‘How Did I Get Here?’ is het derde studioalbum van Louis Tomlinson. Tomlinson is al ruim tien jaar actief in de muziekscene, waarvan hij nu zes jaar als soloartiest door het leven gaat. De voormalige One Direction-superster heeft een eigenaardige sound die lastig in één genre te vangen is. Zijn muziek is over het algemeen pop, neigend naar rock, maar vooral heel krachtige nummers kijkend naar het gebruik van de instrumenten en de tekst. Na ‘Walls'(2020) en ‘Faith In The Future’ (2022) is het nu tijd voor ‘How Did I Get Here?’ om aan zijn discografie toegevoegd te worden.
‘How Did I Get Here?’ vat de route van Tomlinson in zijn gehele carrière, van One Direction tot nu, perfect samen. Er zijn mindere momenten en hoogtepunten, maar het album richt zich vooral op de reis zelf, niet op de bestemming. Waardering, maar ook onzekerheden en verdriet zijn thema’s die een grote rol spelen. Pak dit in in een dansbaar jasje en je krijgt het derde studioalbum van de zanger uit Doncaster.
Het album opent met ‘Lemonade’, een nummer dat direct een zomers gevoel oproept. De stevige baslijn en Tomlinsons Britse popsound geven meteen de toon aan voor de rest van het album
‘On Fire’ is een dansbaar en voorspelbaar nummer. Na opener ‘Lemonade’ wordt al snel duidelijk dat Tomlinson hier een andere richting inslaat dan op eerdere releases.”Nummers als ‘Sunflowers’ en ‘Sanity’ bevatten opvallend veel tekstloze vocalen. Tomlinson zingt regelmatig mee met de melodie zonder woorden, iets wat nieuw is voor hem.
Met het nummer ‘Palaces’ is er voor de bekenden van zijn muziek behoorlijk wat herkenning. Het nummer heeft veel weg van andere nummers uit zijn repertoire die meer richting rock neigen. Op tweede single is hoorbaar hoeveel aandacht er is besteed aan de balans tussen de instrumenten Louis staat erom bekend dat hij zijn gevoel heel goed weet te verpakken in mooie teksten op een bijpassende beat en ook dát laat hij met dit album zien. Met een nummer als ‘Last Night’ pakt hij het melancholische gevoel van tour goed vast en hij creëert op die manier een echt ‘fan anthem.
‘ Imposter’ is het meest toegankelijke nummer van het album, radioproof pop zonder veel eigenzinnigheden. Simpele zinnen als ‘I think there’s a stranger in my bed’ ontwikkelen in het nummer tot een op zichzelf staand moment waardoor in de rest van het nummer weinig diepgang te vinden is. Desalniettemin past het nummer wel bij de andere nummers van het album en is de ietwat te hoge toonsoort voor Tomlinson bijpassend bij het nummer.
Een terugkerend iets in het album is de stevige beat en de dansbare muziek. Anders dan de eerste twee albums blijft deze vette productie gedurende het hele album, zo ook bij ‘Lazy’. Dit soort nummers voelen als een combinatie van Arctic Monkeys, 5 Seconds of Summer en Jonas Brothers. De uitschieters op dit vlak zijn nummers ‘Lucid’ en ‘Dark to Light’. Vanaf het eerste luistermoment is duidelijk dat deze laatste over verloren vriend en oud-collega Liam Payne gaat.
De rauwheid die in dit nummer zit is een vorm van rauwheid zoals niet eerder gezien bij Tomlinson. De teksten raken als nooit tevoren en vooral het gevoel wordt perfect overgebracht, een echte tranentrekker dus. De rocker die altijd al in Tomlinson verscholen heeft gezeten komt op het eind van het album nog even een goede indruk achterlaten, met ‘Jump The Gun’. Een perfect nummer voor moshpits, headbangen, luchtgitaren en heel veel gespring.
Het totaalbeeld van het album is wat het album zo sterk maakt. Het is duidelijk dat Louis een hoop zelfvertrouwen gekregen heeft tijdens het produceren van dit album en dat loont. Verreweg zijn beste werk tot nu toe. (9/10) (BMG)