Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
The Inter Section – Going Places
Avontuurlijke fusion, met invloeden uit prog, jazz en elektronica. Dat is The Inter Section: geen traditionele band, maar een internationaal samenwerkingsproject met liefst 25 musici uit tien verschillende landen en dat met ‘Jazz and All That’ in 2024 nog wel een gedegen plaat afleverde. Nu is er de opvolger: ‘Going Places’. Geen idee waar de groep is geweest, maar erg inspirerend is het niet geweest. De plaat opent met ‘We Have Liftoff’ en meteen valt op hoe steriel het geluid is. Alsof alles uit MIDI-keyboard komt: zo’n apparaat dat tijdens Koningsdag overuren maakt als geautomatiseerde begeleiding van immer goedbedoelde blokfluit-deuntjes waarmee kinderen een paar euro verdienen. Het collectief rond componist en producer Steve Ehrlich weet daarbij nergens echt te verrassen. De melodieuze fusion, met toefjes funk en soul als smeltkroes, is vakkundig om zeep geholpen door een veel te klinische productie, waardoor alles even vlak klinkt. Neem ‘Soul Much Love’: zo klinkt een goedkoop bruilofsorkestje, een project als The Inter Section onwaardig. En da’s zonde, want als je door die productie heen luistert, hoor je echt wel dat het niet aan de composities zelf ligt: die zijn doordacht en goed opgebouwd. Enige lichtpuntje op de plaat is ‘Blouberg Blues’. Verder is dit vooral een gemiste kans. (Jeroen Mulder) (4/10) (Inter Section Music)
The Paper Kites – If You Go There, I Hope You Find It
De Australische indiefolkformatie ‘The Paper Kites’ brengt met ‘If You Go There, I Hope You Find It’ een sfeervol en dromerig meesterwerk uit. De band staat bekend om hun etherische geluid en dat wordt op dit nieuwe album verder uitgediept met prachtige arrangementen en harmonieën. ‘If You Go There, I Hope You Find It’ neemt de luisteraar mee op een rustige reis langs melancholische landschappen en intieme gedachten. Singles zoals ‘The Sweet Sound Of You’ en ‘June’s Stolen Car’ laten de vertrouwde kracht van de band horen, waarbij de interactie tussen de verschillende stemmen een magisch effect sorteert. Het gitaarwerk is subtiel en fijnzinnig, waardoor de nadruk volledig op de tekstuele inhoud en de algehele sfeer komt te liggen. De productie is ruimtelijk en geeft het gevoel van een live-opname in een afgelegen hut, wat de authenticiteit van het project alleen maar versterkt. Er is een constante stroom van rustgevende melodieën die nergens geforceerd aanvoelen en die uitnodigen tot herhaaldelijk luisteren in stilte. Deze plaat is de ideale metgezel voor vroege ochtenden of late avonden waarop de tijd even mag stilstaan. Een prachtig bewijs van vakmanschap. (Norman van den Wildenberg) (7/10) (Nettwerk Music Group)
The Mel Outsider Reformation – Mel Goes Funky
The Mel Outsider Reformation is de band rond zanger, producer Adrian Melling. Melling heeft als producer en technicus gewerkt met artiesten en bands als Peter Gabriel, Cat Stevens, Wishbone Ash, Michael Chapman om er maar een paar te noemen. Ook heeft hij gewerkt met de oude bluesman David ‘Honeyboy’ Edwards; plannen zijn er om in de loop van het jaar opnamen uit te brengen. Maar dit terzijde. Naast het produceerwerk maakte hij jarenlang deel uit van The Outsiders UK, niet te verwarren met de Nederlandse band rond Wally Taks. Vandaar de toevoeging UK. Sinds enkele jaren is hij voorman van The Mel Outsider Reformation, een elfkoppige band. Na het succesvolle ‘Miss Victory V’ van enkele jaren geleden is nu het tweede album verschenen, getiteld ‘Mel Goes Funky’. Op het album treffen we tien zelfgeschreven nummers aan. Het is niet echt een funkalbum geworden. Funk zit erin, dat wel, en het swingt. De wortels bevinden zich echter duidelijk in de blues, soul en rock. Bassist Matt Pawson, die overigens ook dobro, dulcimer en toetsen speelt, en drummer Karl Francis houden de boel strak en zorgen voor een stevig fundament. De overige muzikanten, gitaar, toetsen en blazers, en zangers kunnen hier de rest van de structuur op bouwen. Opvallend is dat ieder nummer eigenlijk een kort verhaaltje is, dat op muziek is gezet. De opener ‘I’ve Been Unfriended’ geeft meteen een vrolijk klinkend visitekaartje af. Een erg leuk detail is te horen in ‘Consider The Waitress’, waarin ook de betreffende serveerster zich laat horen in de vorm van zangeres Helen May. Andere nummers die naar mijn mening een bijzondere vermelding verdienen zijn dan nog het orkestrale ‘Backroads Again’, een fraai duet met Helen May en het ruim zeven minuten lange ‘Jet Black’. ‘Mel Goes Funky’ is een prima plaat geworden. Gevarieerd, goed geschreven en heel goed uitgevoerd. Een absolute aanrader. (Eric Campfens) (8/10) (Planet Records)
Megadeth – Megadeth
Met hun zeventiende en laatste studioalbum doet Megadeth wat weinig bands durven of kunnen: op eigen voorwaarden afscheid nemen terwijl ze nog op topniveau presteren. Geproduceerd door frontman Dave Mustaine en Chris Rakestraw bewijst dit titelloze album dat de thrash metal pioniers na vier decennia niets hebben verloren van hun technische vaardigheid of hun vermogen om razend snelle, ingewikkelde riffs te schrijven. Lead single ‘Tipping Point’ opent explosief met een daverende gitaarsolo voordat Mustaines iconische stem het overneemt, een statement dat dit afscheid serieus genomen moet worden. Tracks als ‘I Don’t Care’, ‘Let There Be Shred’ en ‘Puppet Parade’ demonstreren de band in volle thrash-modus, waarbij nieuwkomer Teemu Mäntysaari op gitaar en terugkerende bassist James LoMenzo solide prestaties leveren. Het bijzondere bonustrack ‘Ride The Lightning’, co-geschreven door Mustaine met Metallica’s James Hetfield, Lars Ulrich en wijlen Cliff Burton, fungeert als emotionele brug naar waar het allemaal begon, een respectvolle eerbetoon aan zijn roots. Hoewel sommige nummers wellicht wat veiliger klinken dan de experimentele hoogdagen, compenseert de band dit met een consistentie en professionaliteit die past bij veteranen van hun kaliber. De albumcover, ontworpen door filmmaker Tim Burton en voorstellend een brandende Vic Rattlehead, vat de apocalyptische sfeer perfect samen. Voor fans is dit geen zwanenzang vol zelfmedelijden, maar een waardig einde aan een legendarische carrière, gespeeld met de overtuiging van een band die weet wanneer het tijd is om te stoppen. (Anton Dupont) (8/10) (BLKIIBLK)
Van Morrison – Somebody Tried To Sell Me A Bridge
Op zijn tachtigste blijft Van Morrison een onvermoeibare kracht in de muziek, en met ‘Somebody Tried To Sell Me A Bridge’ keert hij terug naar de blues, het genre dat zijn muzikale DNA vormt. Dit twintig nummers tellende album is een liefdesverklaring aan de klassieke blues, met frisse interpretaties van standards gemaakt beroemd door B.B. King, Buddy Guy, Lead Belly en John Lee Hooker. Opgenomen in het historische Studio D in Sausalito, California, wordt Morrison bijgestaan door een indrukwekkende cast van blues-royalty, waaronder Taj Mahal, Buddy Guy zelf en Elvin Bishop, naast zijn vaste band van de afgelopen jaren. Het album opent met ‘Kidney Stew Blues’ en neemt luisteraars mee op een reis door de geschiedenis van de blues, waarbij Morrison’s karakteristieke stem en multi-instrumentale talenten centraal staan. Hoogtepunten zijn de radicaal hertimmerde versie van Fats Domino’s ‘Ain’t That A Shame’, vertraagd tot ballad-tempo en verrijkt met gospel-achtige vocalen, en een opzwepende versie van John Lee Hooker’s ‘Deep Blue Sea’ met gitaarwerk van Elvin Bishop. De samenwerking met Taj Mahal op ‘On A Monday’ en ‘Delia’s Gone’ voegt extra kleur toe zonder Morrison’s kenmerkende stempel te overschaduwen. De productie is warm en organisch, waarbij de spontaniteit van live-opnames behouden blijft terwijl het album nooit rommelig klinkt. Waar sommige tracks wellicht aanvoelen als opvulling in deze uitgebreide tracklist, overheersen de momenten waarop Morrison’s diepe kennis van en passie voor de blues volledig tot uiting komen. Dit is geen baanbrekend album, maar wel een bewijs dat Morrison op hoge leeftijd nog steeds relevant en vitaal kan zijn wanneer hij terugkeert naar de muziek die hem vormde. (Elodie Renard) (7/10) (Orangefield Records)
