Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
WILLOW – The Thread
Met ‘The Thread’ presenteert WILLOW haar negende studioalbum, een plaat die zich nadrukkelijk toelegt op spiritualiteit, verbondenheid en het onzichtbare dat mensen met elkaar verbindt. Samen met vaste producer Chris Greatti bouwt ze voort op het jazzgetinte geluid van ‘Empathogen’, maar de arrangementen klinken hier opener en preciezer. Het titelnummer ‘The Thread’ en de single ‘Talk on the Hill’ tonen een artieste die haar stem moeiteloos laat zweven boven strakke gitaarpartijen. ‘Crush on Eternity’ wisselt tussen alt-rockuitbarstingen en ingetogen, gestapelde zang, terwijl ‘The Present Moment’ met een dringende beat de urgentie van het nu benadrukt. WILLOW zingt over verbinding en mededogen zonder in vage clichés te vervallen, en juist die combinatie van filosofische diepgang en muzikale precisie maakt ‘The Thread’ overtuigend. Het is een album dat vraagt om aandachtig luisteren, maar dat de luisteraar ook ruimschoots beloont met melodieuze vondsten en een warme, doorleefde productie. Met deze plaat bevestigt WILLOW opnieuw haar positie als een veelzijdige stem van haar generatie. (Elodie Renard) (8/10) (Three Six Zero Recordings)
Richard Spaven – Light of Day
De pocket, daar gaat het om. Een groove vasthouden, extreem strak en gedefinieerd, en daarin precies de juiste balans vinden tussen die groove en de rest van de band. Bij de Britse drummer Richard Spaven voel je de pocket. Dat is niet alleen een kwestie van een geweldige techniek, maar ook en veel meer nog het aanvoelen van de dynamiek in een compositie en dat overbrengen naar de overige bandleden. Dit ‘Light of Day’ is daarvan het resultaat. De ritmes zijn complex en gelaagd, maar blijven toegankelijk dankzij die groove die als een rode draad door de composities loopt. Op de negen tracks die het album telt is daarbij niet simpelweg één etiket te plakken: Spaven verwerkt invloeden uit jazz, jazzrock, fusion en soul in zijn werk. Je hoort dat hij zich als drummer echt overal thuis voelt, vergelijkbaar met iemand als Nate Smith in zijn Kinfolk. Spaven drijft de compositie aan, stuurt het maar laat daarbij voldoende ruimte voor de solo-instrumenten, zoals de trompet en piano in ‘Distant Signal’, dat door de lang aangehouden synthakkoorden ambient aanvoelt, met heel subtiel drumwerk. Prominent drumwerk (let op de minimale verschuivingen waarmee Spaven de dragende roffel echt spannend maakt) hoor je in ‘Let Me Say It For You’ en het titelstuk. Maar nergens wordt het een masterclass drummen. Alles staat in dienst van het ritme, de groove en de perfecte pocket. Op de cover staat Spaven afgebeeld terwijl hij zich onder een pet probeert te verstoppen. Het beeld van de drummer die zich het liefst verschuilt achter zijn kit. Maar Spaven hoeft zich niet te verstoppen. Niet als drummer en zeker niet als componist en bandleider. (Jeroen Mulder) (8/0) (Edition Records)
RIN – Nostalgia
Met ‘Nostalgia’ levert RIN zijn vierde studioalbum af, achttien tracks waarin de rapper uit Bietigheim-Bissingen terugblikt op zijn jeugd, zijn Joegoslavische wortels en zijn opmars in de Duitse rapscene. Samen met producers Alexis Troy en Minhtendo bouwt hij aan sferische, retrofuturistische klankwerelden die af en toe worden doorbroken door felle ragemomenten. Op ‘Bladerunner’ bezingt hij eenzaamheid in het digitale tijdperk, terwijl ‘CTG’ en ‘Wach’ kwetsbaar klinken over de wens om ergens bij te horen. Features van Schmyt op ‘Odyssee’, Reezy op ‘Wach’ en OG Keemo op ‘Redrising’ geven het album extra kleur zonder RIN’s eigen verhaal te overschaduwen. Het is duidelijk dat er tijd is gestoken in de opbouw van het album, dat eerder als een samenhangend geheel aanvoelt dan als een verzameling losse nummers. RIN durft het rustiger aan te doen en dat pakt goed uit. ‘Nostalgia’ is een warme, doordachte plaat die laat zien dat RIN inmiddels een volwassen verteller is geworden, zonder zijn herkenbare stijl te verliezen. (Tobias Braun) (8/10) (Division / RCA & Gold League)
Charli xcx – Music, Fashion, Film
Charli xcx laat na ‘Brat’ zien dat ze niet stilzit, en dat is precies wat ‘Music, Fashion, Film’ zo interessant maakt. Het zevende studioalbum van de Britse popster gooit de dansvloer overboord en kiest voor gitaren, vervormde stemmen en een rauwere aanpak die je niet meteen van haar had verwacht. Singles als ‘Rock Music’ en ‘SS26’ zetten de toon: minder glitter, meer knars. Op ‘Camera’ filosofeert ze over de aantrekkingskracht van de filmwereld, terwijl ‘Wink Wink’ met een bijna komische zelfspot laat horen hoe ze haar eigen imago bespeelt. Ook de rustige afsluiter ‘No One Lasts Forever’, met een bijdrage van regisseur David Cronenberg, bewijst dat Charli haar publiek graag verrast. Het album duurt amper dertig minuten, maar elk nummer voelt doordacht en zelfverzekerd. Fans die op nieuwe hyperpop-hits hoopten kunnen soms hun wenkbrauwen fronsen, maar wie openstaat voor haar volgende artistieke stap krijgt een plaat die eerlijk en gedurfd aanvoelt. Charli bewijst maar weer: ze speelt het spel op haar eigen voorwaarden, en Amerika is aan het luisteren. (Daniel Harris) (8/10) (Atlantic Records)
Cypress Hill – Dios Bendiga
Cypress Hill neemt met ‘Dios Bendiga’ een opmerkelijke stap door voor het eerst een volledig Spaanstalig album uit te brengen. B Real en Sen Dog keren terug naar hun Latijnse wortels, begeleid door percussionist Eric Bobo en de scratches van DJ Lord, terwijl producer DJ Flict het geheel van een consistente, ritmische basis voorziet. Singles als ‘Campeones’, met een gastbijdrage van oprichtend lid Mellow Man Ace, en het reggaegetinte ‘Otra’ tonen een groep die haar geschiedenis eert zonder in herhaling te vallen. Gasten als Alemán, Trueno en Sick Jacken voegen frisse energie toe en onderstrepen de culturele brug die het album wil slaan tussen generaties. Niet elk nummer weet dezelfde spanning vast te houden als vroeger werk van de groep, en de productie mist soms de scherpte van ‘Black Sunday’, maar de oprechtheid waarmee dit eerbetoon aan hun afkomst is gemaakt weegt zwaar. ‘Dios Bendiga’ is een sierlijke, warme plaat die Cypress Hill dichter bij hun wortels brengt dan ooit tevoren. (Alejandro García López) (7/10) (HYBE Latin America)
