Sommige liedjes lijken uit het niets te komen aanwaaien en meteen overal tegelijk te zijn. ‘C’est la Vie’ van Robbie Nevil is zo’n nummer. Het klinkt licht, vrolijk en bijna achteloos, maar achter die vrolijke gitaarriff en dat aanstekelijke refrein zit een verhaal van jarenlang ploeteren, twijfel en uiteindelijk een doorbraak die niemand precies had zien aankomen. Eind 1986 veroverde de single de hitlijsten van Noord Amerika tot Scandinavië, en decennia later klinkt het nog altijd fris genoeg om op elke jaren tachtig afspeellijst te staan. Dit is het verhaal achter een van de meest onderschatte popparels van die tijd.
Robbie Nevil
Robert S. Nevil werd geboren op 2 oktober 1958 in Los Angeles. Als elfjarige jongen pakte hij voor het eerst een gitaar op en al snel speelde hij in de ene na de andere coverband, opgegroeid met de muziek van Stevie Wonder en Earth, Wind and Fire als grote inspiratiebronnen. Die invloeden zijn goed te horen in zijn latere werk, waarin funk, soul en pop moeiteloos in elkaar overlopen.
Voordat hij zelf ooit een plaat uitbracht, verdiende Nevil zijn sporen als songwriter. In 1983 kreeg hij een publishingdeal en schreef hij nummers voor gevestigde artiesten als The Pointer Sisters, Sheena Easton en Melissa Manchester. Het was een leerschool die hem scherpte als tekstschrijver en melodiebedenker, maar zelf stond hij nog niet in de schijnwerpers.
Pas in 1986, na jaren op de achtergrond, tekende Nevil een platencontract bij Manhattan Records en werd besloten dat hij ook zelf als artiest naar buiten zou treden. Wat volgde was een kortstondige maar intense periode van roem. Tussen 1986 en 1996 stond hij als uitvoerend artiest in de spotlights, met als songwriter en producer bleef hij tot op de dag van vandaag actief, onder meer met bijdragen aan de soundtrack van High School Musical.
C’est la Vie
Het bijzondere aan ‘C’est la Vie’ is dat het helemaal niet voor Nevil zelf geschreven was. Hij schreef het nummer samen met Duncan Pain en Mark Holding, eigenlijk voor Kool & the Gang, maar omdat die bedankten, nam Beau Williams het nummer op. Het nummer had niet veel succes en toen het platenlabel het wilde gebruiken als debuutsingle voor Nevil zelf, twijfelde hij enorm. Hij vond het niet een van zijn nieuwste of sterkste composities en vreesde dat het verkeerd zou aanslaan bij het publiek.
Het was uiteindelijk de doorzettingskracht van uitvoerend producent Steve Reed die de doorslag gaf. Die was overtuigd van het potentieel van het nummer en drong erop aan om het toch als eerste single uit te brengen. Achteraf bleek dat een van de beste beslissingen uit Nevils carrière. Het nummer werd geproduceerd door Alex Sadkin en Phil Thornalley, die bekendstonden als perfectionisten in de studio. De opnames zouden zelfs maanden hebben geduurd, met talloze herhaalde takes om de vocale uitvoering precies goed te krijgen.
Die inspanning betaalde zich uit. ‘C’est la Vie’ klom gestaag op in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en bereikte in januari 1987 de tweede plek, waar het twee weken bleef staan. Het nummer stond in totaal zestien weken in de top 40 en werd daarmee Nevils grootste Amerikaanse hit ooit. Op de dansvloeren deed het nog beter: dankzij een remix van Arthur Baker ging de plaat naar de eerste plaats van de Amerikaanse dance en discolijst.
Ook buiten de Verenigde Staten sloeg het nummer enorm aan. In het Verenigd Koninkrijk piekte ‘C’est la Vie’ op de derde plaats, terwijl het in Canada en Zwitserland zelfs de nummer één positie behaalde. Ook in Duitsland, Ierland, Nieuw Zeeland en Zweden kwam de single tot in de top drie. Daarmee groeide het uit tot een wereldwijde hit die in tientallen landen de hitlijsten haalde, van Australië tot Spanje.
Muzikaal gezien paste ‘C’est la Vie’ precies in de tijdgeest van het midden van de jaren tachtig, een periode waarin dansbare popmuziek met een vleugje R&B en funk de hitlijsten domineerde. Het nummer deelde die sfeer met tijdgenoten als Level 42, Wham! en Hall & Oates, artiesten die eveneens gitaarpop combineerden met een strakke, dansbare productie. Waar veel van die muziek destijds sterk leunde op synthesizers, viel ‘C’est la Vie’ juist op door de prominente gitaarpartij, wat het nummer een net iets organischer geluid gaf dan veel van zijn synthpop tijdgenoten.
Sugar Beats
Een nummer dat zo diep in het collectieve geheugen van een generatie is gaan zitten, blijft niet onopgemerkt bij andere artiesten. Zo bracht de Amerikaanse groep Sugar Beats in 2008 een eigen versie van ‘C’est la Vie’ uit. Sugar Beats is een muziekproject dat bekende popklassiekers uit de jaren tachtig en negentig opnieuw inspeelt in een toegankelijke, kindvriendelijke uitvoering, met als doel jonge luisteraars kennis te laten maken met tijdloze popmuziek.
Hun versie van ‘C’est la Vie’ behield de herkenbare melodie en de vrolijke grondtoon van het origineel, maar met een lichtere, speelsere uitvoering die paste bij hun doelgroep. Het is een mooi voorbeeld van hoe een nummer dat ooit voor de dansvloer was bedoeld, decennia later een compleet nieuw leven kan krijgen bij een heel andere generatie luisteraars, zonder dat de kern van het lied verloren gaat.
Robbie Nevil
Het gelijknamige debuutalbum ‘Robbie Nevil’ verscheen in november 1986, kort na het succes van de eerste single. De plaat bereikte in de Verenigde Staten de zevenendertigste plaats in de Billboard 200 en bleef daar bijna een jaar lang in te vinden, een teken dat het album niet slechts dreef op één hitsingle maar een bredere aantrekkingskracht had.
In het Verenigd Koninkrijk werd het album zelfs hernoemd naar ‘C’est la Vie’, vernoemd naar de single die daar zo goed had gescoord, en werd het een kleine hit toen het in juni 1987 de drieënnegentigste plaats bereikte. Het album bevatte tien nummers, waaronder ‘Just a Little Closer’, ‘Limousines’, ‘Back to You’ en ‘Walk Your Talk’, en werd geproduceerd door hetzelfde team dat verantwoordelijk was voor de knappe productie van de titelsingle. In totaal leverde de plaat drie singles op die de Amerikaanse top twintig haalden, een prestatie die niet veel debuutalbums uit die tijd konden evenaren.
Wot’s It to Ya
Na het succes van ‘C’est la Vie’ volgde eerst nog de single ‘Dominoes’, die de veertiende plaats in de Amerikaanse hitlijst bereikte, en vervolgens ‘Wot’s It to Ya’. Dat laatste nummer bleek een uitstekende opvolger en klom naar de tiende plaats van de Billboard Hot 100, waarmee het net als zijn twee voorgangers de dansvloeren en de radioprogramma’s veroverde. Ook op de Amerikaanse dance en discolijst deed het nummer het uitstekend met eveneens een tiende plaats.
Met drie top twintig hits van hetzelfde album bewees Nevil dat zijn debuut geen toevalstreffer was, maar het resultaat van jarenlange ervaring als songwriter die eindelijk zijn eigen stem had gevonden. Toch zou geen van zijn latere singles ooit het succes van ‘C’est la Vie’ evenaren, iets wat hem in de jaren die volgden vooral typeerde als artiest met één onvergetelijke doorbraakhit.
‘C’est la Vie’ is precies op tijd uitgekomen. Het vatte de energie van een tijdperk samen in nog geen vier en een halve minuut muziek, en deed dat met een lichtheid die veel tijdgenoten misten. Het verhaal achter het nummer, van een songwriter die zijn eigen materiaal jarenlang niet goed genoeg vond tot een wereldwijde hit die in tientallen landen de hitlijsten haalde, laat precies zien hoe onvoorspelbaar de weg naar een pop-klassieker kan zijn.
Bijna veertig jaar later duikt het nummer nog altijd op, in compilaties, in coverversies en op elk feestje waar de jaren tachtig gevierd worden. Dat is misschien wel het beste bewijs dat een goed geschreven popliedje, hoe onzeker de maker er zelf ook over was, uiteindelijk zijn eigen leven gaat leiden.