. Hierna volgden nog twee nummers van hetzelfde album: ‘Telephone Busy’ en ‘Evolve’, welke het publiek weer helemaal opgeschud kregen.
Het was tijd voor het verhaal om verder verteld te worden met hoofdstuk drie, ‘The Yearning’. Hier was ruimte om te reflecteren op de wat zeurderige nummers, tevens net zo hard meegezongen als alle andere nummers tot noch toe. Alle lampjes gingen de lucht in tijdens ‘Ghost Of You’, één van de meest emotionele nummers ooit uitgebracht door de Aussies.
5SOS is al vijftien jaar actief als band, maar de vier leden maken sinds een tijd ook solomuziek en hebben soloprojecten lopen. Toen dit bekend werd gemaakt gingen er redelijk wat speculaties rond dat de band er volledig mee zou stoppen, waar ze vervolgens tijdens de show enorm goed op inhaakten.
Het publiek kreeg een nieuwsbulletin te zien welke vertelde dat 5 Seconds Of Summer officieel gestopt was, waarna veel verslagen gezichten te zien waren, en welke eindigde met de verslagen gezichten van de bandleden. Ze leken zelf nog meer geschokt dan het publiek, waarna Michael Clifford zei: “I was so shocked to hear that we broke up.” Hiermee werd de knipoog naar de nieuwsberichten duidelijk en hierna volgde ook groot gelach uit het publiek.
Het was nu dan ook tijd om de soloprojecten de kans te geven op een groot podium als die van de Ziggo Dome. Hoofdstuk 4, ‘The Breakup’, was begonnen. Luke Hemmings (zang, gitaar) mocht beginnen met het prachtige ‘Starting Line’. Hierna volgde Ashton Irwin (zang, drums) met ‘Have U Found What Ur Looking For?’
Het mooie aan dit blok was vooral de samenhang die nog te merken was, ook al ging het nu om de soloprojecten. Ashton drumde ieder nummer lekker mee, en Luke en Michael (zang, gitaar) ondersteunden Calum Hood (zang, gitaar) tijdens zijn ‘Don’t Forget You Love Me’. Michael sloot dit blok af met het punky ‘enough’.
Na de scheiding was het tijd om weer omhoog te krabbelen tijdens hoofdstuk 5, ‘The Rise’. Hier paste maar één nummer echt goed en dat was de klassieker ‘Amnesia’. De studioversie is kalm, maar de instrumenten zijn hier zeker goed aanwezig. De liveversie toonde een veel intiemere setting, met alle vier de jongens vooraan, een paar met de gitaar in de hand, maar vooral een prachtige harmonie die de hele zaal tot stilte dreef.
De set vervolgde met een surprise song, een nummer gekozen door de fans. Ze konden kiezen tussen ‘Girls Talk Boys’, ‘Start Over’, ‘The Rocks’ en ‘Talk Fast’. Toen een koffer vooraan bekendmaakte dat de keuze op ‘Girls Talk Boys’ gekomen was, werd de zaal lyrisch. Dit was de eerste keer dat het nummer live gespeeld werd sinds 2018.
In de PowerPoint break werd al gesproken over het altijd luisteren naar de fans en de fans geven wat ze willen. De band draait inmiddels al zo lang mee, dat de meeste fans de voorkeur geven aan oudere muziek, voor het nostalgische gevoel.
Een set (in de vorm van hoofdstuk 6, ‘The Beginning’) vol met allemaal oude klassiekers, namelijk ‘English Love Affair’, ‘Voodoo Doll’, Waste The Night’, ‘Jet Black Heart’ en uiteraard ‘She Looks So Perfect’, kon daarom niet ontbreken.
De encore bestond uit het nummer waar de tour naar vernoemd is, ‘Everyone’s A Star!’, waar de band een ronde door het publiek maakte om ze te bedanken voor alles, en, hoe kon het ook anders, ‘Youngblood’, als knallende afsluiter.
Met deze show wist 5SOS duidelijk te maken hoe veelzijdig ze wel niet zijn, maar ook dat ze nog lang niet klaar zijn. De verwachting is dat ze voorlopig nog wel naar Amsterdam terug kunnen keren tijdens tours, dat zal vast niet zonder dank afgenomen worden.
Foto’s (c) Ilona van der Hoek