Susanne Sundfør bouwde de afgelopen twee decennia een carrière die zich voortdurend opnieuw uitvindt. Van de elektronische kunstpop van ‘Ten Love Songs’ tot de ingetogen folk van ‘blómi’ uit 2023, de Noorse zangeres en producer laat zich nooit vastpinnen op één genre. Sinds dat vorige album werd ze moeder van twee kinderen, ruilde ze het stadsleven in voor het Noorse platteland en beleefde ze wat ze zelf omschrijft als de meest ingrijpende periode van haar leven. Die rust en bezinning brachten haar bij de geschriften van Julian van Norwich, de veertiende eeuwse mystica wier boek geldt als het eerste bekende Engelstalige werk geschreven door een vrouw.
Voor ‘Revelations of Divine Love’ zocht Sundfør de samenwerking op met de Britse jazzpianist en organist Kit Downes, bekend van een Mercury Prize nominatie en een BBC Jazz Award. Samen namen ze het album live op in de Bragernes kerk in Drammen, met enkel Sundførs stem en het kerkorgel als instrumenten. Die radicale soberheid is meteen voelbaar in opener ‘A Revelation of Love’, waar de stem nauwelijks meer is dan gefluisterd, begeleid door langgerekte orgelakkoorden die als een tweede stem fungeren.
‘I It Am’, de eerder verschenen single, toont die filosofie van directheid het duidelijkst. Waar een orgel doorgaans krachtig en luid klinkt, koos Sundfør bewust voor het tegenovergestelde. De opnames zijn grotendeels in één take vastgelegd, met een dicht opgezette microfonering die elke ademhaling hoorbaar maakt. Dat maakt het geheel kwetsbaar, bijna intiem, alsof je in de kerkbank zit terwijl de muziek om je heen weerkaatst.
Ook ‘Hazelnut’ en ‘All Shall Be Well’ ademen die sacrale sfeer, waarbij gesproken passages en instrumentale orgelstukken afgewisseld worden met gezongen delen. Het is muziek die eerder een meditatie is dan een verzameling losse nummers, en dertien tracks lang weet Sundfør die spanning vast te houden zonder in herhaling te vervallen. De invloeden van jazz, klassieke muziek en Scandinavische kerkmuziek versmelten tot iets dat toch volledig haar eigen handschrift draagt.
Het is een moedige keuze om na een carrière vol elektronische lagen en orkestrale weelde juist alles weg te snijden. Toch werkt die reductie verrassend goed. De stilte tussen de noten krijgt evenveel gewicht als de klanken zelf, en juist in die kwetsbaarheid schuilt de kracht van het album.
‘Revelations of Divine Love’ is een plaat die tijd en aandacht vraagt, maar die beloning ruimschoots teruggeeft. Sundfør en Downes hebben een werk gemaakt dat middeleeuwse mystiek weet te vertalen naar iets dat verrassend hedendaags aanvoelt. (8/10) (Bella Union)