Danger Dan, geboren als Daniel Pongratz in Aken en al jaren actief als lid van de Antilopen Gang, brak solo definitief door met het album ‘Das ist alles von der Kunstfreiheit gedeckt’ uit 2021. Die plaat werd tegen alle verwachtingen in met goud bekroond en groeide uit tot een van de succesvolste piano-albums uit de Duitse muziekgeschiedenis. Vijf jaar later verschijnt eindelijk de opvolger, ‘Keine Angst’, opgenomen samen met zijn broer Panik Panzer, gewoon thuis, met een strijkkwartet uit Zürich als enige toevoeging aan het verder minimalistische geluid van piano en stem.
Waar de vorige plaat nog een zekere afstandelijke ironie hanteerde, is die laag nu grotendeels verdwenen. Danger Dan zelf zegt dat er weinig ruimte meer over is voor grappen, en dat is te horen. Openingsnummer ‘Die meisten meiner Freunde’ is een elegische pianoballade die autobiografische herinneringen verbindt met een ode aan het nonconformisme, gezongen met een stem die tegelijk rustig en onrustig klinkt. Het is meteen duidelijk dat dit album zwaarder weegt dan zijn voorganger.
‘Dass es hier so schön ist’ toont een ander register, met een lichtvoetigere melodie die desondanks een wrange ondertoon behoudt, terwijl ‘Zum Späti’ de alledaagse observaties combineert met de scherpe blik die Danger Dan altijd al kenmerkte. Het titelnummer ‘Keine Angst’ is met ruim zeven minuten het langste en meest besproken stuk van de plaat. Het riep voor de release al de nodige ophef op nadat het ZDF een geplande optreden van Danger Dan en pianist Igor Levit schrapte, met als reden dat de tekst als een aanzet tot geweld gelezen zou kunnen worden. Het nummer roept op tot verzet tegen rechts-extremisme en klinkt als een concrete handleiding, compleet met waarschuwingen over bewakingscamera’s en vingerafdrukken. Of je het daarmee eens bent of niet, het is zonder twijfel het meest urgente stuk muziek dat Danger Dan tot nu toe heeft gemaakt.
Muzikaal gezien is ‘Keine Angst’ een verfijning van wat op het debuutalbum al werd neergezet. Het pianospel klinkt vloeiender en doordachter, zonder in virtuositeit te vervallen. Danger Dan weerstond de verleiding om het groter aan te pakken, en dat pakt goed uit. Er zijn geen opgeblazen orkestraties of overbodige koren, enkel de piano, de stem en teksten die recht voor hun raap zijn. Dat maakt het geheel intiem, ook al gaat het over grote thema’s als angst, verzet en de staat van de democratie.
Het is een plaat die polariseert, en dat is precies de bedoeling. Danger Dan heeft nooit geschuwd om zijn nek uit te steken, en op ‘Keine Angst’ doet hij dat radicaler dan ooit. Wie op zoek is naar troostende liedjes over liefde en gemeenschap komt hier bedrogen uit, wie juist verlangt naar muziek die zich mengt in het publieke debat, krijgt een plaat die niet loslaat.
‘Keine Angst’ is Danger Dan in zijn puurste vorm, ongemakkelijk, urgent en muzikaal doortimmerd. Het bevestigt dat hij zijn eigen genre, ergens tussen politiek chanson en pianoballade, verder heeft weten te verfijnen zonder de scherpte te verliezen die hem ooit beroemd maakte. (8/10) (Antilopen Geldwäsche/Warner)