Eind vorig jaar werd bekendgemaakt dat meervoudig grammy winnares en zeer gerespecteerde zangeres Emmylou Harris Europa met een laatste tour gedag zegt. Op haar schappelijke leeftijd van 79 lentes is het dan ook niet gek dat Harris het wat rustiger aan wil gaan doen en enkel nog wil gaan optreden in haar thuisland. Nederland werd daarmee niet overgeslagen. Van de vier steden was Eindhoven er eentje, daar waar ze elf jaar geleden voor het laatst stond.
De Amerikaan Jim Lauderdale mocht tijdens het Europese vaarwel het Eindhovense Muziekgebouw opwarmen. In zijn klassieke countrypak en zijn gitaar kwam hij rustig oplopen en deed exact wat hem werd gevraagd. De zaal opwarmen. Mede door zijn korte inleidingen bij de nummers en door te vertellen met hij zoal samen had gewerkt in het verleden, stond het geheel als een mooi klassiek country stuk overeind.
Ondanks dat vrijwel niemand in de zaal bekend was met het werk van de beste man, wist hij de aandacht bij zijn muziek te houden. Op het einde vroeg hij aan de zaal, om met het refrein mee te zingen, wat ook netjes werd gedaan. Prima opwarmertje voor de grand dame die niet veel later zou aantreden op een simpel podium waar vanaf het begin duidelijk was dat muziek hier centraal stond. Geen spandoek, geen special effects, geen attributen. Enkel de muziek.
Emmylou Harris kwam onder zeer luid applaus het podium opgelopen, met her en der al een staande ovatie. Pure bewondering en respect kwam direct vanuit de zaal het podium op gezweefd, dat is ongetwijfeld gevoeld. Ondanks dat Lauderdale klaar was met zijn set, werd hij voor het eerste nummer van Emmylou Harris direct het podium weer opgeroepen om samen met ‘Love Hurts’ van The Everly Brothers te openen. Een nummer die bekender werd in de versie van Nazareth.
Hierna startte Harris kort een verkeerd nummer in en grapte dat de avond goed was begonnen. Dat grappen zou een kleine rode draad worden deze avond. Zo vertelde ze toen haar begeleidingsband The Red Dirt Boys afliepen dat ze een pauze nodig hadden omdat ze nog niet zo oud waren als Harris zelf. ”Dat was een grapje natuurlijk, daarom ben ik zangeres geworden, gaat me beter af.” Het kreeg de lachers op haar hand, maar toen even later het wat langer duurde voor ze de andere van de twee gitaren overhandigd kreeg, zei ze dat wanneer het nog langer duurde ze weer een grap ging vertellen en dat het publiek dat echt niet zou willen.
Buiten de spontane interactie en de anekdotes tussen de nummers door, was Harris bij vlagen fragiel in de stem. Niet gek als je al dik vijftig jaar on the road bent. Het zorgde er juist voor dat nummers extra diepgang kregen en het publiek nog meer wisten te raken. Nummers als ‘Orphan Girl’, ‘Pancho & Lefty’ en het prachtige ‘Tulsa Queen’ kregen het Muziekgebouw muisstil. ‘Luxury Liner’ en ‘Two More Bottles Of Wine’ zorgde er weer voor dat in de stoelen op en neer werd bewogen.
Emmylou Harris gaf tegen het einde aan dat het eveneens wonderschone ‘Boulder To Birmingham’ natuurlijk niet kon ontbreken. Na een toegift met onder andere ‘Hickory Wind’ was het dan toch echt tijd voor Harris om definitief afscheid te nemen van het Eindhovense publiek en vice versa. Dat gebeurde met een staande ovatie en een luid applaus en gejuich. Nog één laatste maal kon iedereen zijn of haar respect aan Emmylou Harris tonen. We mogen toch afsluiten dat de legendarische countryzangeres in Eindhoven meer dan waardig afscheid heeft genomen. Dankjewel voor vijftig+ jaar aan muzikale herinneringen.