Vijfendertig jaar geleden begon het verhaal van Moonspell in de buitenwijken van Lissabon, en wie had toen kunnen denken dat een Portugese band zou uitgroeien tot een van de belangrijkste namen binnen de gothic metal. Met albums als ‘Wolfheart’ en ‘Irreligious’ zette de groep rond zanger Fernando Ribeiro de toon voor een genre dat destijds nog grotendeels in Scandinavië en Engeland werd gedomineerd. Vijf jaar na ‘Hermitage’ presenteert de band nu haar dertiende studioalbum, ‘Far From God’, en het is meteen duidelijk dat Moonspell terugkeert naar de kern van wat hen ooit groot maakte.
Het album kwam niet zonder slag of stoot tot stand. Ribeiro spreekt zelf van een proces van jaren, waarin twijfel en het gevoel dat de creatieve bron was opgedroogd een rol speelden. Pas na vijf jaar van vallen en opstaan vond de band terug naar wat hij noemt de muze. Het resultaat is geproduceerd door Jaime Gomez Arellano, bekend van zijn werk met Paradise Lost en Sólstafir, en die signatuur is hoorbaar. Het geluid is donker, vol en weloverwogen opgebouwd, zonder de gladde studiopolish die het genre de afgelopen jaren soms parten speelde.
Opener ‘Cross Your Heart’ begint fluisterend en bouwt zich langzaam op tot een herkenbaar riff dat de luisteraar meteen meeneemt. Titeltrack ‘Far From God’ is het meest sprekende voorbeeld van waar Ribeiro naar op zoek was, een hymne aan tragische, vampirische liefde, geïnspireerd door de film ‘Nosferatu’ van Robert Eggers. Het nummer combineert gelaagde toetsen met new wave invloeden en vormt de ruggengraat van het album. ‘Biblical’ opent met een hypnotiserende baslijn van Aires Pereira en bouwt langzaam op naar het eerste moment waarop Ribeiro zijn stem laat breken in growls, een keuze die het effect alleen maar versterkt.
‘The Great Wolf In The Sky’ is een ander hoogtepunt, mede dankzij de strijkarrangementen van Alicia Nuhr die het nummer een filmisch karakter geven. ‘For The Love Of Mortals’ gaat over de beperkingen van menselijke liefde en behoort tot het meest ingetogen materiaal op de plaat, met fluistervocalen en zachte synths die uiteindelijk uitmonden in een bijna feestelijk slot. Afsluiter ‘Reconquista’ is met ruim zes minuten het langste nummer en moet het album in epische stijl afronden. Dat lukt grotendeels, al verliest het nummer na de sterke gitaarsolo wat van zijn richting.
Wat opvalt aan ‘Far From God’ is de consistentie waarmee Moonspell haar gotische signatuur vasthoudt. De band experimenteert nauwelijks buiten de eigen comfortzone, en dat heeft twee kanten. Enerzijds zorgt het voor een samenhangend geheel waarin elk nummer naadloos aansluit op het volgende, anderzijds ontbreekt het de plaat soms aan verrassing. Voor een band met dertien albums en een rijke geschiedenis van vernieuwing binnen het genre, had hier en daar een extra wending niet misstaan.
Toch blijft ‘Far From God’ overeind als een degelijk en oprecht album. Ribeiro’s stem is nog altijd het kloppend hart van Moonspell, en de combinatie van melancholie, religieuze symboliek en gotische romantiek voelt authentiek aan, niet als een poging om trends te volgen. Het album bevestigt dat de band, ondanks decennia op de teller, nog altijd weet wat haar geluid uniek maakt. (8/10) (Napalm Records)