Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Sylvan Esso – Ow ∞
Sylvan Esso noemt ‘Ow ∞’ zelf een vrije val, en dat voelt na een paar nummers al kloppend aan. Amelia Meath en Nick Sanborn namen vier jaar de tijd en dat is te horen in de overdaad aan ideeën die soms samen, soms los van elkaar naar voren komen. ‘Hot Slob’ zet de plaat neer als rommelig en onbeschaamd, ‘Concrete Glen’ bouwt rond een sample van Sigur Rós tot een nachtelijke roes. Wat opvalt is dat veel liedjes bewust onaf klinken, met stemmen die de eerste take bleken te zijn en ritmes van maar liefst zes verschillende drummers door elkaar gemixt. Dat idee is interessanter dan de uitvoering, want niet elk nummer wint bij die losse aanpak. ‘Right to Left’ en ‘On & On’ overtuigen wel, met een helderheid die elders ontbreekt. Op andere plekken verzandt de plaat in herhaling zonder dat er iets nieuws wordt toegevoegd. Sylvan Esso blijft een intrigerend duo, maar ‘Ow ∞’ had aan scherpte gewonnen bij iets meer terughoudendheid in de studio. (William Brown) (7/10) (Psychic Hotline)
Ibibio Sound Machine – Chopping Mountain
Ibibio Sound Machine bouwt op ‘Chopping Mountain’ voort op het geluid dat de Londense band al zes platen lang typeert, een mix van afrobeat, disco, funk en post-punk. Producer Max Grunhard, ook saxofonist en toetsenist binnen de groep, neemt voor het eerst sinds ‘Doko Mien’ weer zelf de leiding, en dat pakt goed uit. Zangeres Eno Williams schakelt moeiteloos tussen Engels en Ibibio, wat ‘Return to Sender’ een extra laag urgentie geeft. Dat nummer, geboren uit een auto-ongeluk dat ze omschrijft als een aanval van onzichtbare krachten, is een van de sterkste momenten van de plaat. ‘Concept of Love’ opent met een vraag die de vocoder herhaalt tot die vastklinkt, gedragen door een afro-disco ritme dat moeilijk te weerstaan is. ‘Give Me Peace’, met een gastrol voor Dele Sosimi, drijft op een simpele maar doeltreffende refreinregel. De plaat verliest hier en daar wat vaart richting het einde, maar de energie van de band blijft grotendeels overeind. Ibibio Sound Machine toont opnieuw dat gemeenschapszin en dansbaarheid elkaar niet hoeven uit te sluiten. (Tobias Brown) (8/10) (Merge Records)
Adrian Younge – Afro-Disco Makossa
Adrian Younge stelt zich op ‘Afro-Disco Makossa’ een vraag die meteen nieuwsgierig maakt, wat een Ghanese producer in 1976 zou hebben gemaakt als die een Amerikaanse discoplaat voor eigen publiek had willen opnemen. Het antwoord is compact, zes nummers lang, en ademt de analoge warmte die Younge via zijn label Jazz Is Dead al eerder liet horen in samenwerkingen met Tony Allen en Ebo Taylor. Opener ‘Feel The High Life’ zet de toon met blazers die stralen en een ritmesectie die soepel meebeweegt. ‘Shake Down’ en ‘Number One’ duwen het geheel dieper de dansvloer op, met basloopjes die als elastiek terugveren. ‘Fire In The Disco’ voegt een filmische laag toe met toetsen die net zo goed in een soundtrack zouden passen. De titeltrack sluit alles rustig af, als een laatste dans voor de lichten aangaan. Younge combineert makossa, afrobeat en disco zonder dat een van die stijlen wordt platgeslagen tot achtergrond. Een korte, gerichte plaat die precies weet wat ze wil zijn, en dat ook waarmaakt. (Elodie Renard) (8/10) (Linear Labs)
Artvark – Four Fathers
De kern van Artvark zijn nog steeds de vier saxofoons. Toch klinkt het Artvark Saxophone Quartet net even anders op ‘ Four Fathers’, maar ook op dit album laten Rolf Delfos, Bart Wirtz, Mete Erker en Peter Broekhuizen horen hoe rijk het klankpalet is van de saxofoon. Was het vorige album ‘Mother of Thousand’ een eerbetoon aan het moederschap, nu staan in vijftien composities de vier vaders centraal. Vier verschillende vaders en dat levert een veelzijdig album op dat ondanks de sobere bezetting geen seconde verveelt. Integendeel, je hoort voortdurend iets nieuws in de stukken. Van het verstilde ‘The Persistent Hum’ gaat het bijvoorbeeld naar het meer frivole ‘Slidin’ and Ridin’’ waarop Artvark overigens gebruikmaakt van ondersteunend instrumentarium in de vorm van elektronica en percussie. Zwaartepunt op ‘Four Fathers’ is het drieluik ‘Give Me Quiet’. In deze drie stukken hoor je wat de muziek van Artvark uniek maakt: adem. Alles heeft ruimte om te ademen en die adem hoor je. Bij elke ademteug is er de spanning in het wachten op welke toon volgt op die teug. De stilte tussen in- en uitademen is minstens zo belangrijk is als de noot zelf. Artvark durft die stilte te laten bestaan, zonder haar onmiddellijk te willen vullen. Vier saxofonisten halen adem, luisteren naar elkaars ademhaling, reageren erop en laten soms bewust iets onafgemaakt in de lucht hangen. Daardoor wordt ‘Four Fathers’ bijna fysiek voelbaar. Je hoort niet alleen de instrumenten, maar ook de mensen erachter. En misschien zit juist daarin de kracht van deze plaat: muziek ontstaat hier niet alleen uit noten, maar ook uit de fractie van een seconde waarin die noten er nog niet zijn. (Jeroen Mulder) (8/10) (Dox Records)
Bloc Party – Anatomy Of A Brief Romance
Bloc Party klinkt op ‘Anatomy Of A Brief Romance’ hongeriger dan in jaren. De band levert een plaat af die het verloop van een relatie op de voet volgt, van de eerste vonk tot de nasleep, en dat doet ze zonder omhaal. Producer Trevor Horn geeft de gitaren van Russell Lissack meer glans, maar de scherpe kantjes blijven overeind. Opener ‘Coming On Strong’ zet meteen de toon met een dreigende bas en een refrein dat naar de keel grijpt. ‘Love Bombs’ bouwt op synths die knetteren als kortsluiting, terwijl Kele Okereke zingt over een liefde die te snel te groot wordt. Verderop slaat de stemming om. ‘Worst Birthday Ever’ is bitter en direct, ‘Now We Can’t Be Friends’ gooit de pijn juist op de dansvloer. Niet elk nummer houdt hetzelfde tempo vast, en tegen het einde zakt de spanning wat weg. Toch blijft dit een plaat die durft te schuren, muzikaal en emotioneel. Bloc Party bewijst dat ze na zeven albums nog altijd iets te vertellen hebben, en dat ze dat liever ongepolijst doen dan veilig. (Anton Dupont) (7/10) (cOnTAGIOUS LTD)