Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Slug Comparison – Cold In Cold Out
Slug Comparison is het soloproject van Doug Harrison, zanger van Fen. Zijn solomuziek richt zich op de grunge en alternatieve rock die in de jaren negentig opkwamen, met een duidelijke akoestische inslag. Harrisons stem kan zuiver en zalvend klinken, maar heeft ook een rauw, Cobainesk randje. Met ‘Cold In Cold Out’ serveert hij een voorgerecht in de vorm van een EP met zes nieuwe nummers. Opener ‘Tongue of the Hollow’ ademt een weemoedige sfeer uit die rechtstreeks uit het begin van de jaren negentig lijkt te komen. De typische aanslag op de akoestische gitaar brengt je terug naar de tienerjaren, inclusief puisten en problemen van een jongvolwassene. Hoe anders is ‘To Whom Would You Answer’, dat met wah-wah-gitaar een dreigende, beklemmende ondertoon krijgt. Een verwachte uitbarsting blijft echter uit. ‘Back to the Word’ brengt een donker Counting Crows-sfeertje en toont de veelzijdige zang van Harrison. Het nummer springt er dan ook bovenuit. De ingehouden instrumentatie wordt voortgezet in ‘Burden of Life’, waarna het titelnummer wat gelaagder en minder akoestisch klinkt. ‘No Healer’ sluit de EP af. Vergelijkingen met alternatieve bands uit de jaren negentig zijn legio, maar juist daarin schuilt de charme. Harrison bewijst dat hij buiten Fen nog genoeg in zijn mars heeft. Kom maar op met dat album! (Bart van de Sande) (8/10) (Eigen productie)
Severoth – Waves
Severoth is een Oekraïens eenmansproject van de multi-instrumentalist Illia Rafalskyi. Het project werd oorspronkelijk in 2012 opgericht in Dnipro, maar opereert inmiddels vanuit Wrocław, Polen. ‘Waves’ is het zevende album en bevat lange nummers. Vijf van de zes nummers duren rond de tien minuten of langer. Alleen het afsluitende ‘Glacial Dreams’ heeft een “normale” lengte en klokt 3:41. Het concept van ‘Waves’ dateert van 2023, toen Severoth op een van de vele zwarte stranden zat in Grettislaug, ijsland. Het geluid van een ruisende zee vormt de overgang tussen de nummers en fungeert als rode draad door het album. De muziek is een mix van atmosferische black metal en ambient. ‘Waves’ bevat een behoorlijk grote dosis pure ambient, waardoor het voor blackmetal-liefhebbers misschien wat te langdradig aanvoelt. ‘Waves’ is (nog) niet het meesterwerk van Severoth, maar bij ieder album komt hij een stapje dichter in de buurt. Een hele dikke 7 voor dit mooie album. (Ad Keepers) (7/10) (Avantgarde Music)
Peter Gall – Drum Seeds
Drummer Peter Gall won vorig jaar de German Jazz Prize Best Album met ‘Love Avatar’. Maar in plaats van een opvolger in dezelfde stijl levert Gall met “Drum Seeds” een album af dat in niets lijkt op de voorganger. Sterker: Gall kiest voor een radicaal andere benadering door te putten uit elektronica, hiphop, ambient en zelfs kraut. In de composities staan de drums centraal en dat is precies zoals Michael Reinboth het bedoelde. Want dit album is eigenlijk bedacht door de grote man achter het label Compost Records: Reinboth overtuigde Gall dat er een echt drumalbum moest komen. Drums en een bonte verzameling van allerlei vintage synthesizers. Op de opening ‘Groove Receiver’ horen we twee drumkits waar Gall een geestverruimend psychedelisch tapijtje overheen drapeert, afkomstig uit een Mellotron. De titels geven vaak al veel weg van het gebruikte instrumentarium. ‘Prophet Juno’ is bijvoorbeeld gebouwd rond sounds uit een Roland Juno-60 uit 1983. Jazz? Daarvoor moet je geduld hebben met ‘Drum Seeds’; ‘Zombie Satellite’ is een van de weinige tracks die het jazzverleden van Gall verraden. Na de triphop in het afsluitende ‘Love Lost Bits’, blijven we toch zitten met de vraag waar we in vredesnaam naar hebben geluisterd. Een drumalbum. Maar wel uit een ander universum. (Jeroen Mulder) (7/10) (Compost Records)
Paris Paloma – The Fatal Flaw
Met ‘The Fatal Flaw’ presenteert Paris Paloma haar tweede studioalbum, de opvolger van het succesvolle ‘Cacophony’ uit 2024. Waar dat debuut vooral maatschappelijk geladen was, verschuift de Britse singer-songwriter hier de focus naar de veelzijdigheid van liefde, van artistieke bezieling tot politieke daad. Opener ‘I Cry in Front of Paintings’ zet meteen de toon met de regel ‘I have something to say’, een statement dat het hele album kleurt. In ‘Rothko’ vergelijkt Paloma zichzelf met een schilderij waarvan de lagen zichtbaar worden, terwijl ‘Good Boy’ met scherpe productie een kritische blik op patriarchale verwachtingen werpt. De westerse sfeer van ‘Silhouette on the Hill’ en de ingetogen kwetsbaarheid van ‘get her the fucking flowers’ tonen de bandbreedte van het album, dat leunt op referenties aan kunst, mythologie en literatuur zonder geforceerd te worden. Sluitstuk ‘Beautiful Birds’ biedt na tien intense songs een rustpunt. Muzikaal en tekstueel weet Paloma haar eerdere werk verder uit te bouwen, met een stem die moeiteloos wisselt tussen falset en een lagere, rauwere klank. ‘The Fatal Flaw’ bevestigt haar positie als een van de opvallende stemmen binnen het hedendaagse singer-songwritergenre. (William Brown) (9/10) (Nettwerk)
Airbourne – Airbourne
Met hun zesde en gelijknamige album ‘Airbourne’ schoppen de Australische rockers de deur meteen open. Opener ‘Gutsy’ knalt zonder omhaal de speakers uit, een eerbetoon aan Lemmy Kilmister en Bon Scott dat meteen laat horen waar deze band voor staat. Geen omwegen, geen studioperfectie, gewoon keiharde riffs en een ritmesectie die vol op de beuk gaat. ‘Kid In A Candy Store’ is puur zwoele rock en roll, brutaal en zonder enige gêne, terwijl ‘Sky High’ het volume nog verder opschroeft richting stadionformaat. Op ‘Alive After Death (Last Plane Out)’ klinkt Joel O’Keeffe voor het eerst kwetsbaarder, een nummer dat de herinnering aan Lemmy eert zonder plechtig te worden. Verderop houden ‘Christmas Bonus’ en ‘Here She Comes’ de energie moeiteloos vast, en sluit ‘Rock N Roll Ya’ de plaat af zoals het hoort, hard, zweterig en zonder excuses. Airbourne doet op dit album exact wat het altijd al deed, alleen dan luider en met meer overtuiging. Wie AC/DC en Motörhead in huis heeft, hoort hier een waardige opvolger. Geen verrassingen, wel een dijk van een feestje. (Anton Dupont) (8/10) (Spinefarm)
