Er zijn bands die na zestig jaar allang met pensioen hadden moeten gaan. The Rolling Stones lachen daar smakelijk om. Op 10 juli verschijnt ‘Foreign Tongues’, hun vijfentwintigste studioalbum, en de band die ooit met ‘Satisfaction’ de wereld op zijn kop zette, bewijst dat leeftijd vooral een getal is zolang Keith Richards nog een gitaar kan vasthouden.
Mick Jagger, Keith Richards en Ronnie Wood grepen na het succes van ‘Hackney Diamonds’ uit 2023 terug naar producer Andrew Watt, de man die inmiddels half de muziekindustrie onder handen heeft genomen, van Ozzy Osbourne tot Post Malone. De sessies vonden plaats in Metropolis Studios in Londen, in nog geen maand tijd, wat meteen verklaart waarom dit album klinkt alsof het gisteren is opgenomen in plaats van doorgeslikt door een eindeloos productieproces. Bijzonder is de aanwezigheid van Charlie Watts, die postuum meespeelt op een nummer dat is opgebouwd rond een van zijn laatste opnames voor zijn overlijden in 2021. Ook Paul McCartney, Steve Winwood, Robert Smith van The Cure en Chad Smith van Red Hot Chili Peppers doken de studio in, al blijft het de vraag of iedereen daadwerkelijk hoorbaar is tussen alle herrie door.
Opener ‘Rough and Twisted’ pakt meteen bij de kraag: twee gitaristen die elkaar de tent uit spelen, precies zoals je van deze mannen verwacht. ‘In The Stars’ knipoogt naar het duistere sfeertje van ‘Gimme Shelter’, met Jagger die het over een ziekte in het land heeft voordat hij alsnog roept dat je moet dansen tot het dak instort. Typisch Stones, die combinatie van somberheid en feestdrang. ‘Ringing Hollow’ is een countryswinger die de band in ontspannen modus laat horen, terwijl Richards zelf het voortouw neemt op ‘Some Of Us’, een nummer waarin zijn stem misschien niet meer glad klinkt, maar wel oprecht. ‘Back In Your Life’ is het moment waarop Ronnie Wood zich helemaal uitleeft, met een slotsolo die het album op scherp zet. En dan die cover van Chuck Berry’s ‘Beautiful Delilah’ als afsluiter, een knipoog naar hun eigen begin, toen ze nog een stelletje jonge gasten waren die blues probeerden na te spelen in Londense pubs.
Niet alles overtuigt. Watt duwt de productie soms te dik aan, met gastoptredens die meer voor de PR-tekst lijken te zijn uitgenodigd dan om daadwerkelijk iets toe te voegen. Steve Winwood wordt aangekondigd maar amper gehoord, en de politieke steken die Jagger uitdeelt richting moderne machthebbers voelen soms geforceerder dan zijn oude straatvechtersteksten. Maar dat zijn kleine minpuntjes op een plaat die vooral laat horen dat deze drie mannen nog steeds plezier hebben in wat ze doen.
‘Foreign Tongues’ is geen vernieuwing, en dat hoeft ook niet. Het is een band die precies weet wat een Stones-plaat moet klinken, en die dat gewoon weer even komt bewijzen. Of dit hun laatste album wordt, weten ze zelf ook niet. Mocht dat zo zijn, dan is dit een waardig afscheid. (8/10)(Polydor)