Stel je voor: een vrouw van tweeënzeventig jaar, voormalig boegbeeld van het meest invloedrijke noiserock-collectief ooit, die in het heetst van de politieke strijd haar derde soloalbum uitbrengt. Geen rustende legende, maar iemand die oprecht woedend is. Kim Gordon is in 2026 niet bezig met een comeback; ze was nooit weggeweest.
‘Play Me’ verschijnt precies twee jaar na ‘The Collective’, het album waarmee Gordon de wereld verraste met haar scherpe analyse van social media, consumentisme en digitale vervreemding. Dat album leverde haar twee Grammy-nominaties op en een nieuwe generatie fans die haar hadden ontdekt via TikTok van alle plekken. Met ‘Play Me’ trekt ze de lijn door, maar compacter, directer en met meer gevoel voor melodie dan haar voorganger.
Opnieuw staat producer Justin Raisen aan het roer, dezelfde man achter het geluid van onder anderen Charli XCX en Lil Yachty. Het resultaat is een album van amper dertig minuten dat aanvoelt als een vuist in het gezicht van de techno-fascistische tijdgeest. Twaalf nummers, geen ballast, geen opvulling. Gordon zelf: “We wilden de nummers kort houden. We wilden het snel doen. Het is meer gefocust en misschien zelfverzekerder.” Dat is het zeker.
Het openingsnummer, ook getiteld ‘Play Me’, zet de toon met een slepende downtempo groove en vals-blije trompetfiguren terwijl Gordon een reeks Spotify-playlists opsomt: “Play me ‘Rich Popular Girl’, ‘Villain Mode’, ‘Jazz in the Background’.” Ze pakt meteen de absurditeit van algoritmen bij de kladden, die de menselijke emotie reduceren tot een keuzelijstje. Als je ooit Sonic Youth’s ‘Kool Thing’ hebt ontdekt als je persoonlijke soundtrack, voel je hier dezelfde rebelse vonk, maar dan verpakt in krautrock-motoriek en hiphop-productie.
De hoogtepunten stapelen zich snel op. ‘Not Today’ is misschien wel de meest verrassende track van haar solocarrière. Over shoegazegitaar en mechanische drums zingt Gordon haast kwetsbaar, haar stem gebroken maar standvastig: “Never mind the mess, it’s just my dress / Skipping all the way down.” Het is alsof Gordons stem voor even de pantsering afdoet en het effect is verpletterend. ‘Dirty Tech’ gaat tekeer over de opmars van kunstmatige intelligentie met een grommende FM-synthebas onder Gordons faux-vrolijke beschrijving van een robotbaas: “Hey boss, terminatin’ with a steady hand.” De videoclip toont haar letterlijk verstrengeld met kabels in een verlaten kantoor. Subtiliteit was nooit haar sterkste punt, maar ze heeft het ook nooit nodig gehad.
‘Busy Bee’ verdient speciale vermelding vanwege de aanwezigheid van Dave Grohl op drums, al herken je hem nauwelijks. Zijn slagen zijn zo synthetisch bewerkt dat ze klinken als een verre echo van zichzelf, gelaagd over een versneld audiofragment van Gordon en haar Free Kitten-bandlid Julia Cafritz die in de jaren negentig MTV Beach House copresenteerden. Het verleden wordt zo door de shredder gehaald om het heden te belichten.
Kritische kanttekeningen zijn er ook. Wie verknocht is aan traditionele melodie en songstructuur, zal op ‘Play Me’ soms zoeken naar houvast. De vocale lijnen lossen op in de golven van productie, bewust maar niet altijd even bevredigend. En in het middensegment, rond ‘Black Out’ en ‘Square Jaw’, lijkt het momentum even te stokken voordat het zichzelf herstelt op ‘Subcon’. Dat zijn kleine bezwaren bij een album dat zo doelbewust is geconstrueerd.
Het slotakkoord ‘ByeBye25!’ is een hernomen versie van het openingsnummer van ‘The Collective’, nu gevuld met de woordenlijst die de Amerikaanse regering in 2025 verbood: ‘Diversity, tribal, transgender, Hispanic, green, fluoride, female.’ Gordon levert geen politiek pamflet maar een spookachtig memoriaal. Het is tegelijkertijd grappig en aangrijpend, wat precies de spanning is die het hele album draagt.
‘Play Me’ is het werk van iemand die weet dat ze niets meer te bewijzen heeft, en dus alles kan zeggen. Gordon is de uitzondering op de regel dat kunstenaars op leeftijd voorzichtiger worden. In een tijdperk van algoritmisch geproduceerde slaapmutspopmuziek is haar weigering om te sussen het meest radicale geluid denkbaar.
Kim Gordon toert in april door Europa, waaronder een optreden op het Rewire Festival in Den Haag op 11 april. Mocht je haar van dichtbij willen meemaken, is dat een kans die je niet gemakkelijk zult vergeten. (8/10) (Matador Records)