Alice Merton is een artiest die moeilijk in één hokje past. Geboren in Duitsland, opgegroeid in Canada en het Verenigd Koninkrijk, trok ze met haar debuutsingle ‘No Roots’ in 2017 wereldwijd de aandacht. Sindsdien bouwde ze gestaag verder aan een carrière waarin ze bewust haar eigen weg kiest, ver van de grote platenmaatschappijen en de formats die daarbij horen. Maandagavond stond ze in het Depot in Leuven, voor een publiek dat helaas kleiner was dan ze verdient.
Ze opende de avond achter de piano. Nauwelijks was het eerste akkoord gespeeld of ze greep naar een bril, die ze met een knipoog opzette omdat ze zich daarmee, naar eigen zeggen, als Elton John voelt. Het publiek lachte mee en de ijsbreker was gelegd. Dat was later in de set ook, toen ze bloemen uitwisselde met iemand in de zaal, wat de warme sfeer nog versterkte.
De set putte ruim uit haar nieuwe album ‘Visions’, dat begin dit jaar verscheen en haar meest onafhankelijke werk tot nu toe is. Nummers als ‘Coasting’, ‘Mirage’ en het stevige ‘Boogie Man’ volgden elkaar op, afgewisseld met oudere favorieten. Halverwege het concert keerde Merton nog eens terug naar de piano, waarna ze het podium verder doorkruiste, soms met gitaar, soms zonder.
Het publiek werd op een gegeven moment bij het concert betrokken op een manier die je niet elke avond meemaakt: Merton liet hen kiezen welk nummer ze wilde horen. De keuze viel op ‘Why So Serious’, de single uit haar debuutalbum ‘Mint’. En alsof dat nog niet genoeg was: een vrouw in de zaal stak een bord omhoog met de tekst “Skipped Sleep to lose my mind with you” (ja, inclusief spelfout) en maakte daarbij duidelijk dat ze ook in Parijs bij een eerder concert aanwezig was geweest. Ze vroeg om ‘Waste My Life’. Merton aarzelde geen moment en voegde het nummer als bonus toe aan de set, een gebaar dat liet zien hoe nauw ze het contact met haar publiek koestert.
De zaal zat die avond niet vol, en dat was voelbaar in de atmosfeer, die soms mat bleef ondanks de energie op het podium. Toch gaf Merton zich volledig. Het was geen vermoeide routineshow, maar een avond waarop ze elk nummer met overtuiging bracht, van het intieme ‘Willow Trees in Tokyo’ tot het rauwe ‘Run Away Girl’ uit de ep ‘Heron’.
De encore was onvermijdelijk: ‘No Roots’, het nummer dat haar carrière lanceerde en dat ze nu, jaren later, nog steeds als slotsteen gebruikt, ditmaal van achter de piano. Een nummer over leven zonder vaste ankers, door haar eigen band opgebouwd tot iets dat klinkt als thuiskomen. In het Depot was het, ondanks de lege plekken, precies dat.
Foto’s (c) Vic Geurts
