Aidan Moffat en Malcolm Middleton doen dit al dertig jaar en het is duidelijk dat ze geen zin hebben om ineens beleefd te worden. Het Schotse duo begon in 1995 in Falkirk, brak in 1998 door met ‘Philophobia’ en ging in 2006 uit elkaar omdat ze vonden dat het welletjes was geweest. Tien jaar later kwamen ze terug alsof er niks gebeurd was, en met ‘Half-Told Tales’, hun negende studioalbum, laten ze horen dat leeftijd niks doet aan hun scherpte. Sterker nog, ze klinken bozer dan ooit.
Het album opent met ‘I Get Noise’, een nummer dat je bij je nekvel grijpt met een luide, opgejaagde blazerspartij, terwijl Moffat tekeer gaat tegen een wereld vol leugenaars en oplichters die met alles wegkomen. Het is meteen duidelijk dat deze plaat geen zin heeft om je zachtjes in slaap te sussen. ‘You You You’ klinkt bijna vrolijk met zijn opgewekte beat, maar de tekst gaat over een hangbuik die maar niet weg wil en eindigt met een vloek richting demagogen die zichzelf als redders verkopen. Dat contrast tussen vrolijke muziek en giftige tekst is precies waar Arab Strap altijd goed in is geweest, en op deze plaat doen ze het scherper dan in jaren.
Op ‘Be a Man’ houdt Moffat de hedendaagse mannenwereld een spiegel voor, met een scène waarin hij zijn zoon vraagt of die weet wie een bepaalde online goeroe is, waarop de jongen simpelweg antwoordt dat het een enorme klootzak is. Dat soort droge, harde humor zit door de hele plaat heen verweven. ‘Fighting For You’ is een van de hardste nummers die de band ooit heeft gemaakt, een aanval op het idee dat oorlogen ooit gevoerd worden voor gewone mensen. Verderop biedt ‘Beats Per Minute’ een tegenwicht met een meer bespiegelend, bijna kosmisch moment over tijd en vergankelijkheid, met Moffat’s spoken word op zijn best.
Met veertien nummers is dit een flinke plaat om doorheen te komen, en niet alles is even sterk. Een paar nummers in het midden hadden gerust geschrapt kunnen worden zonder dat je iets zou missen. Maar wanneer het raak is, zoals bij ‘I Get Noise’ of ‘Ampersand’, dan is dit gewoon een van de beste dingen die deze twee ooit hebben gemaakt.
Wat deze plaat vooral laat zien is dat Arab Strap niet is gaan zachter worden met de jaren. Ze zijn bozer, directer en muzikaal breder dan ooit, met blazers en strijkers die de chaos en schoonheid van de teksten alleen maar versterken. Dertig jaar na hun eerste single klinken Moffat en Middleton alsof ze nog steeds iets te bewijzen hebben, en dat is precies wat deze plaat zo goed maakt. Wie houdt van rauwe, eerlijke muziek zonder poespas moet hier gewoon induiken. (8/10) (Rock Action Records)